ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ

Λίγες ώρες προ του επιγείου τέλους ο Κύριος απευθύνεται στους μαθητές του. Μιλά, νουθετεί, εμψυχώνει, υπόσχεται και προσεύχεται. Προσεύχεται και κουβεντιάζει με τον Πατέρα.

Αυτές ακριβώς τις στιγμές πόθος του είναι να κατανοήσουν οι μαθητές του και μετέπειτα Απόστολοι, να καταλάβουν ότι ό,τι είδαν και ό,τι θα δουν, ό,τι συνέβη και ό,τι θα συμβεί δεν είναι απλά και τυχαία γεγονότα. Είναι η εκπλήρωση της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.

Βέβαια οι μαθητές δεν μπόρεσαν να καταλάβουν. Την ίδια μέρα θ’ αρχίσουν να διασκορπίζονται. Άλλος προδίδει, άλλος απαρνείται, όλοι επιστρέφουν εις τα ίδια.

Θα χρειαστεί να εμφανιστεί μπροστά τους, θα χρειαστεί να βάλουν την χείρα «εις τον τύπον των ήλων», για να πειστούν ότι ο δάσκαλος με τον οποίο γύριζαν 3 ολόκληρα χρόνια μαζί είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας ο Κύριος τους και ο Θεός τους.

Σαράντα μέρες ο εκ νεκρών αναστάς Κύριος διαβεβαίωνε με την παρουσία Του ότι είναι αδύνατο ένας τάφος να κρατήσει μέσα του το Θεό.

Και την ημέρα την τεσσαρακοστή, την ημέρα της εν δόξη  Αναλήψεως Του εις τους ουρανούς, οι μαθητές χαροποιούνται παίρνοντας τη μεγάλη υπόσχεση.

Φεύγει, σωματικά και μόνο ο Κύριος από κοντά τους, φεύγει για να καθίσει εκ δεξιών του Πατρός αλλά δεν θα μείνουν μόνοι τους. Δεν θα μείνουν ορφανοί. «εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας» (Ιωάν. ιδ’ 16). Το Πνεύμα είναι ο Παράκλητος, που υποσχέθηκε ο Κύριος να αποστείλει στους Μαθητές του, για να μη αφήσει αυτούς ορφανούς·  Και σε άλλο σημείο και πάλι υπόσχεται: «όταν έλθη ο παράκλητος όν εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας… οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν» (ιωάν. ιε’ 26, ιστ’ 13). της οικουμένης.

Και έρχεται η Πεντηκοστή ημέρα από της Αναστάσεως Του. Όλοι οι μαθητές βρίσκονται συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος έζησαν συγκλονιστικές στιγμές. Τότε έγινε το μεγάλο θαύμα. Μια βοή ακούστηκε που γέμισε όλο το σπίτι και συντάραξε τους Αποστόλους. Πύρινες γλώσσες εμφανίσθηκαν και κάθισαν πάνω στον καθένα από τους δώδεκα - τη 12η  θέση του Ιούδα είχε πάρει ο Ματθίας-. Με το γεγονός αυτό που έγινε με την επενέργειαν του Αγίου Πνεύματος, από τη στιγμήν εκείνην, οι σχεδόν αγράμματοι μαθητές, γέμισαν από Πνεύμα Αγιον, πήραν δύναμη και άρχισαν να διδάσκουν ανά τον κόσμο Κύριον Ιησούν τον Εσταυρωμένον και Αναστάντα. Μιλούσαν εκεί σ’ όλο το συγκεντρωμένο κόσμο, ήταν γιορτή για τους Ιουδαίους εκείνη η ημέρα και μάλιστα στη γλώσσα του καθενός.

Έτσι ξεκινά η Εκκλησία μας με την κάθοδον του Αγ. Πνεύματος επί των Αποστόλων την ημέρα της Πεντηκοστής. Ακούνε και πείθονται και πιστεύουν οι πρώτοι ανά τον κόσμον άνθρωποι, 3000 πίστεψαν κείνει υη μέρα και συγκροτείται ο πρώτος πυρήνας, η πρώτη μαγιά του Χριστιανισμού, που με το χρόνο φούσκωσε και ξεχείλισε και κατέκλεισε όλο το κόσμο.

Το Πνεύμα το Άγιο λοιπόν συγκρότησε την Εκκλησία του Χριστού. Διότι ναι μεν την Εκκλησία την ίδρυσε ο Κύριος αλλά η Εκκλησία σαν θείο καθίδρυμα σωτηρίας συνεστήθη υπό του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, αφού «πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον, βρύει προφητείας, ιερέας τελειοί, αγραμμάτους σοφίαν εδίδαξεν, αλιείς θεολόγους ανέδειξεν, όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας». Και μένει στην Εκκλησία και την καθοδηγεί σε όλη την αλήθεια, τελεσιουργεί και αγιάζει τα θεία μυστήρια και μέσω αυτών αγιάζει τους πιστούς, καθοδηγεί στην ορθή πίστη για των αγίων Οικουμενικών Συνόδων, κατευθύνει τον κάθε ένα από εμάς στην οδό της σωτηρίας.

«Από τα χαρακτηριστικά «Άγιον, Κύριον, Ζωοποιόν», με τα οποία μας παρουσιάζει το Πνεύμα το Σύμβολο της Πίστεως, φαίνεται καθαρά πως η πίστη μας στο Άγιο Πνεύμα είναι πίστη σε Θεό. Όπως δηλαδή πιστεύουμε, ότι ο Πατήρ είναι Θεός, όπως πιστεύουμε, ότι ο Υιός είναι Θεός, ομοίως πιστεύουμε και ομολογούμε, ότι και το Πνεύμα είναι Θεός. Άγιο λέμε τον Πατέρα, Άγιο και τον Υιό, Άγιο και το Πνεύμα. Κύριο αναγνωρίζουμε τον Πατέρα, Κύριο και τον Υιό, Κύριο και το Πνεύμα. Πηγή ζωής δεχόμαστε τον Πατέρα, Ζωοδότη τον Υιό, Ζωοποιό και το Άγιο Πνεύμα. Επομένως, όπως είναι Θεός ο Πατήρ, Θεός και ο Υιός, έτσι Θεός είναι και το Άγιο Πνεύμα. Λέμε και στην Εκκλησία μας· «Άγιος ο Θεός, ο άναρχος, Άγιος Ισχυρός ο Υιός ο συνάναρχος, Άγιος Αθάνατος το Πνεύμα το Άγιον». Την ίδια επομένως θέση έχει το Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό, την ίδια ουσία, την ίδια εξουσία, την ίδια δόξα. Και εκ μέρους μας την ίδια προσκύνηση και λατρεία. Και το διακηρύττουμε κατά τη θεία Λειτουργία: «Προσκυνούμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα· Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον». Την τρίτη θέση στη Θεότητα κατέχει το Πνεύμα το Άγιο, αλλά στην ίδια γραμμή με τα άλλα θεία πρόσωπα. Πρώτος ο Πατήρ ως αρχή της θεότητας και αρχή πάντων των δημιουργημάτων. Δεύτερος ο Υιός, διότι εκείνος είναι «η δημιουργική και συνεκτική των απάντων Θεού σοφία και δύναμις». Τρίτο το Άγιο Πνεύμα, το οποίο τελειοί, δηλαδή τελειοποιεί και αγιάζει τα πάντα. Και όπως το λέει ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, ο άγιος Βασίλειος· «Αρχή γαρ των όντων μία, δι’ Υιού δημιουργούσα και τελειούσα εν Πνεύματι». (Περί του Αγίου Πνεύματος  http://www.xfd.gr

Αδελφοί μου ας τελειώσουμε με κάτι ποι πρακτικό. Κάτι για μας!

Πότε καὶ ποιοὶ ἀποκτοῦν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα

«Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Ο άνεμος πνέει όπου θέλει• ακούς τη βοή του, αλλά δεν ξέρεις από που έρχεται και που πηγαίνει. Έτσι συμβαίνει και με καθέναν που γεννιέται από το Πνεύμα» (Iω. 3:8). Τα λόγια αυτά σημαίνουν, ότι την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μας μπορούμε να την ακούσουμε, να την αισθανθούμε και να την αντιληφτούμε, αλλά δεν μπορούμε ποτέ να προσδιορίσουμε από πριν την περίσταση και την ώρα που θα μας επισκεφθεί. Βλέπουμε πως οι απόστολοι έλαβαν το Άγιο Πνεύμα σε στιγμές που δεν το περίμεναν. Μόνο η επίσημη κατάβαση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής τους είχε προαναγγελθεί, και πραγματοποιήθηκε την προκαθορισμένη μέρα στον προκαθορισμένο τόπο• και τότε, όμως, δεν έλαβαν το Πνεύμα σαν ανταμοιβή για προσωπικά τους κατορθώματα, αλλά δωρεάν, χάρη στην πίστη και την ελπίδα τους. Η ομόψυχη προσευχή, στην οποία ήταν αφοσιωμένοι από την Ανάληψη του Κυρίου ως την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, δεν ήταν τόσο το μέσο, για να πάρουν το Πνεύμα, όσο μία προετοιμασία γι' αυτό το γεγονός.

…………………………………………………

Πριν μιλήσουμε για το πως μπορούμε ν' αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα, πρέπει να τονίσουμε ότι Αυτό δίνεται μόνο στους αληθινά πιστούς. Και αληθινά πιστός είναι εκείνος που ομολογεί σωστά την αγία ορθόδοξη πίστη, χωρίς καμιά πρόσθεση η αφαίρεση η αλλοίωση, όπως μας την παρέδωσαν οι άγιοι απόστολοι και όπως τη διατύπωσαν και την επικύρωσαν οι άγιοι πατέρες στις Οικουμενικές Συνόδους. Κάθε αμφιβολία η σόφισμα σε θέματα πίστεως είναι ανυπακοή. Και ο ανυπάκουος δεν μπορεί ποτέ να γίνει ναός και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος». (Η πνοή του Αγίου Πνεύματος Αγίου Ιννοκεντίου Μόσχας).

Για τούτο ας προσευχηθούμε σήμερα βαθιά μέσα από την καρδιά μας

«Ουράνιε Βασιλέα. Εσύ που είσαι το Πνεύμα από όπου πηγάζει η Αλήθεια Εσύ που βρίσκεσαι παντού και εσύ που γεμίζεις τα πάντα με την παρουσία σου. Εσύ που είσαι το θησαυροφυλάκιο των καλών. Εσύ που χορηγείς τη ζωή. Έλα και κατοίκησε μέσα μας. Και καθάρισε μας από κάθε αμαρτία και σώσε, Εσύ που είσαι απόλυτα Αγαθός τις ψυχές μας»

ΑΜΗΝ

Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

 Άμβων

Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οικουμενική

XFaceb

Πρωτοπρεσβύτερος Γώργιος Δορμπαράκης

“Αύτη εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί Σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας ᾽Ιησούν Χριστόν”  (᾽Ιωάν. 17,3)

Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής των Πατέρων αποτελεί τμήμα της αρχιερατικής προσευχής του Κυρίου, την οποία απηύθυνε προς τον Ουράνιο Πατέρα Του λίγο πριν από τη σύλληψή Του στον κήπο της Γεθσημανή. Ο Κύριος αναφέρεται στην ολοκλήρωση του έργου Του επί της γης και συνεπώς στην εκπλήρωση της αποστολής που Του ανέθεσε ο Θεός Πατέρας: τη σωτηρία των ανθρώπων, γεγονός που συνιστά και τη δόξα του Θεού. ᾽Εκείνος ο λόγος μάλιστα του Κυρίου που μας καθοδηγεί στην κατανόηση της αποστολής Του και της θεανδρικής φύσεώς Του είναι ο εξής: ‘Αύτη εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί Σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας ᾽Ιησούν Χριστόν᾽ (᾽Ιωάν. 17,3).

Δεν είναι η πρώτη φορά βεβαίως που ο Κύριος κάνει λόγο για την αιώνια ζωή. Διαρκώς αναφέρεται σ᾽ αυτήν και μάλιστα θεωρείται ο σκοπός της αναζήτησης και των ᾽Ιουδαίων στην Παλαιά Διαθήκη. ῎Ας θυμηθούμε για παράδειγμα την προσέγγιση του Κυρίου από τον νομοδιδάσκαλο εκείνον, ο οποίος θέτει στον Κύριο ακριβώς αυτόν τον προβληματισμό: ‘Διδάσκαλε, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;᾽ (Λουκ. 10,25), προβληματισμό που δίνει αφορμή στον Χριστό να πεί και τη γνωστή παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Η αιώνια ζωή λοιπόν προβάλλεται ως το όραμα της Π. Διαθήκης, αλλά και ο σκοπός της αποστολής του Κυρίου, όπως μας αφήνει να τον κατανοήσουμε και ο λόγος του ῎Ιδιου: ‘Πάτερ…δόξασόν Σου τον Υιόν…καθώς έδωκας αυτώ εξουσίαν πάσης σαρκός, ίνα παν ο δέδωκας αυτώ δώση αυτοίς ζωήν αιώνιον᾽ (᾽Ιωάν. 17, 1-2).

Ο Κύριος σπεύδει να διευκρινίσει τι σημαίνει αιώνια ζωή. Δεν πρόκειται περί μιάς άλλης ζωής που εκτείνεται μετά την εδώ-στον κόσμο τούτο ζωή. Ούτε πολύ περισσότερο περί της συνέχειας της ζωής αυτής χωρίς τέλος και θάνατο. Τέτοιες κατανοήσεις ακούγονται και λέγονται, αλλά συνιστούν παραποιήσεις, διότι διαιωνίζουν την κατάσταση του πεσμένου στην αμαρτία κόσμου και πρωτίστως δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψιν τη σωτηριώδη ενέργεια του Θεού εν Χριστώ στον κόσμο, συνεπώς είναι κατανοήσεις απιστίας. Η αιώνια ζωή, κατά τον Κύριο, συναρτάται άμεσα με τον ‘Εαυτό Του: είναι η γνώση του Θεού από τον άνθρωπο και του ίδιου του Χριστού ως απεσταλμένου του Θεού.

Η γνώση αυτή δεν έχει χαρακτήρα νοησιαρχικό, δεν είναι δηλαδή θέμα εγκεφάλου, δεν πρόκειται για κάποιες πληροφορίες που κινητοποιούν τις νοητικές ικανότητες του ανθρώπου – τέτοια γνώση υπάρχει και υφίσταται, αλλ᾽ όταν μιλάμε για τα πράγματα του παρόντος κόσμου. Η γνώση για την οποία κάνει λόγο ο Κύριος αποκτάται από την προσωπική σχέση του ανθρώπου με ᾽Εκείνον, που θα πεί την αιώνια ζωή βιώνει ο άνθρωπος που δέχτηκε την πρόσκληση του Χριστού να Τον ακολουθήσει και να μετάσχει έτσι στη δική Του ζωή. ‘Γνώσίς εστιν μετουσία᾽, θα πεί ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ο βαθύς και εμφιλόσοφος αυτός θεολογικός νούς, αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου. Πρέπει να μετάσχει δηλαδή κανείς στον Θεό, να κοινωνήσει μαζί Του, για να μπορέσει να πεί ότι Τον γνωρίζει. Κι αυτή η γνώση ως κοινωνία με τον Θεό, που δηλώνει την παρουσία ᾽Εκείνου μέσα στον άνθρωπο, συνιστά ακριβώς την αιώνια ζωή.

Με άλλα λόγια η αιώνια ζωή είναι η ίδια η ζωή του Θεού, η ενέργεια της χάριτός Του, την οποία μπορεί και ζει στα προσωπικά του όρια, της ψυχής και του σώματος, ο άνθρωπος που θα πιστέψει στον Χριστό. Προϋπόθεση γι᾽ αυτό, κατά τον Κύριο, είναι η τήρηση των αγίων Του εντολών. ῎Ανθρωπος που εν πίστει θα τηρήσει τις εντολές Του, και μάλιστα την περιεκτική εντολή της αγάπης, θα διαπιστώσει ‘ιδίοις όμμασι᾽ την αγάπη του Θεού και την εγκατοίκησή Του μέσα σ᾽ Αυτόν. Τότε εμπειρικά θα γνωρίσει τον Θεό. Αυτό αποκάλυψε ο Κύριος και προκάλεσε τον κάθε πιστό Του να ‘πειραματιστεί᾽ στον εαυτό του προκειμένου να το επιβεβαιώσει. ‘Ο λέγων έγνωκα αυτόν και τας εντολάς αυτού μη τηρών ψεύστης εστίν (Α´᾽Ιωάν. 2,4). ‘Ο μη αγαπών ουκ έγνω τον Θεόν, ότι ο Θεός αγάπη εστί᾽. (Α´ ᾽Ιωάν. 4,8). ‘᾽Εάν τις αγαπά με τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ᾽ αυτώ ποιήσομεν᾽ (᾽Ιωάν. 14, 23 ).

Από την άποψη αυτή η γνώση του Θεού που είναι υπόθεση της καρδιάς του ανθρώπου, τον κάνει να πλατύνεται τόσο, ώστε να ζει την αιώνια ζωή μέσα στα ασφυκτικά και περιορισμένα πλαίσια της ζωής αυτής, μέσα στο εδώ και στο τώρα, να ζει δηλαδή, όπως είπαμε, την ενέργεια της χάριτος του ίδιου του Θεού, να γίνεται και ο ίδιος άκτιστος. ‘Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός᾽(Γαλ. 2,20) κατά τη μαρτυρία του απ. Παύλου. Κι αυτό είναι το μυστήριο της χριστιανικής ζωής: σε παίρνει ο Χριστός, σε κάνει ένα με ᾽Εκείνον, κι ενώ φαίνεσαι ότι ζεις την ίδια ζωή με τους άλλους, εσύ έχεις γίνει ένας μικρός Θεός, ‘εν σαρκί περιπολών Θεός᾽ κατά την έκφραση εκκλησιαστικού Πατέρα. Οπότε καταλαβαίνει κανείς ότι αυτό που λέμε ζωή είναι πέρα από αυτό που επισημαίνουν οι αισθήσεις. Ζωή μπορεί να είναι η αιώνια ζωή: η ζωή του Θεού μέσα στον άνθρωπο, μπορεί όμως να είναι και μία νέκρωση που απλώς φαίνεται ως ζωή. Σαν την περίπτωση που λέει ο Κύριος για εκείνους που δεν τον ακολουθούσαν και τους χαρακτήρισε ως ζωντανούς νεκρούς. ‘῎Αφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς᾽ (Ματθ. 8,22).

Είναι περιττό βεβαίως και να υπενθυμίσουμε ότι τη ζωή αυτή στην οποία μας καλεί ο Κύριος, μπορεί κανείς να τη ζήσει μέσα στο ζωντανό σώμα Του, την ᾽Εκκλησία, γιατί, εκεί, ως μέλος αυτού του σώματος, ικανώνεται από τον Χριστό να τηρεί τις άγιες εντολές Του. ῎Εξω από την ᾽Εκκλησία ο άνθρωπος όχι μόνον αδυνατεί να τηρήσει τις εντολές του Χριστού, αλλά και τις θεωρεί πολλές φορές ανοησία. Ποιος ‘λογικός᾽ άνθρωπος, μη χριστιανός, θα θεωρούσε ως κάτι φυσικό, για παράδειγμα, την αγάπη προς τον εχθρό; Ο ίδιος ο Κύριος δεν είπε ότι ‘χωρίς Αυτού ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν;᾽(Πρβλ.᾽Ιωάν. 15, 5). Αυτό σημαίνει όμως ότι και η γνώση του Θεού έξω από την ᾽Εκκλησία είναι αδύνατη και το βάθος της ζωής του Θεού – η ίδια η αιώνια ζωή – δεν είναι κατορθωτό.

Οι Πατέρες της ᾽Εκκλησίας μας, όπως οι 318 της Α´ Οικουμενικής Συνόδου που εορτάζουμε σήμερα, αυτό προσπάθησαν να διασφαλίσουν: την αποκάλυψη του Χριστού, τη ζωή της ᾽Εκκλησίας, την αιώνια ζωή μέσα στη ζωή αυτή, τη σωτηρία του ανθρώπου ως πραγματική σχέση με τον Θεό εν Χριστώ. Γι᾽ αυτό και τους τιμάμε και τους γεραίρουμε. Και τους παρακαλούμε να εύχονται για μας, ώστε να μένουμε στην ίδια με εκείνους χάρη, δηλαδή στη χάρη του εν Τριάδι Θεού μας.

https://www.pemptousia.gr/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Χριστός Ανέστη, αγαπητοί! 

Έκτη Κυριακή από το Πάσχα, Κυριακή του Τυφλού, η σημερινή. Πολύ συγκινητική είναι η ευαγγελική περικοπή (Ιωάννου κεφ. θ', 1-3). Ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριος, εθεράπευσε έναν τυφλόν εκ γενετής. Του έφτιαξε μάτια και του χάρισε και το φως το αισθητό και στη συνέχεια του χάρισε και το φως της ψυχής του. Αυτός είναι ο Κύριος, μας αγαπά και μας φροντίζει όλους απεριόριστα. Διωγμένος απ' την κακία των Ιουδαίων, έφευγε από την Ιερο
υσαλήμ ο ευγενέστατος Κύριος και στον δρόμο συνάντησε τον εκ γενετής τυφλόν, ο οποίος ζητιάνευε. Και ως Θεός, ο Κύριος Ιησούς, είδε την ψυχή και τον βίο και τα πάντα στον τυφλό, και αντελήφθη πως μέσα σ' αυτόν τον ζητιάνο και ταλαίπωρο συνάνθρωπό μας υπήρχε ένας μεγάλος θησαυρός, ένας μεγάλος ομολογητής της πίστεως και υπερασπιστής της θείας αληθείας. Ο Κύριος μας βλέπει όλους. Αυτό να το ξέρομε. Και μάλιστα, όταν είμαστε δύσκολα, μας βοηθάει πολύ. Όταν όλοι μάς έχουν αφήσει, κι ο ίδιος ο εαυτός μας, και το κακό μάς πολεμάει, ας γνωρίζομε ότι δίπλα μας και μέσα μας είναι ο Παντοδύναμος Κύριος, η καλύτερη και ασφαλέστερη παρέα. Χωρίς να Του το ζητήσει ο Τυφλός, ο Κύριος έφτυσε κάτω κι έφτιαξε λάσπη με το χώμα και το πτύσμα. Άλειψε τις κόγχες των ματιών του Τυφλού και τον έστειλε να νιφτεί στην κολυμβήθρα, στη λίμνη του Σιλωάμ. Κι εκείνος, ο καλόψυχος, το έκαμε. Επήγε, πλύθηκε, εθεραπεύθη και γύρισε στο σπίτι του. Από κει και πέρα, όμως, αρχίζουν, θα λέγαμε, το μαρτύριό του, η υπομονή του αλλά και η δόξα του. Πρώτα οι γείτονες άρχισαν να τον πολιορκούν, να τον ρωτάνε. Και δικαίως. Ύστερα οι Φαρισαίοι. Κι αυτοί που μισούσαν τον Χριστό προσπαθούσαν, όχι να αμφισβητήσουν το θαύμα, γιατί δεν μπορούσαν -αν μπορούσαν θα το έκαναν - αλλά να αμφισβητήσουν τον Λυτρωτή, τον Ίδιο τον Χριστό μας. Είναι μεγάλο κακό όταν φωλιάσουν ο εγωισμός, ο φθόνος και το μίσος στις ψυχές των ανθρώπων. Είναι η ίδια η κόλαση. Είναι μεγάλη ταλαιπωρία, κι είναι καταστροφή για τον άνθρωπο και για την παρούσα ζωή του και κυρίως για τη μέλλουσα. Κι άρχισαν, λοιπόν, να ανακρίνουν! Να ανακρίνουν! Με φθόνο και κακία, με δολοπλοκία, τον θεραπευμένο συνάνθρωπό τους, αντί να τον συγχαρούν, δηλαδή να χαρούνε μαζί του, για το καλό που του έκαμε ο Χριστός, και αντί να τρέξουν να βρουν τον Κύριο, να Τον ευχαριστήσουν, γιατί βοήθησε έναν συνάνθρωπό τους και βοήθησε και την κοινωνία έτσι, χαρίζοντας σ' αυτήν ένα μέλος άρρωστο, χαρίζοντάς το πλέον υγιές. Τίποτα απ' αυτά. Τον κάλεσαν, λοιπόν, πάλι και πάλι και πάλι. Και προσπαθούσαν ν' αμφισβητήσουν τον Θαυματουργό, τον Χριστό μας. Εκείνος, όμως, τον υπερασπιζότανε με τον καλύτερο τρόπο, με τη μεγαλύτερη πίστη, με τα πιο ατράνταχτα λογικά και θεολογικά επιχειρήματα, σε σημείο που στο τέλος τους εξενεύρισε. Και τότε εφάρμοσαν τον διωγμό. Τον έβγαλαν έξω από κει που ήτο και τον ανέκριναν. Και η ψυχούλα έφυγε νικητής. Υπερασπίστηκε τον άγνωστο ευεργέτη του, Τον υπερασπίστηκε με όλη του την ψυχή. Έτσι είναι. Άμα κάποια ψυχή είναι εκ Θεού, κι έχει αγαθότητα και καλοσύνη κι ομορφιά, κι «αγάπη καλού στα σπλάχνα του φωλιάζουν», που θα 'λεγε ο εθνικός μας ποιητής, τότε υπερασπίζεται μ' όλη του την ψυχή και τη φωνή και τη δύναμη τον φιλάνθρωπο Χριστό μας, τον Πανευεργέτη μας, τη χαρά μας τη μέγιστη. Κι ο Κύριος τον ξαναβρήκε δεύτερη φορά, αφού τον είχαν διώξει κι αφού είχε ομολογήσει και ντροπιάσει τους εχθρούς του. Και τον ερώτησε αν πιστεύει στον Υιό του Θεού. Εκείνος, καλόγνωμος και ταπεινός, ανάμεσα στην πίστη και στην απιστία, Του είπε: «Ποιος είναι, Κύριε, να τον πιστέψω;». Κι ο Κύριος έμμεσα του απαντά: «Και τον είδες, και αυτός που σου μιλάει, εκείνος είναι». Δεν του είπε: «Εγώ είμαι». Και ο τυφλός, ο τέως τυφλός, του απάντησε: «Πιστεύω, Κύριε». Τον ομολόγησε Κύριο και Θεό, Θεάνθρωπο, φιλάνθρωπο, θαυματουργό, και Τον προσκύνησε λατρευτικά. Άμποτε και ημείς, αγαπημένοι αδελφοί, να 'χουμε τη χάρη και την ευλογία αυτού του ανθρώπου, του τέως τυφλού, και άμποτε και τα δικά μας μάτια ν' ανοίξουν, να δούμε το Χριστό μας, τον υπέροχο Ευεργέτη μας και να Τον προσκυνήσουμε λατρευτικά. Χριστός Ανέστη!

© 2026 Ιερά Μητρόπολις Μάνης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

…Ο Κύριος, αγαπητοί Χριστιανοί, μας σημειώνει για τη σημερινή μέρα ο εν Αγίοις πατήρ ημών Γρηγόριος ο Παλαμάς, κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας πριν από το πάθος, δεικνύει στους μαθητές ότι η εκλογή των αξίων της πίστεως δεν θα γίνει μόνο ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά και ανάμεσα στους Εθνικούς.

Έρχεται, λοιπόν, ο Κύριος σε μια πόλη της Σαμάρειας που λέγεται Σιχάρ. …Εκεί ήταν η πηγή του Ιακώβ, το πηγάδι που εκείνος είχε ανοίξει. Κουρασμένος ο Κύριος από την οδοιπορία κάθισε μόνος του δίπλα από το πηγάδι, γιατί οι μαθητές του πήγαν να αγοράσουν τροφές. Εκεί έρχεται μια γυναίκα από τη Σαμάρεια να πάρει νερό και ο Κύριος διψώντας ως άνθρωπος, της ζήτησε νερό. Αυτή αντελήφθηκε από την εμφάνισή του ότι ήταν Ιουδαίος και θαύμασε πως ένας Ιουδαίος ζητά νερό από την εθνική Σαμαρείτιδα. Αν γνώριζες, της είπε, τη δωρεά του Θεού, ποιος είναι αυτός που σου ζητά να πιει νερό, εσύ θα του ζητούσες και θα σου έδινε ζωντανό νερό. Ο Κύριος επιβεβαίωσε ότι αν γνώριζε θα γινόταν μέτοχος πραγματικά ζωντανού νερού, όπως έπραξε και απόλαυσε αργότερα όταν το έμαθε, ενώ το συνέδριο των Ιουδαίων που έμαθαν σαφώς, σταύρωσαν τον Κύριο της δόξης.

Η Σαμαρείτιδα δεν κατάλαβε το μεγαλείο του ζωντανού νερού, απορεί που θα βρεις νερό χωρίς κουβά σε ένα βαθύ πηγάδι. Έπειτα επιχειρεί να τον συγκρίνει με τον Ιακώβ, που τον αποκαλεί πατέρα, εξυμνώντας το γένος από το τόπο και εξαίρει το νερό με τη σκέψη ότι δεν μπορεί να βρεθεί καλύτερο. Όταν όμως άκουσε ότι το ''νερό που θα σου δώσω'' θα γίνει πηγή που τρέχει προς αιώνια ζωή, άφησε λόγο ψυχής που ποθεί και οδηγείται προς τη πίστη και ζήτησε να το λάβει για να μη ξαναδιψάσει. Ο Κύριος θέλοντας να αποκαλύπτεται λίγο λίγο, της λέγει να φωνάξει τον άνδρα της, γνωρίζοντάς της πόσους άνδρες είχε και αυτόν που έχει τώρα δεν είναι δικός της. Εκείνη όμως δεν στενοχωρείται από τον έλεγχο, αλλά αμέσως καταλαβαίνει ότι ο Κύριος είναι προφήτης και του ζητά εξηγήσεις σε ψηλά ζητήματα.

Βλέπετε, συνεχίζει ο Άγ. Γρηγόριος πόση είναι η μακροθυμία και η φιλομάθεια αυτής της γυναίκας; Πόση συλλογή και γνώση είχε στη διάνοιά της, πόση γνώση της θεόπνευστης Γραφής; Και αμέσως τον ρωτά που πρέπει να λατρεύεται σωστά ο Θεός, εδώ σ' αυτό το τόπο ή στα Ιεροσόλυμα; Και τότε παίρνει τη απάντηση, ότι έρχεται η ώρα οπότε ούτε στο όρος αυτό ούτε στα Ιεροσόλυμα θα προσκυνήτε τον Πατέρα. Της γνωρίζει μάλιστα ότι η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους, δεν είπε θα είναι, στο μέλλον, γιατί ήταν αυτός ο ίδιος. Έρχεται ώρα και είναι τώρα που οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνούν το Πατέρα κατά Πνεύμα και αλήθεια.

Γιατί ο ύψιστος και προσκυνητός Πατέρας, είναι Πατέρας αυτοαληθείας, δηλαδή του μονογενούς Υιού και έχει Πνεύμα αληθείας, το Πνεύμα το άγιο και αυτοί που τον προσκυνούν, το πράττουν έτσι διότι ενεργούνται δι' αυτών. Ο Κύριος απομακρύνει κάθε σωματική έννοια τόπο και προσκύνηση, λέγοντας: «Πνεύμα ο Θεός και αυτοί που τον προσκυνούν πρέπει να τον προσκυνούν κατά Πνεύμα και αλήθεια». Ως πνεύμα που είναι ο Θεός είναι ασώματος, το δε ασώματο δεν ευρίσκεται σε τόπο ούτε περιγράφεται με τοπικά όρια. Ως ασώματος ο Θεός δεν είναι πουθενά, ως Θεός δε είναι παντού, ως συνέχων και περιέχων το παν.

Παντού είναι ο Θεός όχι μόνο εδώ στη γη αλλά και υπεράνω της γης, Πατήρ ασώματος και κατά τον χρόνο και σε τόπο αόριστος.

Βέβαια και η ψυχή και ο άγγελος είναι ασώματα, δεν είναι όμως σε τόπο, αλλά δεν είναι και παντού, γιατί δεν συνέχουν το σύμπαν αλλά αυτά έχουν ανάγκη του συνέχοντος.

Η Σαμαρείτιδα καθώς άκουσε από το Χριστό αυτά τα εξαίσια και θεοπρεπή λόγια, αναπτερωμένη, μνημονεύει τον προσδοκώμενο και ποθούμενο Μεσσία, τον λεγόμενο Χριστό που όταν έρθει θα μας τα διδάξει όλα. Βλέπετε πως ήταν ετοιμότατη για την πίστη; Από που θα γνώριζε τούτο, αν δεν είχε μελετήσει τα προφητικά βιβλία με πολλή σύνεση; Έτσι προλαβαίνει περί του Χριστού ότι θα διδάξει όλη την αλήθεια. Μόλις την είδε ο Κύριος τόσο θερμή της λέγει απροκάλυπτα: Εγώ είμαι ο Χριστός, που σου μιλώ. Εκείνη γίνεται αμέσως εκλεκτή ευαγγελίστρια και αφήνοντας τη υδρία και το σπίτι της τρέχει και παρασύρει όλους τους Σαμαρείτες προς το Χριστό και αργότερα με τον υπόλοιπο φωτοειδή βίο της (ως Αγία Φωτεινή) σφραγίζει με το μαρτύριο την αγάπη της προς τον Κύριο.

Αδελφοί μου!

«Οι πατέρες ημών εν τω όρει τούτο προσεκύνησαν, και υμείς λέγετε ότι εν Ιεροσολύμοις εστίν ο τόπος όπου δει προσκυνείν». Δύο αντίθετες ψυχικές καταστάσεις συναντιούνται στο πρόσωπο της Σαμαρείτιδας γυναικός της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής. Ηθικές αταξίες από τη μια, και πνευματικά ενδιαφέροντα από την άλλη. Η Σαμαρείτιδα έρχεται στο πηγάδι με τη στάμνα. Ατενίζει εκεί τον Εβραίο οδοιπόρο (το Χριστό), να αποτείνεται προς αυτήν και να της ζητά να Του δώσει νερό («δος μοι πιείν»). Ο Χριστός δεν έχει «άντλημα», για να βγάλει νερό από το πηγάδι του Ιακώβ πράγμα που έχει η Σαμαρείτιδα γυναίκα. Διψούν και οι δύο. Ο Θεός και ο άνθρωπος. Η δίψα του καθενός είναι διαφορετική. Ο Κύριος διψά να δώσει το πνευματικό «ζων ύδωρ», στον κάθε κουρασμένο στρατοκόπο της ζωής, που είναι έτοιμος να το δεχθεί, για να έχει πραγματική δροσιά και ψυχοσωματική υγεία. Η Σαμαρείτιδα (ο άνθρωπος), διψά από εγκόσμια, αγαθά και απολαύσεις. Ο Κύριος στο πρόσωπο της Σαμαρείτιδας διέγνωσε ότι κάτω από τη στάκτη των ηθικών ολισθημάτων της υπήρχε σπινθήρας πίστης και ευλάβειας. Θέλει να τη φέρει σε επίγνωση των πράξεών της και σε μετάνοια. Με την αποκαλυπτική για τη ζωή της φράση του, «πέντε γαρ άνδρας έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ», πέτυχε τη μεταστροφή της. Έπεσε η γυναίκα αυτή από ανθρώπινη αδυναμία. Έχει όμως τη διάθεση για μετάνοια και σωτηρία (και γίνεται παράδειγμα για όλους μας, να μην απελπιζόμαστε γιατί πέσαμε σε αμαρτίες, αλλά να αγωνιζόμαστε, βέβαιοι ότι θα πετύχουμε τη σωτηρία μας, όταν με μετάνοια και συντριβή επιστρέψουμε κοντά στο Θεό). Αφήνει την παλιά αμαρτωλή ζωή της εκεί στο πηγάδι και διαλέγεται με το Χριστό, τον οποίο αναγνώρισε στον εσωτερικό της κόσμο, ως άνθρωπο του Θεού, για την αληθινή προς το Θεό λατρεία. Θα ήταν άδικη και επιπόλαια για αυτήν η κρίση ότι δεν έβλεπε την ηθική της αθλιότητα και ασχολείτο με θρησκευτικές απορίες και συζητήσεις. Όμως το ανησυχητικό δεν είναι σ’ αυτήν αλλά σε όσους πέσουν στα πλοκάμια της αμαρτίας και αποξενωθούν από κάθε θρησκευτικό και ηθικό ενδιαφέρον; «Δεινόν η ραθυμία, μεγάλη η μετάνοια», ψάλλει η Εκκλησία μας. Ο Θεός είναι πνεύμα και για τούτο δεν περιορίζεται σε τόπους. Εκείνοι δε που τον λατρεύουν, πρέπει να τον προσκυνούν με τις εσωτερικές πνευματικές τους δυνάμεις, με αφοσίωση της καρδίας και του νου και με αληθινή επίγνωση του Θεού και της λατρείας που του πρέπει. Ο Θεός όλους που εκζητούν το έλεός Του, δεν τους απορρίπτει. Καλεί πάντα άνθρωπο να έχει φωτισμένη πίστη και ζωή, όπως φωτεινή έγινε και η προσωπικότητα της Σαμαρείτιδας γυναικός, που μετέπειτα έγινε ισαπόστολος και πήρε το όνομα Φωτεινή, έγινε αγία και η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη της κάθε χρόνο 5^η Κυριακή του Πάσχα αλλά και στις 26 Φεβρουαρίου.

ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΖΗΤΩ...

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Δυο φωνές, δυο νοοτροπίες, δυο κόσμοι, ένα ευαγγελικό μήνυμα, σήμερα αδελφοί μου!

«Άνθρωπον ουκ έχω»! Είναι η μια φωνή. Η δική μας φωνή, Η σπαραξικάρδια και διαχρονική κραυγή του κόσμου.

«Θέλεις υγιείς γενέσθαι»; Η άλλη φωνή. Η γεμάτη ελπίδα και έλεος. Η φωνή που τόσο αναζητά ανέκαθεν ο κόσμος.

Αδελφοί μου!

Την τέταρτη Κυριακή από το Πάσχα ακούμε το ευαγγέλιο που μιλά για τη θεραπεία του παραλυτι­κού της Βηθεσδά. Εκεί  ένας παράλυτος τριάντα οκτώ χρόνια φωνάζει: Βοήθεια! Ακούει άραγε κανείς; Υπάρχει άραγε κάποιος που θ’  αφήσει τη βολή του και θα σταθεί να τον αφουγκραστεί;

Στις πρώτες τρεις Κυ­ριακές του Πάσχα, διαβάζουμε ευαγγέλια που αναφέρονται στις πρώτες εμφανίσεις του αναστημένου Χριστού. Στους μαθητές, στο Θωμά, στις Μυροφόρες. Το μήνυμα της Ανάστασης πρέπει να δοθεί πρώτα σ’ αυτούς. Αυτοί πρώτα πρέπει να κατανοήσουν ότι ο Ιησούς που τρία χρόνια ακολουθούσαν δεν ήτανε ένα απλός δάσκαλός αλλά ο αναμενόμενος Μεσσίας ο κύριος και Θεός τους. Αυτών ο φόβος πρέπει να μεταβληθεί τώρα σε χαρά, σε τόλμη, σε παθιασμένη αγάπη για το μήνυμα του Χριστού που θα σκορπίσουν από δω και πέρα στα πέρατα του κόσμου.

Στις υπόλοιπες τρεις, με πρώτη τη σημερινή, διαβάζουμε ευαγγέλια στα όποια γίνεται λόγος για ανάσταση ψυχική ανάσταση του ανθρώπου, ανάσταση δική μας.

Και η ανάσταση του Χρίστου και η εμφάνιση στους μαθητές του είναι η προϋπόθεση. Σήμερα ακού­με για τη θεραπεία του παραλυτικού, στην επόμενη Κυριακή για τη συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα και τη μεθεπόμενη για τη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού. Και στις τρεις περιπτώσεις έχουμε την ενέργεια τού Θεού, τη δράση τού Χριστού, πού ανασταίνει ανθρώπους από την κατά­σταση στην οποία βρίσκονται.

Αδελφοί μου!

Άνθρωπον ουκ έχω! Η διαχρονική, δραματική και σπαραξικάρδια φωνή του ανθρώπου! Φωνάζει βοήθεια, ο άνθρωπος! Παρά την πρόοδο, παρά τις πολυσύχναστες πόλεις, παρά τις καταπληκτικές επιστημονικές προόδους, ό άνθρωπος μένει μόνος, μένει αβοήθητος. Συστεγαζόμαστε και συνεργαζόμαστε. Αγκαλιαζόμαστε και διασκεδάζουμε. Τρέχουμε μαζί στις γιορτές και τα πανηγύρια. Ζούμε και κινούμαστε πάντα στην πολυκοσμία. Τίποτε όμως το ουσιαστικό. Όλα γίνονται, σχεδόν, συμβατικά, επιφανειακά. Χωρίς ειλικρίνεια. Χωρίς ανθρωπιά. Χωρίς Θεό.

Και ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου ζούσε το δικό του, διπλό δράμα. Όχι μόνο της αρρώστιας  του μα και την εγκατάλειψη του κόσμου. Ο παράλυτος ζητά κάποιον να του δώσει προσοχή. Να γυρίσει και να τον προσέξει στην ανάγκη του, Ζητά, σύντροφο και συνοδοιπόρο στην πονεμένη πορεία του. Τα τριάντα οχτώ χρόνια της ασθένειας του είναι μία περίοδος τραγικής θλίψεως και οδύνης. Βέβαια εκεί στη Βηθεσδά στην Κολυμβήθρα «κατέκειτο πλήθος πολύ που και αυτόν περίμεναν την απαλλαγή από τον αρρώστια τους. Αυτός όμως βίωνε την δική του πικρή εμπειρία.

Εδώ «Ανέβη ο Ιησούς … και ιδών ο Κύριος χρονιούντα άνθρωπον λέγει προς αυτόν· διά σε άνθρωπος γέγονα, διά σε σάρκα περιβέβλημαι και λέγεις άνθρωπον ουκ έχω; άρόν σου τον κράββατον και περιπάτει» (ἀπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς).

Αδελφοί μου!

Τούτη την αφόρητη μοναξιά δεν τη βίωσε μόνο ο παράλυτος. Τη βιώνει καθημερινά ο άνθρωπος και στις μέρες μας και μάλιστα σε μια εποχή που οι στέγες των σπιτιών βρίσκονται πιο κοντά παρά ποτέ, ενώ παράλληλα ο άνθρωπος μιλά για πολιτισμό. Ποιου πολιτισμού όμως; Του πολιτισμού της  παραβίασης του δικαιώματος της ζωής, της τιμής, ή της περιουσίας; της ποικιλότροπη εκμετάλλευση μικρών και μεγάλων, της δαμόκλειας σπάθης της   οικονομικής κρίσης.

«Άνθρωπο ουκ έχω», φωνάζουν, σχεδόν, όλοι. Μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί, πολιτεία και εκκλησία. Όλοι οι θεσμοί, που κινδυνεύουν ν' απομείνουν ιστορικά μουσεία. Ζητείται, άνθρωπος. Ζητείται βοήθεια. Είναι σαν το Διογένη που γύριζε μέρα μεσημέρι με το φανάρι μέσα στον κόσμο, την πολυκοσμία και φώναζε «άνθρωπον ζητώ!».

Και ό άνθρωπος, στο ψάξιμό του, ψάχνει σε υποκατάστατα. Τρέχει δεξιά κι αριστερά, για να μην τρελαθεί. Τρέχει στα ναρκωτικά, στοιβάζεται στα ποικιλώνυμα κέντρα και προσπαθεί μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο τους να σπάσει τη μοναξιά του, προσπαθεί από διάφορες, ύποπτες και παραπλανητικές οργανώσεις να βρει μια ισορροπία στον εαυτό του, ψάχνει… ψάχνει… ψάχνει και λύση, δε βρίσκει. Και φωνάζει συνέχεια; Βοήθεια!

«Τι φοβερός που είναι ο κόσμος που ζούμε! Όπου στρέψεις το βλέμμα σου αντικρίζεις πόνο, αδικία, κακότητα, ένταση, αμαρτία, βία, πολέμους, δυστυχία. Γιατί άραγε; Και γιατί όλα αυτά να συνυπάρχουν με φυσική ομορφιά, με απαράμιλλη καλοσύνη, με ανθρώπινο μεγαλείο; Γιατί να εναλλάσσετε το καλό με το κακό; Γιατί να διαπλέκεται η δυστυχία με την ευτυχία; Γιατί να αντιπαλεύει αδιάκοπα το προκλητικό ερώτημα της θεϊκής απουσίας η και ανυπαρξίας με τη μυστική υποψία της θεϊκής παρουσίας»; Απόσπασμα από το βιβλίο Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός .ΝΙΚΟΛΑΟΥ Μ.Μ.& ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

«Άνθρωπον ουκ έχω». Λόγια που εκφράζουν το μέγεθος της τραγωδίας και μάλιστα μιας τραγωδίας κοινωνικής. Αυτή δεν είναι κραυγή αγωνίας του παραλύτου. Είναι η δικαιολογημένη κραυγή μοναξιάς της κάθε εποχής και πολύ πιο πολύ της δικής μας. Γιατί, αν μοναξιά είναι η αίσθηση της απουσίας των άλλων ανθρώπων, πολύ πιο φοβερή είναι η  μοναξιά της αίσθησης  της παρουσίας πολλών, αλλά αδιάφορων ανθρώπων.

Και όμως, δεν είναι μόνο έτσι τα πράγματα. Δεν υπάρχει μόνο το μαύρο, μόνο το σκοτάδι. Υπάρχει και το φως. Μόνο που πρέπει ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας, ν’  ανοίξουμε τ’ αυτιά μας,  για να δούμε, για ν’ ακούσουμε. Να δούμε τον εαυτό μας κάτω απ’ αυτό το φως, να δούμε το ξεστράτισμα μας, να δούμε πως πουθενά δεν μας βγάζει ο δρόμος που τραβάμε! Να ακούσουμε το παρήγορο θεϊκό λόγο: «θέλεις υγιής γενέσθαι:» Να ξεκόψουμε απ’ τα εφήμερα και τα παροδικά, και να στρέψουμε την προσοχή μας στο αιώνιο και το διαρκές. Σ’  όποια φάση μοναξιάς κι αν βρισκόμαστε ας μην ξεχνούμε πως ζει Κύριος ο Θεός. Αυτός με την παρουσία και την αγάπη Του σπάζει αυτή τη μοναξιά. Ας αναζητήσουμε καταφύγιο κοντά του.

 Μας γράφει ο φωτισμένος θεολόγος του 20ου αιώνα μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν: «…Σ' αυτή λοιπόν τη συγκεκριμένη ευαγγελική ιστορία, τι είναι αιώνιο και διαρκές; Στο κέντρο της βρίσκονται σαφώς τα λόγια του παραλύτου προς το Χριστό, "άνθρωπον ουκ έχω". Αυτή είναι στ' αλήθεια η κραυγή του ανθρώπου πού φτάνει στο σημείο να γνωρίσει την τρομακτική δύναμη του ανθρώπινου εγωισμού και ναρκισσισμού. Ο καθένας για τον εαυτό του. Ψάχνοντας για το νούμερο ένα. Όλοι αυτοί, όλο αυτό το πλήθος των τυφλών, αρρώστων, παραλύτων, των "έκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν", που μ' άλλα λόγια περιμένουν για βοήθεια, φροντίδα, θεραπεία, παρηγοριά. Ο καθένας όμως περιμένει μόνος του. για τον εαυτό του. Και όταν τα νερά ταράσσονται, όλοι σπρώχνονται ξεχνώντας ο ένας τον άλλο... Από την άποψη του ευαγγελίου, αυτή η "κολυμβήθρα" είναι φυσικά μια εικόνα του κόσμου, μια εικόνα της ανθρώπινης κοινωνίας, ένα σύμβολο της ίδιας της οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας…

Αδελφοί μου! "Θέλεις υγιής γενέσθαι;"  Ο παραλυτικός περίμενε ένα άνθρωπο βοηθό, βρήκε τον ίδιο τον Κύριο.

Εμείς που ψάχνουμε για βοήθεια. Μήπως στεκόμαστε δίπλα σε κάποιον σπουδαίο, κάποιον που είναι το μεγάλο μέσο, η μεγάλη δύναμη για να μας συμπαρασταθεί και να λύσει το πρόβλημά μας; Θα απογοητευτούμε πολύ. Και έχουμε πολλές φορές απογοητευθεί από τέτοιους. Όμως υπάρχει Θεός. Και η βοήθεια ξεκινά μέσα από τη ψυχή, όπου κατοικεί ο Κύριος. Περιμένει να εκδηλώσουμε το παράπονό μας. «Άνθρωπον ουκ έχω», έχω όμως Εσένα Κύριε. Από Σένα ζητώ βοήθεια, ανακούφιση, δύναμη για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες μου. Σε Σένα εμπιστεύομαι τις ανησυχίες μου, τις ελπίδες μου. Βοήθησέ με.