Κυριακή ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου

 

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἰουλίου 2026

13 Ιουλίου, 2026

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἰουλίου 2026, Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκ. Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15)

Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λό­­γος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβε­βαι­­­­­οῦ­σθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πε­­πι­­στευ­­κότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀν­θρώποις· μωρὰς δὲ ζη­­τήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔ­ρεις καὶ μά­χας νομικὰς περιίστασο· εἰ­σὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάται­οι. αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μί­­αν καὶ δευτέραν νουθεσίαν πα­ραι­τοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέ­στραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος. Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νι­κόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. Ζηνᾶν τὸν νο­μι­κὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στασθαι εἰς τὰς ἀναγ­καί­ας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄ­καρ­ποι. Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ᾿ ἐ­μοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φι­λοῦν­τας ἡμᾶς ἐν πίστει. Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. «Τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου»

«Πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου»! Ἔτσι ὀνομάζει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τοὺς 630 θεοφόρους Πατέρες, ποὺ συγκρότησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Χαλκηδόνα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τὸ 451 καὶ τοὺς ὁποίους τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Στὸ δοξαστικὸ τῶν Αἴνων τοῦ Ὄρθρου μὲ πολλὲς ποιητικὲς ἐκφράσεις τοὺς ἐγκωμιάζει καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων τοὺς ἀποδίδει τὸν τιμητικὸ αὐτὸ χαρακτηρισμό, ποὺ σημαίνει τὰ ὁλόχρυσα στόματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι δάνεισαν τὸν λόγο τους στὸν Θεὸ Λόγο.

Εἶναι εὔστοχος ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτός, διὀτι, ὅ,τι δίδαξαν οἱ ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες, ἦταν ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἀποκάλυψαν μὲ τὸν λόγο τους ποιός ἀκριβῶς εἶναι ὁ Χριστός. Διατύπωσαν μὲ ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Προσώπου του. Ὀρθοτόμησαν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας γιὰ τὶς δύο τέλειες φύσεις τοῦ Κυρίου, τὴ θεία καὶ τὴν ἀνθρώπινη, καὶ γιὰ τὴν ἀχώριστη καὶ ἀσύγχυτη ἕνωσή τους στὸ ἕνα Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Προάσπισαν ἔτσι τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ δύο φοβερὲς αἱρέσεις, τὸν Νεστοριανισμὸ καὶ τὸν Μονοφυσιτισμό, μὲ φρόνημα θυσιαστικό. Χάρη στὴ δική τους συμβολὴ διασώθηκε ἀνόθευτο τὸ ὀρθὸ δόγμα, ὥστε νὰ μποροῦμε οἱ πιστοὶ κάθε ἐποχῆς νὰ λατρεύουμε ὀρθοδόξως τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ μὲ τὴ δική του Χάρι νὰ κληρονομοῦμε τὴ σωτηρία.

2. Ἀπόσταση ἀπὸ τοὺς πλανεμένους

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπὸ τὴν πρὸς Τίτον Ἐπιστολή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων πολύτιμων συμβουλῶν, ποὺ δίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν μαθητή του Τίτο, πρῶτο Ἐπίσκοπο Κρήτης, τοῦ γράφει καὶ τὸ ἑξῆς: «αἱρετι­κὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Δηλαδή, αἱρετικὸ ἄνθρωπο, ποὺ ἐπιμένει νὰ δημιουργεῖ σκάνδαλα καὶ διαιρέσεις στὴν Ἐκκλησία, μολονότι τὸν συμβούλευσες γιὰ πρώτη καὶ δεύτερη φορά, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον. Διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, γιὰ τὴν ἁμαρτία του δὲ ἐλέγχεται καὶ κατακρίνεται ἀπὸ τὴ συνείδησή του.

Δὲν εἶναι δυστυχῶς σπάνιο τὸ φαινόμενο νὰ βλέπουμε ἀνθρώπους νὰ παρεκκλίνουν κάποτε ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ νὰ δημιουργοῦν ἔριδες καὶ σχίσματα. Ἄλλοτε δὲ νὰ παρασύρονται σὲ χαλάρωση τοῦ ἤθους καὶ τοῦ τρόπου ζωῆς. Ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ αὐτοπεποίθηση σκοτίζουν πάντοτε τοὺς πνευματικοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσουν σὲ πλάνη, ἀκόμη καὶ σὲ πνευματικὴ νέκρωση. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ ὑπόλοιποι πιστοὶ ἔχουμε χρέος νὰ ἐνδιαφερθοῦμε γιὰ τὸν πνευματικὰ ἀσθενὴ ἀδελφό μας. Νὰ τὸν πλησιάσουμε καὶ νὰ τὸν συμβουλεύσουμε μὲ φιλάνθρωπη διάθεση καὶ ταπεινὸ φρόνημα, καὶ ὄχι μόνο μία φορά.

Ὅταν ὅμως διαπιστώνουμε κάποια ἐμ­μονὴ στὴν πλάνη καὶ τὴ διαστροφή του, ὁ Ἀπόστολος μᾶς προτρέπει νὰ τὸν ἀφήνουμε· νὰ σταματοῦμε τότε τὶς συμβουλές. Δὲν πρόκειται νὰ φέρουν ἄλλωστε κάποιο ἀποτέλεσμα. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὄχι μόνο τὸ δικαίωμα, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑποχρέωση νὰ κρατεῖ ἀπόσταση ἀπὸ αὐτόν, ποὺ μὲ ἐμμονὴ ἐπιλέγει τὴν πλάνη. Διότι ἔχει εὐθύνη νὰ διασφαλίζει τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καὶ νὰ περιφρουρεῖ τὰ ζωντανὰ μέλη της.Ὑπάρχουν μάλιστα πολλὲς περιπτώσεις ποὺ ἡ ἀπόσταση αὐτὴ ἔχει ἀποβεῖ ὠφέλιμη, καθὼς ἀφυπνίζει τὸν πνευματικὰ ἀσθενὴ καὶ τὸν φέρνει σὲ συναίσθηση τῆς πλάνης του.

3. Μὲ τὴ δύναμη τῆς Χάριτος

Ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος ἐπισφραγίζει τὴν Ἐπιστολή του μὲ μία πολὺ σημαν­τικὴ εὐχή: «Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν», γράφει στὸν Τίτο καὶ στοὺς πιστούς. Δηλαδή, σᾶς εὔχομαι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας. Ὁ Ἀπόστολος γνώριζε πολὺ καλὰ τὴ σημασία τῆς Χάριτος στὴν πνευματικὴ πορεία τοῦ πιστοῦ. Εἶχε ἀκούσει ἄλλωστε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο τὸν θαυμαστὸ ἐκεῖνο λόγο: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 9). Σοῦ εἶναι ἀρκετὴ ἡ Χάρις ποὺ σοῦ δίνω γιὰ νὰ σηκώσεις τὴ δοκιμασία σου. Διότι ἡ δύναμή μου ἀποκαλύπτεται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀσθενὴς καὶ μὲ τὴ δική μου ἐνίσχυση κατορθώνει θαυμαστὰ ἔργα. Εἶχε νιώσει ὁ Ἀπόστολος τὴ δύναμη τῆς Χάριτος στοὺς φοβεροὺς πειρασμοὺς καὶ στὶς ἀσθένειες ποὺ ἀντιμετώπισε. Γι᾿ αὐτὸ εὔχεται στὸν Τίτο καὶ στοὺς πιστοὺς ποὺ τὸν περιστοιχίζουν, νὰ τοὺς συνοδεύει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ λυτρωτικὴ δύναμη ποὺ ἀπέρρευσε ἀπὸ τὴ σταυρικὴ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπαραίτητη καὶ γιὰ τὴ δική μας πνευματικὴ ζωή. Αὐτὴ θεραπεύει τὶς πνευματικὲς ἀσθένειες, ἀναπληρώνει τὶς ἐλλείψεις, ἐνισχύει στὶς θλίψεις, στηρίζει στοὺς πειρασμούς. Αὐτὴ φέρνει τὴν ἐπιτυχία στὶς προσπάθειές μας. Δὲν ἀρκοῦν οἱ δικοί μας κόποι, ποὺ ἀσφαλῶς εἶναι ἀπαραίτητοι. Ἀπαιτεῖται ἡ συνέργεια τῆς Χάριτος. Τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἐπιζητοῦμε κι ἐμεῖς. Καὶ θὰ τὴ λαμβάνουμε μὲ τὴν ἐνεργὴ μετοχή μας στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ταμειοῦχος τῆς Χάριτος. Τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ νὰ ἑλκύουμε, ὥστε μὲ τὴ δύναμή της νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀπολαύσουμε καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ ΣΥΝΟΔΟΥ,

 

 

Συχνά πυκνά  κάθε σκεπτόμενο άτομο κάνει τον απολογισμό του. Θέτει ορισμένα ερωτηματικά στον εαυτό του λέγοντας : είμαι παράγων, δημιουργικός ή παράσιτο της κοινωνίας; Είμαι δέντρο  καρποφόρο ή  άκαρπο; Τα καυτά αυτά ερωτήματα μας θέτει ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή αποστολική  περικοπή.

     Την έλλειψη δημιουργικότητας και την απουσία καλών έργων από τη ζωή των ανθρώπων ο θείος Παύλος την παρομοιάζει με την ακαρπία των δέντρων. Η ακαρπία  στα δέντρα και στη φύση θεωρείται γενικά σαν κατάρα. Στη ζωή όμως πολλών ανθρώπων ή έλλειψη δημιουργικότητας και η απουσία καλών έργων θεωρείται δυστυχώς φυσικό πράγμα.

       Ρίξτε μια ματιά στη ζωή μερικών ανθρώπων της εποχής μας. Δεν έχουν καμιά διάθεση να κινηθούν, να δημιουργήσουν κάτι. Υπάρχουν μάλιστα και εκείνοι που αρνούνται θεληματικά να αναμειχθούν σε έργα προσφοράς και δημιουργίας. Όλοι αυτοί μοιάζουν με δέντρα που έχουν αρνηθεί στον εαυτό τους το δώρο της καρποφορίας και γι αυτό παραμένουν ξερά και άκαρπα.

          Να μερικά παραδείγματα. Υπάρχουν μερικοί μεγάλοι και δυνατοί, που το ποτάμι του πλούτου τους το αφήνουν να τρέχει μόνο στα κανάλια του ατομισμού τους, χωρίς να επιτρέπουν ούτε μία σταγόνα να πέσει στα διψασμένα χείλη των συνανθρώπων τους. Άλλοι πάλι που έχουν θέσεις και αξιώματα , κλειδώνονται μέσα στο ντουλάπι της γραφειοκρατίας και αδιαφορίας και δεν κάνουν τίποτε για την επίλυση των προβλημάτων των αδυνάτων. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν δυστυχώς και οι σύζυγοι εκείνοι που αρνούνται την καρποφορία της αγάπης τους και διαγράφουν τη χαρά των παιδιών από τη ζωή τους……

           Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, οι « καλοί », με τις σωστές αντιλήψεις άνθρωποι. Αυτοί αποφεύγουν κάθε κακό, δεν κάνουν όμως το αποφασιστικό βήμα της δημιουργίας. Αρκούνται συνήθως στις διαπιστώσεις και τις ευχές «γιά τήν βελτίωση τῶν κοινωνικῶν πραγμάτων». Αυτοί μοιάζουν με την  συκιά του Ευαγγελίου, που δεν είχε ούτε ένα σύκο, παρά φύλλα μόνο(Ματθ.ι’18).

Τόσο από το περιστατικό της«καταρασθείσης  καί ξηρανθείσης συκῆς» όσο και από την παραβολή των ταλάντων(Ματθ.κα’ 18-22 κε’ 14-30), διαπιστώνουμε την αυστηρή στάση του Κυρίου Ιησού μπροστά στην ακαρπία των ανθρώπων. Εκείνος που εργαζόταν τόσο πολύ  διδάσκοντας, ευεργετώντας και θεραπεύοντας τους πάντες(Πραξ.ι’38) καταδικάζει απόλυτα την παθητικότητα και την έλλειψη καλών έργων από τη ζωή των ανθρώπων. Μιλώντας δε για την τελική κρίση, δήλωσε κατηγορηματικά, ότι η αιώνια καταδίκη προορίζεται για όσους αρνήθηκαν στη ζωή αυτή τα έργα της αγάπης(Ματθ. κε’).

          Γι αυτό και η προτροπή του Αποστόλου είναι σαφής : οι  χριστιανοί πρέπει να πρωτοστατούν στα καλά έργα. Να είναι καρποφόροι και όχι άκαρποι. Οι χριστιανοί δεν έχουν καν το δικαίωμα να είναι άκαρποι. Γιατί πίσω τους έχουν μια παράδοση εκπληκτικής καρποφορίας. Ο Κύριος, οι Απόστολοι, οι πρώτοι χριστιανοί, οι πατέρες της Δ’ οικουμενικής συνόδου, τη μνήμη των οποίων εορτάζουμε σήμερα, καθώς οι ζωντανοί πιστοί όλων των εποχών, υπήρξαν δημιουργικοί και καρποφόροι. Πλούσιοι και δυνατοί στην καρδιά σκόρπισαν το φως του Ευαγγελίου και χάρισαν τη χαρά της λυτρώσεως σε έθνη και λαούς, άνοιξαν δρόμους ζωής και πολιτισμού , ομόρφηναν τη ζωή των ανθρώπων με τα έργα της αγάπης και της καλοσύνης. Όπου υπήρχε το μίσος έφεραν την αγάπη, όπου υπήρχε η αδικία, τη Δικαιοσύνη, οπου η  αμφιβολία, την πίστη, όπου η απελπισία, την ελπίδα , όπου το σκοτάδι, το φως όπου η λύπη, τη χαρά.

Την πολύτιμη αυτή κληρονομιά της καρποφορίας καλούνται να συνεχίσουν και οι σημερινοί χριστιανοί: με τη δημιουργική και καρποφόρο παρουσία τους η έρημη, άγονη και στείρα εποχή μας «θά γεμίσει λουλούδια καί πλούσια βλάστηση»(Ησ. λε’ 1-2). Όπου τους έχει φυτεύσει αγάπη του Δημιουργού: μέσα στην οικογένεια, την εκπαίδευση, τις ιδιωτικές ή δημόσιες υπηρεσίες, τα μέσα ενημερώσεως, τους επιστημονικούς, πολιτιστικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους, παντού να φέρουν τους γλυκούς καρπούς των καλών έργων.

          Για τους χριστιανούς δεν υπάρχουν περίοδοι καρποφορίας και ακαρπίας. Πάντοτε είναι και πρέπει να είναι καρποφόροι. Ας το προσέξουμε αυτό ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι. Γιατί πολλοί ταυτίζουν την περίοδο των διακοπών του καλοκαιριού με την αργία και την απραξία. Η πραγματική όμως ξεκούραση δεν θα τη βρούμε στην αργία όσο στις δημιουργικές απασχολήσεις. Δημιουργικοί λοιπόν και όχι αργόσχολοι το καλοκαίρι. Να μη στερέψει η καρδιά από τα αισθήματα της αγάπης. Μια καρδιά που αγαπάει αληθινά, δεν σταματάει ποτέ, όπως και η καρδιά του Ουράνιου Πατέρα μας.

 

    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

 “Υμείς εστέ το φως  του κόσμου”

Η Εκκλησία μας, τιμά σήμερα, τη μνήμη των αγίων 630 Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε το 451 μ.Χ.  στην Χαλκηδόνα για να διατυπώσει το Χριστολογικό δόγμα.  Συγκεκριμένα, με αφορμή τις διάφορες αιρέσεις που διαστρέβλωναν την αλήθεια της Εκκλησίας μας γύρω από το πρόσωπο του Κυρίου, η Σύνοδος της Χαλκηδόνας διατύπωσε το Χριστολογικό δόγμα και διατράνωσε την πίστη της Ορθοδοξίας ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.
Με αυτή την ομολογία πίστεως ο Χριστός είναι ο πραγματικός Σωτήρας και Θεός μας και επομένως καθοδηγητής των ανθρώπων που δείχνει το δρόμο προς το πραγματικό φως, προς τον Πατέρα των φώτων.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η Εκκλησία μας σήμερα που τιμά τη μνήμη των αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, επέλεξε το συγκεκριμένο ευαγγελικό ανάγνωσμα που είναι παρμένο από την “Επί του όρους ομιλία” και στο οποίο ο Χριστός παρομοιάζει τους μαθητές Του με φως του κόσμου, με πόλη κτισμένη πάνω σε βουνό που φαίνεται από παντού και ακόμα με λυχνάρι που καίει επάνω στο λυχνοστάτη.
Οι Χριστιανοί

Μπορούμε να επιμείνουμε λίγο στον παραβολικό λόγο του Χριστού, με τον οποίο οι μαθητές παρουσιάζονται να είναι το “φως του κόσμου”.  Όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Ιωάννης, αληθινό φως του κόσμου είναι μόνο ο Θεός.  Στο θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού οι άνθρωποι είδαμε το απρόσιτο φως της Θεότητας (“εγώ ειμί το φως του κόσμου”) και λάβαμε “το φως της ζωής”.
Εκείνος, λοιπόν, είναι “το φως των ανθρώπων”,  “το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον”. Τόσο οι μαθητές του Κυρίου όσο και οι πιστοί γενικότερα, επειδή ακριβώς δέχονται το φως το αληθινό, μπορούν να γίνουν και οι ίδιοι φως με τη σχετική έννοια.  Ο Χριστός είναι ο ίδιος το φως και πηγή του φωτός.
Οι πιστοί είναι ετερόφωτοι γιατί αντλούν φως από την πηγή Εκείνου.  Παίρνουν το θείο φωτισμό “εκ του πληρώματος αυτού” και έτσι γίνονται “τέκνα” και “υιοί φωτός”. Η εν Χριστώ ζωή, όπως υπογραμμίζει ο Γρηγόριος Νύσσης, είναι τελικά μια πορεία μέσα στο φως του Χριστού και ταυτόχρονα μια ακτινοβολία του φωτός αυτού μεταξύ των ανθρώπων.
Έτσι, στο βαθμό που φωτιζόμαστε από το φως του Χριστού και υπακούομε στα κελεύσματα του ευαγγελικού λόγου, γινόμαστε κι εμείς φως του κόσμου.  Αποτελούμε επίσης την “πόλιν”, η οποία “επάνω όρους κειμένη ου δύναται κρυβήναι” κατά το λόγο του Κυρίου.
Η θέση μας ως μαθητών του Χριστού μέσα στον κόσμο είναι περίοπτη.  Όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους επάνω μας.  Οι Χριστιανοί ως άλλοι λύχνοι – λυχνάρια αναμμένα από το φως του Χριστού -καλούμαστε να εκπέμψουμε το νοητό φως της πίστεως, τόσο με τα λόγια όσο και με τα καλά μας έργα.

Αγαπητοί αδελφοί, η συνειδητοποίηση του ιερού μας χρέους απέναντι στην αγάπη του Κυρίου και Θεού μας, θα έχει σαν αποτέλεσμα την αγαθοεργό καρποφορία και τη φωτεινή δραστηριότητα μας κατά το πρότυπο των τιμωμένων σήμερα αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, που ήταν και τότε και σήμερα φώτα του κόσμου, που φωτίζουν το δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού.

 

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος