ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

ΧΡΙΣΤΟΣ 

ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ

Βρισκόμαστε, μέσα στο κλίμα των Θεοφανείων. Τα πάντα στην Εκκλησία πλημμυρίζουν από φως. Φως εκ φωτός έλαμψε το κόσμω, Χριστός ο Θεός ημών, ο επιφανείς Θεός…. Για το φως ομιλεί και το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα. ο λαός, που βίωνε το σκοτάδι της ειδωλολατρίας, είδε το φως της αλήθειας στο πρόσωπο του Χριστού. Ο λαός, που ζούσε σε καθεστώς πνευματικού μαρασμού, είδε ν’ ανατέλλει εμπρός του το φως της όντως ζωής. Το φως είναι η ταυτότητα του Χριστού. Εκείνος είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης, που ήλθε στον κόσμο για να διαλύσει τα σκοτάδια της αγνωσίας. Ήλθε για να φέρει στον κόσμο και στις ανθρώπινες καρδιές την αγάπη και την ειρήνη. Γι΄ αυτό και δικαίως διεκήρυξε για τον Εαυτό Του: «Εγώ είμαι το φως. Όποιος με ακολουθήσει δε θα περπατήσει ποτέ ξανά στο σκοτάδι, αλλά θα αποκτήσει το φως της ζωής»2.

Όμως αδελφοί μου!

Το τι συμβαίνει γύρω μας είναι τοις πάσι γνωστό.

Η Εκκλησία μας σε πρόσφατο μήνυμα της προς το λαό που ταρακούνησε συθέμελα μεταξύ των άλλων μας λέει:

Οί ήμέρες πού ζούμε είναι δύσκολες καί κρίσιμες. Περνάμε ως χώρα μιά δεινή οικο­νομική κρίση πού δημιουργεί στούς πολλούς άνασφάλεια καί φόβο. Δεν γνωρίζου­με τί είναι αύτό πού μάς έρχεται τήν επόμενη μέρα. Ή χώρα μας φαίνεται νά μήν είναι πλέον έλεύθερη άλλά νά διοικείται έπί τής ούσίας άπό τούς δανειστές μας. Γνωρίζουμε ότι πολλοί περιμένετε άπό τήν ποιμαίνουσα Εκκλησία νά μιλήσει καί νά τοποθετηθεί πάνω στά γεγονότα πού παρακολουθούμε.
Είναι άλήθεια ότι αύτό πού συμβαίνει στήν πατρίδα μας είναι πρωτόγνωρο καί συ­νταρακτικό. Μαζί μέ τήν πνευματική, κοινω­νική καί οικονομική κρίση συμβαδίζει καί ή πάσης φύσεως άνατροπή. Πρόκειται γιά προσπάθεια έκρίζωσης καί έκθεμελίωσης πολλών παραδεδομένων, τά όποια ως τώ­ρα θεωρούνταν αύτονόητα γιά τή ζωή του τόπου μας. Από κοινωνικής πλευράς έπιχειρείται μιά άνατροπή δεδομένων καί δι­καιωμάτων καί μάλιστα μέ ένα πρωτοφανές έπιχείρημα. Τά άπαιτούν τά μέτρα αύτά οί δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μιά χώρα ύπό κατοχή καί έκτελούμε έντολές τών κυριάρχων - δανειστών μας. Τό ερώτημα, τό όποιο γεννάται, είναι έάν οι άπαιτήσεις τους άφορουν μόνον σέ οικονομικά καί άσφαλιστικά θέματα ή άφο­ρούν καί στήν πνευματική καί πολιτιστική φυσιογνωμία τής Πατρίδος μας.

Κι άπό τήν άλλη πλευρά, ένας λαός, έμείς, πού λειτουργήσαμε άνεύθυνα. Παραδοθή­καμε στήν εύμάρεια, στόν εύκολο πλουτι­σμό καί στήν καλοπέραση, έπιδοθήκαμε στό εύκολο κέρδος καί στήν εξαπάτηση. Δέν προβληματισθήκαμε γιά τήν άλήθεια τών πραγμάτων. Ή αύθαίρετη άπαίτηση δικαιω­μάτων άπό συντεχνίες καί κοινωνικές όμάδε; μέ πλήρη άδιαφορία γιά τήν κοινωνική συνοχή συνετέλεσαν κατά ένα μεγάλο μέρο; στήν σημερινή κατάσταση.

Και κάτι ακόμα…

Βλέπετε τι γίνεται ευκαίρως -  ακαίρως στις Καλλικρατικές ορκωμοσίες…

Βρήκε την ευκαιρία η άθεη και ανθελληνική Καλλικρατική υποκουλτούρα να ξεσπαθώσει κατά της Εκκλησίας. Δεν θέλουμε την Εκκλησία φωνάζουν. Μακριά η Εκκλησία από μας. Έξω από δω οι παπάδες…

Μέσα οποιοσδήποτε άλλος, έξω όμως όποιος, μιλά για Θεό…

Έχουμε και άλλα…

Δυο ύπουλες και ύποπτες ηλεκτρονικές κάρτες.

Η φοροκάρτα και η κάρτα του πολίτη…

Η περιλάλητη ηλεκτρονική κάρτα με τσιπ, που ονομάστηκε «ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ» για να δώσει την ψευδαίσθηση της οικειότητας και της φιλικότητα προς τον χρήστη-θύμα, τα στοιχεία, αλλά και τη ζωή του οποίου με τα προσωπικά του μυστικά θα αποθηκεύει, όχι μόνο σε τσιπ, αλλά και σε βάσεις δεδομένων, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν άνευ προηγουμένου εφιάλτη για το λαό μας, που έχει δώσει μέσα στους αιώνες τιτάνιους και επικούς αγώνες για ελευθερία.

Η ηλεκτρονική Κάρτα-Ταυτότητα, θα μπορεί να έχει αποθηκευμένα όλα τα...
στοιχεία μας, την οικογενειακή μας κατάσταση, τις διευθύνσεις κατοικίας μας, όλες κατά σειρά ετών, τον ΑΜΚΑ, αλλά και δακτυλικά αποτυπώματα, ψηφιακές σαρώσεις του προσώπου μας, αλλά και ψηφιακές σαρώσεις της ίριδας του ματιού μας μελλοντικά, το φάκελο με το ιστορικό της υγείας μας καθώς και πλήθος άλλων στοιχείων, άλλων ορατών και άλλων πιθανών «κρυφών», τα δεύτερα εκ των οποίων θα μπορούν να αναγνωσθούν μελλοντικά μόνο με ειδικό λογισμικό… για λόγους δήθεν …κρατικής ή διακρατικής ασφαλείας…

Από όλα τα παραπάνω, είναι φανερό πλέον, πως η «ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ» και η «ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΡΤΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ - ΦΟΡΟΚΑΡΤΑ» - εκτός όλων των άλλων θρησκευτικών ή συνειδησιακών λόγων, τους οποίους εύλογα μπορεί να επικαλεστεί κανείς – αφού θα λειτουργεί και θα βασίζεται στο δυσώνυμο αριθμό 666 όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννου -  είναι ΚΑΡΤΕΣ-ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ της προσωπικής μας ζωής, ΚΑΡΤΕΣ-ΚΑΤΑΔΟΤΕΣ, που θα καταδίδουν κάθε δευτερόλεπτο στο σύστημα, τους διαχειριστές και την εξουσία, πού είμαστε, με ποιόν είμαστε, τι είμαστε, τι πιστεύουμε, πού διασκεδάζουμε, τι αγοράζουμε και τι πουλούμε, πότε, πόσο και σε ποιόν, από τι πάσχουμε, ποια είναι τα ενδιαφέροντά μας, οι αδυναμίες ή οι «αχίλλειες πτέρνες» μας… και θα κατασκοπεύονται σαν από αόρατες κάμερες η ζωή μας σε κάθε της βήμα και θα μας φυλακιζόμαστε στα σκοτεινά και δυσώδη ηλεκτρονικά μητρώα για πάντα.  (www.promitheasblog.com)

Αδελφοί μου!

Οι μέρες που έρχονται αφάνταστα σκοτεινές…

Η χρονιά που μπήκε δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα μας φέρει…

Εφόσον όμως καταφέρουμε να βάλουμε καλά μέσα μας και να πιστέψουμε ότι ο Χριστός είναι το φως του κόσμου και η Εκκλησία, που είναι το Σώμα Του, η συνέχεια και έκφρασή Του στους αιώνες, είναι εξίσου φως, είναι ο χώρος μέσα στον οποίο βιώνεται ο φωτισμός του Χριστού, όχι χαριστικά και μαγικά, αλλά συνειδητά και οντολογικά, τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά.

Παρά ταύτα, ο κόσμος σήμερα αρνείται τον Χριστό και βυθίζεται στο σκοτάδι της άρνησης και της απιστίας και η επιλογή της άρνησης του φωτός που σκορπίζει ο Χριστός έχει οδυνηρά αποτελέσματα στη ζωή του κόσμου. Σήμερα ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας βιώνει την τραγικότητα της φτώχειας και της ανέχειας, του πολέμου και της ανασφάλειας, αποτέλεσμα της απάνθρωπης πολιτικής των ισχυρών της γης, που είναι βουτηγμένοι στα σκοτάδια της ιδιοτέλειας και του παγερού συμφέροντος. Σήμερα η πατρίδα μας βιώνει την πρωτοφανή οικονομική, φερτή όμως, κρίση, αποτέλεσμα της πνευματικής χαλάρωσης, του ωχαδελφισμού, του εκμαυλισμού των συνειδήσεων, της αρρωστημένης νοοτροπίας του εύκολου πλουτισμού και της έλλειψης αλληλεγγύης.

«Η κρίση κατέστησε φανερό, ότι η συγκρότηση του σύγχρονου κοινωνικού βίου με γνώμονα τον ατομισμό και την άρνηση της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας οδήγησε στην καταρράκωση της αξίας του ανθρώπου και στην επικράτηση της αναξιοκρατίας και της αδιαφορίας για τον πόνο του διπλανού μας. Αυτή η κατάσταση, για την δημιουργία της οποίας όλοι έχουμε μικρό η μεγάλο μερίδιο ευθύνης, είναι αταίριαστη με την παράδοση του τόπου μας. Η μόνη έξοδος από το αδιέξοδο είναι η αλλαγή αυτής της νοοτροπίας…»

Η αλλαγή της νοοτροπίας που βυθίζει τους ανθρώπους στο τέλμα, στο σκοτάδι και στ’ αδιέξοδα, μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν επιστρέψουμε, με ταπείνωση, στη ζωή του Χριστού, την οποία αρνηθήκαμε, παρασυρμένοι από την δαιμονική έπαρση και τον πλάνο αυτοθαυμασμό. Μόνο αν δεχθούμε να ξαναφωτίσουμε τη ζωή μας, όχι με τα ψεύτικα φώτα του κόσμου, όχι με τις εφήμερες φωταψίες της κοσμικής ματαιότητας, αλλά με το φως του Χριστού, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον.

ΑΜΗΝ!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

 

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής που έπεται της μεγάλης Δεσποτικής εορτής των Θεοφανείων ή αλλιώς της εορτής των Φώτων, της Κυριακής μετά τα Φώτα, προέρχεται από το κατά Ματθαίο ευαγγέλιο και συγκεκριμένα από το 4ο κεφάλαιο στίχοι 12 έως 17.

Στους συγκεκριμένους στίχους αναφέρεται το γεγονός της σύλληψης του Προφήτου Ιωάννου, του και Βαπτιστή του Κυρίου, και τον εγκλεισμό του στη φυλακή από το Βασιλιά Ηρώδη.

Με το άκουσμα αυτό ο Ιησούς απομακρύνεται από την περιοχή της Γαλιλαίας και κατευθύνεται προς τη Καπερναούμ. Στην περιοχή της πόλης της Καπερναούμ αρχίζει και συστηματικά η επίγεια δράση του Ιησού κηρύττοντας και διδάσκοντας το λόγο του Θεού.

Η πόλη της Καπερναούμ βρίσκεται κτισμένη πλησίον της λίμνης της Γαλιλαίας. Ήταν μεγάλη πόλη την περίοδο δράσεως του Ιησού.

Οι κάτοικοί της ήταν εθνικοί στο θρήσκευμα – ειδωλολάτρες δηλαδή, ως επί το πλείστον και επαγγελματικά ασχολούνταν κυρίως με την αλιεία.

Από τη συγκεκριμένη πόλη ο Κύριός μας επιλέγει τους πρώτους μαθητές του και από αλιείς ιχθύων που ήταν το βιοποριστικό τους επάγγελμα τους μεταποιεί και τους μετατρέπει σε αλιείς ανθρώπων, ψαράδες σωτηρίας της ανθρώπινης ψυχής.

Με την μετακίνησή Του. ο Ιησούς, προς την πόλη της Καπερναούμ, ο ευαγγελιστής Ματθαίος, σημειώνει ότι εκπληρώνεται μία προφητεία του προφήτη Ησαΐα.

Ο προφήτης στην προφητεία του είπε: «Γη Ζαβουλών και γη Νεφθαλείμ, οδόν θαλάσσης, πέραν του Ιορδάνου, Γαλιλαία των εθνών, ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς», δηλαδή «Η χώρα του Ζαβουλών και η χώρα του Νεφθαλείμ, εκεί που ο δρόμος πάει για τη θάλασσα και πέρα από τον Ιορδάνη, η Γαλιλαία που την κατοικούν ειδωλολάτρες, οι άνθρωποι που κατοικούν στο σκοτάδι είδαν φως δυνατό. Και για όσους μένουν στη χώρα που τη σκιάζει ο θάνατος, ανέτειλε φως για χάρη τους».

Οι κάτοικοι της Καπερναούμ όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω ήταν στην πλειοψηφία τους ειδωλολάτρες όπως ακριβώς αναφέρεται και στην προφητεία «Γαλιλαία των εθνών» (Ησ. 8, 23).

Στην προφητική ρήση γίνεται πλήρης γεωγραφική τοποθέτηση επί χάρτου για το σημείο τοποθέτησης της πόλης της Καπερναούμ.

Δηλαδή βρισκόταν στην περιοχή κυριότητας των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ «Γη Ζαβουλών και γη Νεφθαλείμ» (Ησ. 8, 23). Το σημείο που βρισκόταν η πόλη ήταν κομβικό σημείο για την εμπορική κίνηση προς τη θάλασσα «οδόν θαλάσσης» (Ησ. 8, 23) πέρα από την περιοχή Ιορδάνου ποταμού «πέραν του Ιορδάνου» (Ησ. 8, 23).

Εκτός της πλήρης χαρτογραφημένης τοποθέτησης της πόλης γίνεται και αναφορά του καθεστώτος του θρησκεύειν στην συγκεκριμένη πόλη από τον προφήτη Ησαΐα στην προφητική του ρήση.Σε αυτό το χώρο άρχισε επίσημα την επίγεια δράση του ο Ιησούς Χριστός.

Ο λόγος έναρξης του κηρύγματος στον συγκεκριμένο χώρο είναι γιατί οι άνθρωποι αυτοί ήταν καθισμένοι στο σκοτάδι και με το κήρυγμά Του, τους προσέφερε φως μεγάλο. Τους ανέστησε από το σκοτάδι προς το φως.

Βρίσκονταν στο πνευματικό σκοτάδι της ειδωλολατρίας, της λατρείας ψεύτικων, ανύπαρκτων οντοτήτων και με τη δράση Του, τους αφυπνίζει από τον πνευματικό λήθαργο και την θρησκευτική υποτονικότητα.

Τους προσφέρει το Φως της Ζωής. Όπως αναφέρει ο Κύριος: «Εγώ ειμί το Φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το Φως της Ζωής» (Ιω. 8,12).

Ακόμη «Ο Θεός φως εστίν και σκοτία εν αυτώ ουκ έστιν ουδεμία ….. εν τω φωτί περιπατώμεν ως αυτός εστίν εν τω φωτί, κοινωνίαν έχομεν μετ’ αλλήλων και το αίμα Ιησού του υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α’ Ιω. 1,5-7).

Ο χρόνος έναρξης της κηρυγματικής Του δράσης έπεται της σύλληψης του Ενδόξου Προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου. Αυτό το γεγονός δεν είναι τυχαίο.

Η παράλληλη κηρυγματική δράση τόσο του Ιωάννη του Βαπτιστή όσο και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ενδεχόταν να προκαλέσει σύγχυση στον απλοϊκό λαό του Ισραήλ που θα ήταν αποδέκτες του κηρύγματός τους.

Ο λόγος που πιθανόν να προκαλούσε σύγχυση στο λαό θα ήταν γιατί πιθανόν θα δημιουργούνταν διαξιφισμοί, φατρίες, οπαδοί και υποστηρικτές του ενός και του άλλου και θα οδηγούνταν σταδιακά στην αυξημένη πιθανότητα διαμάχης ποιος εκ των δύο είναι ο «γνησιότερος» και ποιος ο ψευδοπροφήτης ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ή ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ.

Με τον τρόπο αυτό δε θα επιτυγχανόταν το αποτέλεσμα του κηρύγματος του Χριστού. Του κηρύγματος της συναλληλίας, της αδελφοσύνης, του σεβασμού και της αγάπης και από κήρυγμα ενότητας θα κατέληγε σε κήρυγμα διαχωρισμού, σε κήρυγμα διαμάχης.

Με την έναρξη της δράσης του ο Ιησούς Χριστός μετά τη σύλληψη του Ιωάννη του Βαπτιστή θέλει να επιδείξει ότι ο Ιωάννης ήταν ο Πρόδρομος, ο προπομπός του Ιδίου. Προετοίμασε το δρόμο για τη δράση Του.

Ακόμη με τον τρόπο αυτό έδειξε ότι υλοποιείται το κήρυγμα του Προδρόμου στο πρόσωπό Του. Χρησιμοποιεί την ίδια φράση που χρησιμοποιούσε και ο Πρόδρομος «Μετανοείτε· ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών» (= Μετανοείτε, γιατί έφτασε η βασιλεία του Θεού) (Μτθ. 3,2 και 4,17).

Ο ένας προετοίμαζε για την έλευση της Βασιλείας του Θεού – Ιωάννης ο Πρόδρομος –, ο δε άλλος διακήρυττε ότι η Βασιλεία του Θεού ήρθε στον κόσμο – ο Ιησούς Χριστός.

Η Βασιλεία του Θεού έφτασε διά μέσου του Ιδίου. Ένας άλλος λόγος που χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη φράση είναι για να υποδειχθεί η υλοποίηση του ιωάννειου κηρύγματος και να τονισθεί η πραγμάτωσή του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ισχυροποιώντας με αυτό τον τρόπο την ρήση «μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι το νόμον ή τους προφήτας, ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι» (Μτθ. 5,17).

Η χρήση της λέξης «Φως» αυτούσια αλλά και με όλα τα παράγωγά της γίνεται εντονότερη αυτή τη χρονική περίοδο στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας («Τον φωτισμόν ημών, τον φωτίσαντα πάντα άνθρωπον, ίδεν ο Πρόδρομος βαπτισθήναι παραγενόμενος…», «ίνα φωτίσης τους εν σκότει καθημένους, Φιλάνθρωπε δόξα σοι», «Που γαρ είχε το φως σου λάμψαι, ειμή τοις εν σκότει καθημένοις, δόξα σοι» {Εσπερινός Θεοφανείων}, «σύντρομος γέγονε ο Πρόδρομος, και εβόησε λέγων: Πως φωτίσει ο λύχνος το Φως…» {εκ της ακολουθίας του Μεγάλου Αγιασμού}).

Εξ’ ου και η ημέρα ονομάζεται η Κυριακή μετά των Φώτων. Όπως ακριβώς και η ερμηνεία της εορτής δείχνει την φανέρωση της Αγίας Τριάδος, εξ’ ου και η ονομασία «Άγια Θεοφάνεια» (= Θεού εμφάνιση) και αυτή η εμφάνιση μεταλαμπαδεύει, μεταφωτίζει την κτίση και όλο τον κόσμο με Φως εξ’ ου και η παράλληλη ονομασία της εορτής ως η εορτή των «Φώτων» ή τα «Φώτα».

Όπως πολύ χαρακτηριστικά λέγεται και στα παραδοσιακά κάλαντα «Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός, τι χαρά μεγάλη κι Αγιασμός».

Ο ίδιος ο Κύριός μας προφητεύθηκε με τη συγκεκριμένη λέξη μέσα από τα λόγια του Θεοδόχου Συμεών κατά την ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου κάνοντας χρήση της ησαϊτικής προφητείας «νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ» (Λκ. 2,29-32).

Ο Κύριος αποστέλλει τους Μαθητές του στον κόσμο λέγοντάς τους: «υμείς εστέ το φως του κόσμου» (Μτθ. 5,14) και «ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσιν τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς» (Μτθ. 5,16).

Στο Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος κατά την απόλουση γίνεται χρήση της έννοιας του φωτός εις τύπον της Βαπτίσεως του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό, έτσι ο ιερέας εκφωνεί «Εβαπτίσθης, εφωτίσθης, εμυρώθης….» (Ακολουθία Αγίου Βαπτίσματος).

Το Φως το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο και το οποίο διεσκορπίσθει και διακομίσθηκε σε όλους μας κυρίως αυτές τις άγιες ημέρες της τιμής και μνήμης του Αγίου Βαπτίσματος του Λυτρωτού μας, να συνεχίζει καθ’ όλη τη διάρκεια του ενιαυτού να μας παρέχει καθοδήγηση.

Η έλευση του Χριστού στη γη σήμανε το τέλος τους «σκότους», της αμαρτίας και ειδωλολατρίας και την ανατολή του «φωτός», της αλήθειας και της ελπίδας.

https://www.askitikon.eu/

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΦΩΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

«…Ο λαός ο καθήμενος •εν σκότει είδε φως μέγα και τοις           καθημένοις •εν χώρ‹ και σκιάŽ θανάτου φως  €ανέτειλεν αυτοίς» 

Κάθε χρόνο, όλες αυτές τις εόρτιες ημέρες που ακόμα και σήμερα διανύουμε, (Κυριακή μετά τα Φώτα) και με όλα τα μεγάλα γεγονότα του Αγίου Δωδεκαημέρου ,ζούμε και πανηγυρίζουμε για τρεις μεγάλες αλήθειες της πίστεως μας, τρεις πράξεις Θεϊκής «κένωσης» και συγκατάβασης. Είναι η Ενανθρώπηση του Θεού (25^η Δεκεμβρίου), είναι η Περιτομή (1^η Ιανουαρίου) και τέλος είναι η εις τον Ιορδάνη Βάπτισις Του απ΄το χέρι του Προδρόμου, με παράλληλη φανέρωση σε μας τους ανθρώπους  του μυστηρίου της Αγίας Τριάδος , του Τριαδικού Θεού .

Γιορτές «κένωσης» και Θεϊκής «συγκατάβασης», τονίζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας πως είναι οι ημέρες αυτές αφού δεν ταιριάζουν στην Θεότητα Του. Και πραγματικά είναι «κένωση» είναι «άδειασμα» είναι «χαμήλωμα» για το Χριστό ,είναι Θεϊκή «συγκατάβαση» και «συναίνεση»το ότι καταδέχτηκε  «ο αχώρητος παντί» να χωρέσει μέσα στην ανθρώπινη σάρκα ,να γεννηθεί στο σπήλαιο και να ανακλιθεί στη φάτνη. Είναι αταίριαστο με την Θεότητα Του το ότι καταδέχτηκε της σαρκός την περιτομή. Είναι παράλογο ακόμα και το Βάπτισμα Του στον Ιορδάνη ποταμό απ’ τον Πρόδρομο Ιωάννη .Και λέμε πως είναι παράλογο και ανεξήγητο γιατί το βάπτισμα του Προδρόμου ήτανε βάπτισμα μετανοίας .Στον Ιωάννη προσέρχονταν όσοι αισθάνονταν την απομάκρυνση τους απ’ το Θεό και το νόμο Του, όσοι κατανοούσαν πως είναι αμαρτωλοί . Κάτι τέτοιο βέβαια προσιδιάζει μόνο στους ανθρώπους και όχι στο Θεό .Ο Χριστός είναι αυτός που «αμαρτίαν ουκ •εεποίησεν ουδέ ευρέθη δόλος •εν τω στόματι Αυτού»(Α΄.Πέτρου  Β,22). Αν και δεν είχε ανάγκη λοιπόν απ’ το βάπτισμα του Προδρόμου ο Χριστός εν τούτοις για μια ακόμη φορά έδειξε τη Θεία συγκατάβαση Του .

Για μια ακόμη φορά καταδέχτηκε να χαμηλώσει για να υψωθούμε εμείς .να λάβει τα ανθρώπινα για να λάβουμε εμείς τα Θεϊκά .

Στα απόστιχα της εορτής της Περιτομής διαβάζουμε : «Συγκαταβαίνων ο Σωτήρ τâ γένει των α€νθρώπων κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν. Ουκ εβδελύξατο σαρκός την περιτομήν»

Δηλαδή: Συγκαταβαίνοντας ο Σωτήρ στο ανθρώπινο γένος ,καταδέχτηκε να ντυθεί τα σπάργανα ,δεν ντράπηκε για την περιτομή της σαρκός Του .

Ειδικότερα δε για όλα αυτά τα φοβερά και δυσερμήνευτα μυστήρια ,σημειώνει ο μακαριστός Φώτης Κόντογλου : «Λοιπόν ο Χριστός μας ο αναμάρτητος ,για να μας διδάξει να είμαστε υποταχτικοί και να κρατάμε τα ιερά μυστήρια της Θρησκείας μας , καταδέχτηκε να λογαριαστεί σαν αμαρτωλός άνθρωπος και για τούτο βαφτίστηκε απ’ τον υπηρέτη Του τον Πρόδρομο, όπως πρωτύτερα υπέμεινε την περιτομή  που την κάνανε σε όλα τα εβραιόπουλα ,για να μην πούνε πως ο Χριστός πάτησε το μωσαϊκό νόμο. Για τούτο έλεγε : « Δεν ήρθα να καταργήσω το νόμο, αλλά ήρθα να τον συμπληρώσω».Με την ίδια ταπείνωση έσκυψε σαν δούλος κι έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του κατά τον Μυστικό Δείπνο …». Ο δε Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει : «…το εκπληκτικό ήταν το ότι θέλησε να γίνει άνθρωπος ενώ είναι Θεός .Όλα τα άλλα ακολούθησαν κατά λογική συνέπεια…».

          Αγαπητοί Χριστιανοί.

Η παρουσία του Θεού στη γη, η συγκαταβατική περιχώρηση της Θεότητος και η κένωση του θεϊκού μεγαλείου, αποτελεί το κορυφαίο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητος. Είναι η εκδήλωση της απύθμενης αγάπης και του Θείου ελέους όχι μόνο στον  άνθρωπο αλλά και σ’ ολόκληρη την κτίση . Είναι η αναδημιουργία ,η ανακαίνιση ,το ξαναφτιάξιμο του κόσμου αφού στην πρώτη δημιουργία δεν καταφέραμε να αξιοποιήσουμε  «το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση». Είναι η υλοποίηση του προαιωνίου Θείου σχεδίου για την απολύτρωση του γένους των ανθρώπων .Είναι η εκπλήρωση και η επαλήθευση των προφητειών ότι «…ο λαός που καθόταν στο σκοτάδι είδε φως μεγάλο και σ’ αυτούς που καθόντουσαν στην περιοχή και τα σκοτάδια του θανάτου ανέτειλεν φως».(Ματθ. Δ-16).

Αυτό ακριβώς θέλει να μας τονίσει και η σημερινή Ευαγγελική περικοπή και γι’ αυτό το λόγο σοφά η Εκκλησία μας διάλεξε την ημέρα αυτή ,την πρώτη Κυριακή μετά τα Φώτα, για να την ακούμε ,αφού πλέον επισήμως αρχίζει ο Ιησούς ,«…να κηρύττει και να λέει : Μετανοείτε ,γιατί πλησίασε (κοντά σας) η βασιλεία των ουρανών»(Ματθ. Δ-17)

            Χριστιανοί μου.

Πολλοί θέλησαν, απ’ τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα ν’ αλλάξουν την ιστορία της ανθρωπότητας. Άλλοτε με βίαιο τρόπο , άλλοτε με ήπιο, προσπάθησαν να ανατρέψουν τα κατά τη γνώμη τους κακώς κείμενα και να δώσουν στον κόσμο άλλη μορφή, να φέρουν την αναγέννηση .

          Τι έγινε όμως ; Που είναι η ποθούμενη αλλαγή ; Που είναι ο καλλίτερος κόσμος ; Δυστυχώς τα πράγματα απέδειξαν ότι τόσες και τόσες προσπάθειες έπεσαν στο κενό . Παρά τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν, παρά τις τόσες θυσίες ,παρά τα τόσα μεγαλόστομα κηρύγματα,καμιά απ’ αυτές τις προσπάθειες δεν έφερε το ποθούμενο .Στο τέλος καταλήγουμε στον ίδιο παρονομαστή και στο ίδιο αποτέλεσμα . Αναγκαιότητες, σκοπιμότητες, συμβιβασμοί ,σφάλματα, υποτέλειες, και η ζωή συνεχίζεται με την ίδια ολισθηρή πορεία .

          Που είναι λοιπόν το φως ; Που είναι η αγνή και ολόλαμπρη αχτίδα που θα διαλύσει τα σκοτάδια μας ;

          Ο εξαίρετος Χριστιανός ποιητής  Γ. Βερίτης καταγράφοντας αυτόν τον εναγώνιο πόθο του ανθρώπου μας λέει :  « Φως ζητάμε ! Φως διαβάτη !

                                                Πήραμ’ ένα γιδοστράτι

                                                Και χυθήκαμε στα σκότη ,

                                                Απ’ την πρώτη μας τη νιότη ,

                                                Και ζητάμε κι όλο πάμε

                                                Κι όσο πάμε και ζητάμε » .

Την απάντηση την παίρνουμε και πάλι από τον ίδιο :      

 «  Aπ’ τη Φάτνη ως το Σταυρό

                                                                                    

   μπόρεσα κι εγώ να βρω 

                                

   τ’άυλο Φως  π’ αναζητάτε .»

          Απ’ τη Φάτνη λοιπόν ως το Σταυρό ! Εκεί βρίσκεται το φως που ζητάμε .Εκεί βρίσκεται η λύση. Εκεί υπάρχει ο ασφαλής τρόπος για ν’ αλλάξει η ιστορία του κόσμου, ν’ αναγεννηθεί και να μεταμορφωθεί. Γι’ αυτό ακριβώς το φως μιλάει ο προφήτης Ησαΐας  στον οποίο αναφέρεται και το σημερινό ευαγγελικό μήνυμα ,όταν μας λέει «ο λαός που καθόταν στα σκοτάδια είδε φως μέγα» Αυτό το Φως ομολογούμε κάθε φορά σε κάθε Θ.Λειτουργία όταν διακηρύττουμε « είδομεν το φως το φως το €αληθινόν •ελάβομεν πνεύμα •επουράνιον».

          Μέσα σ΄αυτό το φως ο παραπεταμένος βρίσκει στοργή .ο πικραμένος λύτρωση ,ο περιφρονημένος έλεος ,ο κυνηγημένος δικαιοσύνη ,ο δούλος γίνεται ελεύθερος ,ο ληστής άγιος ,ο παραστρατημένος επιστρέφει στο δρόμο της σωτηρίας .

          Μακριά και πέρα απ΄αυτό το Φως υπάρχει δουλεία ,υπάρχει λαθεμένη πορεία , υπάρχει υποκρισία και καταναγκαστικά έργα .Όλα τα άλλα φώτα είναι άτονα και ασταθή . Δημιουργούν σύγχυση και ταραχή ,δίνουν λαθεμένες εντυπώσεις .Αλήθεια πως θα χαρακτηρίζαμε αυτόν που θα προσπαθούσε να αντικαταστήσει το φως του ήλιου με το φως ενός κεριού ; Τέτοιοι και χειρότεροι είναι όλοι αυτοί οι <<φωταδιστές>>,που νομίζουν πως μπορούν να σκιάσουν το Φως το αληθινό .Ζουν με τις ψευδαισθήσεις και τα ερείπια των επινοήσεων τους . Είναι αυτοί για τους οποίους και πάλι ο Βερίτης θα πει  ; «Ήταν φώτα ,χίλια φώτα ,μα δεν ήτανε το Φως».

          Αγαπητοί Χριστιανοί .Τελειώνουμε και πάλι με τον ανεξάντλητο και πάντα επίκαιρο άφθαστο λογοτέχνη και άνθρωπο Φώτη Κόντογλου .

«Ο Χριστός μας έφερε την παλιγγενεσία, το ξαναγέννημα… Άλλη ελπίδα από το Ευαγγέλιο δεν υπάρχει για τον άνθρωπο. Όποιος δεν ένοιωσε αυτό το μυστήριο το φοβερό και χαροποιό δεν ένοιωσε τίποτα. Ο Χριστός δεν ήρθε για να συνεχίσει τα όσα είπανε και πράξανε οι αρχαίοι φιλόσοφοι κ’ οι ηθικολόγοι. Μας έφερε καινούρια ζωή ,καινούρια αγάπη ,καινούρια λύπη ,καινούρια χαρά ,καινούρια καρδιά. Ο Χριστός την αγάπη δεν μας τη δίδαξε μονάχα ,αλλά και μας την έδωσε. Με το Χριστό είναι όλα ήμερα και απλά ,γιατί έχουνε την ελπίδα του Ευαγγελίου και την παρηγοριά του Αγίου Πνεύματος που λέγεται Παράκλητος δηλαδή παρηγορητής. Πριν έρθει ο Χριστός ο κόσμος ήτανε έρημος και χωρίς αγάπη και οι άνθρωποι ήτανε «οι μη έχοντες ελπίδα» που λέγει ο Απ. Παύλος. Για τούτο λέγει ο Χριστός με το πνεύμα του Προφήτη Ησαΐα : «Πνεύμα Κυρίου είναι απάνω μου, που με δαύτο με έχρισε .Και μ’ έστειλε να φέρω στους φτωχούς την καλή την είδηση ,να γειάνω όσους έχουνε καρδιά συντριμμένη ,να κηρύξω τη λευτεριά για τους σκλαβωμένους και στους τυφλούς που θα δούνε το φως τους ,να φέρω τη χρονιά την ευτυχισμένη του Κυρίου και μέρα ανταπόδοσης ,να παρηγορήσω όλους τους πικραμένους»( Ησαΐα 41,1).   ΑΜΗΝ

Κυριακή Μετά τα Φώτα: Η επικαιροποίηση των αρχαίων προφητειών (Ματ 4:12-17)

Η επικαιροποίηση των αρχαίων προφητειών

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολή

https://www.pemptousia.gr/

Η έναρξη της δημόσιας δράσης του Ιησού συνδέεται από τον ευαγγελιστή Ματθαίο με την πραγματοποίηση μιας εξαγγελίας του προφήτη Ησαΐα. Οι ευαγγελιστές παραθέτουν συχνά στα κείμενά τους χωρία από την Παλαιά Διαθήκη, ιδιαίτερα από τα Προφητικά Βιβλία της, όταν περιγράφουν διάφορες σημαντικές στιγμές της ζωής του Ιησού, τις οποίες παρουσιάζουν ως εκπλήρωση κάποιων προρρήσεων των αρχαίων προφητών. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στο Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, κάτι άλλωστε που είναι αναμενόμενο, αφού το Ευαγγέλιο αυτό απευθύνεται σε προερχόμενους από τον ιουδαϊσμό χριστιανούς και είναι λογικό να ενδιαφέρονταν για το αν ο Ιησούς στον οποίο πίστεψαν είναι πράγματι ο Χριστός για τον οποίο μίλησαν οι προφήτες και τον ανέμεναν για γενιές ολόκληρες οι πρόγονοί τους. Έτσι, από την πρώτη κιόλας σελίδα του Ευαγγελίου του ο ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει τη γέννηση και τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ιησού ως εκπλήρωση των αρχαίων προφητειών για τον αναμενόμενο λυτρωτή.

     Κατά ανάλογο τρόπο περιγράφεται και η έναρξη της δημόσιας δράσης του Ιησού (Ματ 4:12-17). Η περικοπή αρχίζει με την πληροφορία της σύλληψης του Ιωάννη του Προδρόμου. Η δράση του Ιωάννη σηματοδοτεί το αποκορύφωμα και το τέλος της περιόδου αναμονής του Μεσσία και ταυτόχρονα την αρχή μιας νέας εποχής, της Βασιλείας του Θεού. Περιεχόμενο του κηρύγματος του Ιησού είναι το ίδιο με αυτό των προφητών που προηγήθηκαν, η μετάνοια. Μόνον που η μετάνοια στο κήρυγμα του Ιησού δεν είναι προϋπόθεση για να έλθει η Βασιλεία του Θεού, όπως στο προφηικτό κήρυγμα, αλλ’ επείγον προσκλητήριο, γιατί ήλθε η Βασιλεία του Θεού.

     Όμως από την παραπάνω περικοπή προκύπτει ίσως κάποιος προβληματισμός για τον σύγχρονο αναγνώστη της Βίβλου. Όπως αναφέρθηκε, οι ευαγγελιστές επιχειρούν με την παράθεση προφητικών χωρίων να πείσουν τους συγχρόνους τους ότι ο Ιησούς είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, το εγχείρημα δεν υπήρξε απόλυτα επιτυχές, καθώς η πλειονότητα των Ιουδαίων αρνήθηκε τελικά να ακολουθήσει τον Ιησού. Αντίθετα έναν περίπου αιώνα αργότερα, ο Μπαρ Κοχβά, ένας ζηλωτής Ιουδαίος επαναστάτης, κατάφερε με την ίδια επιχειρηματολογία να πείσει σε τέτοιο βαθμό τους συμπατριώτες του ότι είναι ο Μεσσίας, ώστε ακόμα και όταν η εξέγερσή του κατά των Ρωμαίων (132 – 135 μ.Χ.) πνίγηκε στο αίμα, οι τελευταίοι οπαδοί του να προτιμήσουν την αυτοκτονία από την παράδοση στον εχθρό. Το πρώτο επομένως ερώτημα που γεννάται αφορά στον λόγο της άρνησης των Ιουδαίων να ακολουθήσουν τον Ιησού, παρ’ όλο που έβλεπαν ότι όλες οι προφητείες επιβαιώνονταν με το έργο και τη διδασκαλία του. Και από το ερώτημα αυτό προκύπτει ένα δεύτερο που αφορά στο λόγο για τον οποία η Εκκλησία επιμένει να προβάλλει σήμερα αυτές τις προφητείες, τη στιγμή που οι χριστιανοί σήμερα δεν αμφισβητούν πλέον τη θεότητα του Ιησού.

     Για να απαντήσει κανείς στο πρώτο από τα ερωτήματα αυτά πρέπει να γυρίσει νοερά πίσω, στα τέλη του 587 π.Χ. όταν τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά της κοσμοκράτειρας τότε Βαβυλώνας, καταλάμβαναν για δεύτερη φορά την πρωτεύουσα του αδύναμου, μικρού και υποτελούς ήδη βασιλείου του Ιούδα, την Ιερουσαλήμ. Σφαγές, λεηλασίες και εξορία ήταν, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, τα επακόλουθα της άλωσης. Τα τείχη της πόλης και τα σημαντικότερα κτήριά της κείτονταν σε ερείπια· ο ίδιος ο περίφημος ναός του Σολομώντα, μάρτυρας ενός άλλοτε λαμπρού παρελθόντος, πυρπολημένος και κατεστραμμένος· τα σκεύη του ναού, και το ιερότερο όλων η κιβωτός της διαθήκης, λάφυρα στα χέρια των εχθρών. Όμως δεν είναι αυτά που κυρίως απασχολούν τους αιχμάλωτους στη Μεσοποταμία Ιουδαίους. Το μυαλό τους το τυραννάει μια άλλη, πολύ πιο βασανιστική σκέψη. Αιώνες ολόκληρους είχαν μάθει να θεωρούν τον Θεό δικό τους και είχαν ισχυρούς λόγους να το πιστεύουν αυτό· αυτός ο Θεός τους έβγαλε από την Αίγυπτο με τρόπο θαυμαστό, τους οδήγησε μέσα από την έρημο όπου τους φρόντιζε και τους προστάτευε, τους χάρισε τη χώρα όπου τόσα χρόνια κατοικούσαν ευτυχισμένοι. Τώρα όμως διαπιστώνουν ότι ο Θεός τους εγκατέλειψε· ότι ο Θεός τους δεν ήταν πια μαζί τους. Οι διαπιστώσεις αυτές έγιναν παράπονο και το παράπονο τραγούδι:

            Στης Βαβυλώνας τα ποτάμια,

                        εκεί καθίσαμε και κλάψαμε, …

            πώς του Κυρίου την ωδή

                        σε ξένη γη να ψάλλουμε; (Ψαλ 136:1,4)

     Τρέχουν στους προφήτες που επέζησαν και τους ρωτούν γεμάτοι αγωνία. Και η απάντηση των προφητών είναι ομόφωνη: “Δεν εγκατέλειψε ο Θεός τον λαό του, αλλά ο λαός εγκατέλειψε τον Θεό του”. Αιώνες ολόκληρους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι προφήτες προειδοποιούσαν για την καταστροφή που έρχεται εξαιτίας της απομάκρυνσης του λαού από τον Θεό του. Όμως ο λαός, μεθυσμένος από την ευημερία που του πρόσφεραν οι ευεργεσίες του Θεού, δεν άκουγε. Έμαθε να εμπιστεύεται τα όπλα του, τη στρατιωτική του δύναμη, τις συμμαχίες με τις μεγάλες δυνάμεις και τα διπλωματικά παιχνίδια στην εξωτερική πολιτική.

     Όμως η απάντηση των προφητών δεν εξαντλείται στην κριτική για τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν και οδήγησαν στην καταστροφή. Βεβαιώνουν ότι ο Θεός θα δώσει άλλη μια ευκαιρία στον λαό του και μέσω αυτού σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ένας νέος ηγέτης θα γεννηθεί, ο οποίος δεν θα στηρίζει την εξουσία του στη βία και στην καταπίεση όπως οι ηγεμόνες της εποχής, αλλά θα φέρει φως και χαρά σ’ όλους τους λαούς της γης. Η πρώτη από τις προφητείες αυτές βρίσκεται στο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα:

            Λαέ που πορεύεσαι στο σκοτάδι,

                        φως δείτε λαμπρό·

            εσείς οι κάτοικοι της χώρας όπου κυριαρχεί ο θάνατος,

                        πάνω σας φως θα λάμψει.

            … μπροστά σου, Κύριε,  θα χαρούν,

                        όπως αυτοί που χαίρονται στον θερισμό …

            Γιατί αφαιρέθηκε ο ζυγός που ήταν πάνω τους

                        και το ραβδί που χτύπαγε τη ράχη τους …

            Γιατί για χάρη μας γεννήθηκε ένα παιδί,

                        μας δόθηκε ένας γιος …

            Μεγάλη θα είναι η εξουσία του,

                        και η ειρήνη του δεν θα έχει τέλος·

            θα καθίσει στον θρόνο του Δαυίδ,

                        θα αποκαταστήσει τη βασιλεία του,

            και θα φροντίσει γι’ αυτήν με δίκαιη κρίση και δικαιοσύνη … (Ησα 9:2-7).

Στο ίδιο βιβλίο περιέχεται και η δεύτερη προφητεία. Ο αναμενόμενος ηγέτης θα κατάγεται από τη γενιά του Δαβίδ, θα καθοδηγείται από το Πνεύμα του Θεού, θα έχει σοφία και σύνεση, ορθή κρίση και δύναμη, γνώση και ευσέβεια, ώστε να επιβάλει τη δικαιοσύνη συντρίβοντας τη βία και την καταπίεση, όχι όμως με τη δύναμη του σκήπτρου του, αλλά με τη δύναμη του λόγου του (βλ Ησα 11:1-9).

     Οι προφητείες αυτές ζέσταιναν τις καρδιές του λαού, ανανέωναν τις ελπίδες του και τον στήριζαν για να αντέξει τις δοκιμασίες. Όμως τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πολύ σκληρά. Τη βαβυλωνιακή κατοχή διαδέχτηκε η περσική και αυτήν, η πιο σκληρή και καταπιεστική, η ελληνική, για να δώσει και αυτή με τη σειρά της τη θέση της στη ρωμαϊκή. Οι ελπίδες, βέβαια, δεν έσβησαν, άλλαξαν όμως αρκετά ως προς το περιεχόμενό τους. Η μακροχρόνια καταπίεση άλλαξε τη μορφή του αναμενόμενου ηγέτη και του ρόλου του. Η δικαιοσύνη που θα φέρει κατανοείται πλέον ως εκδίκηση και το όραμα της ειρήνης αντικαταστάθηκε από την ελπίδα της απελευθέρωσης από τον ρωμαϊκό ζυγό. Έτσι, ο ειρηνικός και δίκαιος παγκόσμιος βασιλιάς έγινε στη φαντασία του λαού ένας βίαιος και ανελέητος τοπικός επαναστάτης.

     Έτσι, εύκολα γίνεται κατανοητό το γιατί οι συμπατριώτες του απέρριψαν τον Ιησού και αρνήθηκαν να τον ακολουθήσουν οδηγώντας τον ακόμα και στον θάνατο.

     Οι Ιουδαίοι αρνήθηκαν να δεχτούν τον Ιησού ως Μεσσία, αλλά η άρνηση αυτή δεν ήταν ικανή να ακυρώσει το σχέδιο του Θεού για τον κόσμο. Από τους μαθητές του Χριστού προέκυψε ένας νέος λαός του Θεού, ένας νέος Ισραήλ, η Εκκλησία. Από αυτήν την αλήθεια προκύπτει και η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα που τέθηκε παραπάνω. Ως λόγος Θεού οι προφητείες έχουν αιώνια ισχύ και απευθύνονται στους πιστούς όλων των εποχών. Αναπτέρωσαν το ηθικό των αιχμάλωτων στη Μεσοποταμία Ιουδαίων και έδωσαν στους Ιουδαίους της εποχής του Ιησού τη δυνατότητα να τον αναγνωρίσουν και να τον ακολουθήσουν. Απευθύνονται όμως και στον νέο Ισραήλ, στους σύγχρονους χριστιανούς. Τους υπενθυμίζουν ότι η απελπισία δεν είναι ανίκητη· ότι «φως λαμπρό» μπορεί να φωτίσει και τα δικά τους σκοτάδια και να τους οδηγήσει έξω από τα αδιέξοδα που βιώνουν. Αρκεί να μην κάνουν τα λάθη του παλιού Ισραήλ. Αρκεί να δουν τις παλιές προφητείες όχι ως εξαγγελίες προνομίων για τους ίδιους, αλλά ως οδοδείκτες για μια αληθινή σχέση με τον Θεό, ξεκινώντας από το τελευταίο μήνυμα του Προδρόμου και το πρώτο του Χριστού: Μετάνοια.