ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Χριστός Ανέστη, αγαπητοί! 

Έκτη Κυριακή από το Πάσχα, Κυριακή του Τυφλού, η σημερινή. Πολύ συγκινητική είναι η ευαγγελική περικοπή (Ιωάννου κεφ. θ', 1-3). Ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριος, εθεράπευσε έναν τυφλόν εκ γενετής. Του έφτιαξε μάτια και του χάρισε και το φως το αισθητό και στη συνέχεια του χάρισε και το φως της ψυχής του. Αυτός είναι ο Κύριος, μας αγαπά και μας φροντίζει όλους απεριόριστα. Διωγμένος απ' την κακία των Ιουδαίων, έφευγε από την Ιερο
υσαλήμ ο ευγενέστατος Κύριος και στον δρόμο συνάντησε τον εκ γενετής τυφλόν, ο οποίος ζητιάνευε. Και ως Θεός, ο Κύριος Ιησούς, είδε την ψυχή και τον βίο και τα πάντα στον τυφλό, και αντελήφθη πως μέσα σ' αυτόν τον ζητιάνο και ταλαίπωρο συνάνθρωπό μας υπήρχε ένας μεγάλος θησαυρός, ένας μεγάλος ομολογητής της πίστεως και υπερασπιστής της θείας αληθείας. Ο Κύριος μας βλέπει όλους. Αυτό να το ξέρομε. Και μάλιστα, όταν είμαστε δύσκολα, μας βοηθάει πολύ. Όταν όλοι μάς έχουν αφήσει, κι ο ίδιος ο εαυτός μας, και το κακό μάς πολεμάει, ας γνωρίζομε ότι δίπλα μας και μέσα μας είναι ο Παντοδύναμος Κύριος, η καλύτερη και ασφαλέστερη παρέα. Χωρίς να Του το ζητήσει ο Τυφλός, ο Κύριος έφτυσε κάτω κι έφτιαξε λάσπη με το χώμα και το πτύσμα. Άλειψε τις κόγχες των ματιών του Τυφλού και τον έστειλε να νιφτεί στην κολυμβήθρα, στη λίμνη του Σιλωάμ. Κι εκείνος, ο καλόψυχος, το έκαμε. Επήγε, πλύθηκε, εθεραπεύθη και γύρισε στο σπίτι του. Από κει και πέρα, όμως, αρχίζουν, θα λέγαμε, το μαρτύριό του, η υπομονή του αλλά και η δόξα του. Πρώτα οι γείτονες άρχισαν να τον πολιορκούν, να τον ρωτάνε. Και δικαίως. Ύστερα οι Φαρισαίοι. Κι αυτοί που μισούσαν τον Χριστό προσπαθούσαν, όχι να αμφισβητήσουν το θαύμα, γιατί δεν μπορούσαν -αν μπορούσαν θα το έκαναν - αλλά να αμφισβητήσουν τον Λυτρωτή, τον Ίδιο τον Χριστό μας. Είναι μεγάλο κακό όταν φωλιάσουν ο εγωισμός, ο φθόνος και το μίσος στις ψυχές των ανθρώπων. Είναι η ίδια η κόλαση. Είναι μεγάλη ταλαιπωρία, κι είναι καταστροφή για τον άνθρωπο και για την παρούσα ζωή του και κυρίως για τη μέλλουσα. Κι άρχισαν, λοιπόν, να ανακρίνουν! Να ανακρίνουν! Με φθόνο και κακία, με δολοπλοκία, τον θεραπευμένο συνάνθρωπό τους, αντί να τον συγχαρούν, δηλαδή να χαρούνε μαζί του, για το καλό που του έκαμε ο Χριστός, και αντί να τρέξουν να βρουν τον Κύριο, να Τον ευχαριστήσουν, γιατί βοήθησε έναν συνάνθρωπό τους και βοήθησε και την κοινωνία έτσι, χαρίζοντας σ' αυτήν ένα μέλος άρρωστο, χαρίζοντάς το πλέον υγιές. Τίποτα απ' αυτά. Τον κάλεσαν, λοιπόν, πάλι και πάλι και πάλι. Και προσπαθούσαν ν' αμφισβητήσουν τον Θαυματουργό, τον Χριστό μας. Εκείνος, όμως, τον υπερασπιζότανε με τον καλύτερο τρόπο, με τη μεγαλύτερη πίστη, με τα πιο ατράνταχτα λογικά και θεολογικά επιχειρήματα, σε σημείο που στο τέλος τους εξενεύρισε. Και τότε εφάρμοσαν τον διωγμό. Τον έβγαλαν έξω από κει που ήτο και τον ανέκριναν. Και η ψυχούλα έφυγε νικητής. Υπερασπίστηκε τον άγνωστο ευεργέτη του, Τον υπερασπίστηκε με όλη του την ψυχή. Έτσι είναι. Άμα κάποια ψυχή είναι εκ Θεού, κι έχει αγαθότητα και καλοσύνη κι ομορφιά, κι «αγάπη καλού στα σπλάχνα του φωλιάζουν», που θα 'λεγε ο εθνικός μας ποιητής, τότε υπερασπίζεται μ' όλη του την ψυχή και τη φωνή και τη δύναμη τον φιλάνθρωπο Χριστό μας, τον Πανευεργέτη μας, τη χαρά μας τη μέγιστη. Κι ο Κύριος τον ξαναβρήκε δεύτερη φορά, αφού τον είχαν διώξει κι αφού είχε ομολογήσει και ντροπιάσει τους εχθρούς του. Και τον ερώτησε αν πιστεύει στον Υιό του Θεού. Εκείνος, καλόγνωμος και ταπεινός, ανάμεσα στην πίστη και στην απιστία, Του είπε: «Ποιος είναι, Κύριε, να τον πιστέψω;». Κι ο Κύριος έμμεσα του απαντά: «Και τον είδες, και αυτός που σου μιλάει, εκείνος είναι». Δεν του είπε: «Εγώ είμαι». Και ο τυφλός, ο τέως τυφλός, του απάντησε: «Πιστεύω, Κύριε». Τον ομολόγησε Κύριο και Θεό, Θεάνθρωπο, φιλάνθρωπο, θαυματουργό, και Τον προσκύνησε λατρευτικά. Άμποτε και ημείς, αγαπημένοι αδελφοί, να 'χουμε τη χάρη και την ευλογία αυτού του ανθρώπου, του τέως τυφλού, και άμποτε και τα δικά μας μάτια ν' ανοίξουν, να δούμε το Χριστό μας, τον υπέροχο Ευεργέτη μας και να Τον προσκυνήσουμε λατρευτικά. Χριστός Ανέστη!

© 2026 Ιερά Μητρόπολις Μάνης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Κάποιο Σάββατο ο Κύριος στην Ιερουσαλήμ συνάντησε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Και αφού έφτιαξε πηλό με το σάλιο του, έχρισε με τον πηλό τα μάτια του τυφλού. Δοκιμάζοντας όμως την πίστη του, δεν τον θεράπευσε αμέσως, αλλά του είπε: «Πήγαινε, νίψε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ». Κι ο τυφλός υπάκουσε αμέσως. Και το θαύμα έγινε! Όσοι όμως τον έβλεπαν κατόπιν υγιή απορούσαν: «Δεν είναι αυτός ο τυφλός που ζητιάνευε;». Άλλοι έλεγαν «αυτός είναι», άλλοι όμως έλεγαν «είναι κάποιος που του μοιάζει». Εκείνος όμως τους διαβεβαίωνε ότι είναι ο ίδιος. Κι αυτοί έκπληκτοι απορούσαν: «Πώς θεραπεύτηκαν τα μάτια σου;». Κι εκείνος με θάρρος εξηγούσε, πώς έγινε το θαύμα.

Κι όταν κατόπιν τον οδήγησαν στους Φαρισαίους, άρχισε μία νέα ανάκριση: «Πώς βρήκες το φως σου;». Κι ενώ εκείνος τους εξήγησε, οι Φαρισαίοι δεν ήθελαν να το παραδεχθούν. Κάποιοι μάλιστα έλεγαν για τον Κύριο: «Αυτός δεν είναι απεσταλμένος του Θεού, διότι δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου». Άλλοι όμως απαντούσαν: «Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος αμαρτωλός να κάνει τέτοια μεγάλα θαύματα;». Κι άρχισαν πάλι να εξετάζουν τον τυφλό: «Εσύ τι λες γι’ αυτόν;». Κι αυτός τους είπε: «Εγώ λέω ότι είναι προφήτης».

Οι Φαρισαίοι όμως επιμένουν στην άρνηση. Γι’ αυτό φωνάζουν τους γονείς του και τους ρωτούν: «Αυτός είναι ο γυιος σας που λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Και πώς τώρα βλέπει;». Οι γονείς όμως φοβισμένοι μήπως τους διώξουν από τη Συναγωγή απάντησαν: «Αυτός είναι ο γυιος μας και πράγματι τυφλός γεννήθηκε. Πώς όμως τώρα βλέπει, δεν ξέρουμε. Ώριμη ηλικία έχει, ρωτήστε τον.».

Οι γονείς λοιπόν αποφεύγουν να δώσουν σαφή απάντηση για το θαύμα. Φοβούνται και τρέμουν καθώς βλέπουν τους Φαρισαίους να μιλούν με θυμό και απειλές, για να τους εκφοβίσουν. Κι απαντούν μόνο στις δύο πρώτες ερωτήσεις τους. Στην τρίτη σιωπούν, ενώ ήταν βέβαιοι για το θαύμα και όφειλαν να απαντήσουν από ευγνωμοσύνη προς τον Κύριο που θεράπευσε το παιδί τους. Αλλά αυτοί τρομοκρατημένοι άφησαν τον γυιο τους μόνο του να σηκώσει το βάρος των απειλών των Φαρισαίων.

Η ιστορία αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές μέσα στην πορεία της Εκκλησίας. Το ίδιο συμβαίνει και στις μέρες μας, που τόσο μεγάλη πολεμική γίνεται εναντίον του Χριστού και της Εκκλησίας μας. Οι συκοφαντίες και οι κατηγορίες πολλές, οι έμμεσες απειλές ύπουλες και ο φόβος κάνει πολλούς να φοβούνται να πουν την αλήθεια για πολλά θέματα πίστεως, να δειλιάζουν να πάρουν θέση και μάλιστα ενώπιον ανθρώπων που κατέχουν κάποια μεγάλη θέση στην κοινωνία· για να μην εκτεθούν, για να μην κινδυνεύσει η σταδιοδρομία τους, για να τα έχουν καλά με όλους. Έτσι προδίδουν το πιστεύω τους και καταπατούν τη συνείδησή τους. Όσους φοβόμαστε να ομολογήσουμε αυτό που πιστεύουμε και να υπερασπιστούμε την Εκκλησία μας, θα μας αρνηθεί κι ο Κύριος κατά την φοβερή ημέρα της κρίσεως.

Η ομολογία του πρώην τυφλού

Οι Ιουδαίοι αναστατωμένοι φώναξαν και πάλι τον πρώην τυφλό και του είπαν: «Δόξασε τον Θεό, ομολογώντας ότι πλανήθηκες. Ο άνθρωπος που σε θεράπευσε είναι αμαρτωλός, αφού καταλύει την αργία του Σαββάτου».

Εκείνος όμως με παρρησία και θάρρος απάντησε: «Εάν ο άνθρωπος αυτός είναι αμαρτωλός δεν ξέρω. Ξέρω όμως πολύ καλά ότι ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω».

Κι αυτοί ξαναρωτούν: «Πώς σου άνοιξε τα μάτια;». Κι εκείνος ακόμη πιο θαρρετά απαντά: «Λίγο πριν σας το είπα και δεν θελήσατε να το παραδεχθείτε. Γιατί τώρα θέλετε ν’ ακούσετε πάλι τα ίδια; Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του; Κι έπειτα ο Θεός δεν ακούει τους αμαρτωλούς. Αλλά και ποτέ δεν ακούσθηκε, από τότε που έγινε ο κόσμος, ότι θεράπευσε κάποιος μάτια ανθρώπου που είχε γεννηθεί τυφλός».

Εκείνοι τώρα εξαγριωμένοι του λένε: «Εσύ γεννήθηκες βουτηγμένος στην αμαρτία και διδάσκεις εμάς;». Και τον έδιωξαν. Βρήκε όμως ο Κύριος τον πρώην τυφλό και του είπε: «Εσύ πιστεύεις στον Υιό του Θεού;». «Και ποιος είναι, Κύριε, για να τον πιστεύσω;», αποκρίθηκε εκείνος. Είπε τότε σ’ αυτόν ο Ιησούς: «Αυτός που σου μιλάει, εκείνος είναι». «Πιστεύω, Κύριε», απαντά με ειλικρίνεια ο πρώην τυφλός. Και Τον προσκύνησε ως Υιό του Θεού.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η ομολογία του πρώην τυφλού. Η παρρησία του εκδηλώνεται ολοένα και πιο θαυμαστή. Ομολογεί αρχικώς γεμάτος ευγνωμοσύνη στους γνωστούς το θαύμα. Και, όταν οδηγείται μπροστά στους τυφλωμένους από την κακία Φαρισαίους, δεν κάμπτεται από τις απειλές τους και την ασφυκτική τους πίεση. Περιγράφει και πάλι το θαύμα και ομολογεί χωρίς να φοβάται ότι ο Ιησούς είναι προφήτης. Κι όταν οι Φαρισαίοι απαιτούν να ομολογήσει ότι πλανήθηκε, αυτός ακάθεκτος επιμένει στην αλήθεια. Και τελικά προτιμά να φύγει μακριά τους, μένοντας σταθερός στην ομολογία του, ό,τι κι αν αυτό θα του κοστίσει.

Και μας διδάσκει ο άνθρωπος αυτός, ο πρώην τυφλός, να ομολογούμε κι εμείς την αλήθεια με θάρρος, με ενθουσιασμό και καύχηση, όπου και όταν μας το ζητάει αυτό ο Κύριος. Και γιατί να το κάνουμε αυτό; Διότι ο Χριστός μας άνοιξε τα τυφλά μάτια της ψυχής, μας έμαθε να ζούμε, να πορευόμαστε, να ελπίζουμε. Γεμάτοι ευγνωμοσύνη λοιπόν κι εμείς να ομολογούμε τον ευεργέτη μας. Είναι προτιμότερο να μείνουμε απομονωμένοι ομολογώντας την αλήθεια, παρά να είμαστε φίλοι όλου του κόσμου συμβιβασμένοι με το ψέμα. Και ο Χριστός θα μας ευλογήσει. Θα μας ομολογήσει ως παιδιά του αγαπημένα και θα μας καταστήσει πολίτες της Βασιλείας του.

https://xfd.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Ο δυο απόστολοι Παύλος και Σίλας, στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, βρίσκονται στους Φιλίππους, στη σημερινή Καβάλα. Για μέρες όμως, καθώς πήγαιναν στον τόπο της προσευχής και του κηρύγματος, συνέβαινε κάτι το παράδοξο. Τους ακολουθούσε μια νεαρή με μαντικό -δαιμονικό- πνεύμα που με τις μαντείες της κέρδιζαν πολλά τα αφεντικά της. Κάθε τόσο φώναζε δυνατά: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Θεού του υψίστου και μας φανερώνουν τα δρόμο της σωτηρίας». Βέβαια τα έκανε ύπουλα και για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού και να την εκμεταλλευθεί. Αγανακτώντας λοιπόν ο Παύλος, στράφηκε προς αυτή, και είπε στο δαιμονικό πνεύμα: «Σε διατάζω, στο όνομα του Ιησού Χριστού, να βγεις απ' αυτή». Και πραγματικά την δια στιγμή το πονηρό πνεύμα έφυγε. Αλλά όταν τα αφεντικά της κατάλαβαν ότι έτσι θα έχαναν πλέον τα κέρδη τους, συνέλαβαν τον Παύλο και τον Σίλα και τους οδήγησαν στους στρατηγούς κατηγορώντας τους: «Αυτοί οι Ιουδαίοι προκαλούν ταραχή στην πόλη μας και κηρύττουν πράγματα ανεπίτρεπτα για μας τους Ρωμαίους». Κι ενώ μαζεύτηκε πολύς όχλος, οι στρατηγοί ξέσχισαν τα ενδύματα των Αποστόλων και διέταξαν να τους μαστιγώσουν. Και αφού τους έδωσαν πολλά χτυπήματα, τους έριξαν στη φυλακή, με εντολή στο δεσμοφύλακα να τους φρουρεί για να μη δραπετεύσουν. Αυτός τους έβαλε στο βαθύτερο κελί κι έδεσε σφιχτά τα πόδια τους, για να μη μπορούν να μετακινηθούν. Τα μεσάνυχτα όμως οι Απόστολοι, σαν να μην τους είχε συμβεί τίποτε, έψαλλαν στο Θεό.

   Η συνέχεια θαυμαστή. Ξαφνικά έγινε μεγάλος σεισμός, σαλεύτηκαν τα θεμέλια της φυλακής. Άνοιξαν όλες οι θύρες και λύθηκαν όλων των φυλακισμένων οι αλυσίδες. Σαν ξύπνησε ο δεσμοφύλακας και τα είδε όλα αυτά, τράβηξε το μαχαίρι του για να αυτοκτονήσει, νομίζοντας ότι είχαν δραπετεύσει οι φυλακισμένοι. Αλλά ο απόστολος Παύλος του φώναξε δυνατά: «Μην κάνεις κανένα κακό στον εαυτό σου. Όλοι είμαστε εδώ». Μετά απ’ αυτό ο δεσμοφύλακας, έτρεξε μέσα και μόλις αντιλήφθηκε το θαύμα, κυριεύθηκε από τρόμο και πέφτοντας με σεβασμό στα πόδια των Αποστόλων, τους έβγαλε στην αυλή της φυλακής και τους ρώτησε: Κύριοι, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ; Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, του είπαν, και θα σωθείς και συ και όλη σου η οικογένειά. Στη συνέχεια οι Απόστολοι δίδαξαν σ’ όλους όσοι ήσαν στο σπίτι του τις αλήθειες της διδασκαλίας του Κυρίου κι εκείνη τη  νύχτα, βαπτίσθηκε και αυτός και όλοι οι δικοί του και δοκίμασαν μεγάλη χαρά διότι όλοι τους είχαν πιστέψει στον Θεό.

Αδελφοί μου!

 Ένα από τα σημεία της περικοπής, η μαντική. Κύριο γνώρισμα αυτού του δαιμονικού γεγονότος η πονηριά και το ψεύδος. Μ’ αυτά άλλωστε δουλεύει ο διάβολος  για να πλανήσει τους ανθρώπους. Θέλουμε να πούμε, ότι οι κάθε είδους μαντείες, ενώ δεν εκφράζουν την αλήθεια, υπάρχουν φορές που την υπηρετούν αλλά με θολό τρόπο: αναμειγμένη με ψεύδος. Και να το παράδειγμα από το περιστατικό των Φιλίππων: η  μαντευομένη κοπέλα βρίσκεται κοντά σε τόπο προσευχής, αφού κάπου κει την συνάντησαν οι απόστολοι. Αυτό σημαίνει: Εκεί που οι άνθρωπου αναζητούν τον Θεό, εκεί πάντοτε θα υπάρχει και η παγίδα που  στήνει  ο διάβολος. Και η παγίδα αυτή βρίσκεται  στην πονηριά των δαιμόνων. Οι δαίμονες προκειμένου να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων, γίνονται ακόμη και αληθινοί κήρυκες της αλήθειας! Η στάση των αποστόλων στο φαινόμενο της μαντείας είναι κατευθυντήρια γραμμή: οργή και αγανάκτηση κατά του δαιμονικού πνεύματος, άρνηση της αλήθειας των δαιμόνων, εξορκισμός αυτών.

Οτιδήποτε πορεύεται από τον πονηρό διάβολο, έστω και αληθινό, πρέπει να αποβάλλεται. Είπαμε ότι η πονηρία είναι το γνώρισμα της τακτικής του. Γι’ αυτό ποτέ δεν πιάνουμε κουβέντα με τον Πονηρό.

Και τώρα στο μήνυμα του Ευαγγελίου.

Οι Φαρισαίοι, ενώ είδαν το θαύμα με τον εκ γενετής τυφλό, θέλησαν να το προσπεράσουν και να παραπλανήσουν τον κόσμο, προσπαθώντας να κάνουν τον τυφλό να ομολογήσει ότι δεν ήταν τυφλός εκ γενετής και ότι δεν ήταν ο Χριστός αυτός που τον θεράπευσε. Μέχρι και τους γονείς του κάλεσαν για να ερωτηθούν αν όντως ο γιος τους ήταν εκ γενετής τυφλός και ποιος τον θεράπευσε. Οι ίδιοι οι γονείς, από φόβο μήπως διωχθούν από την συναγωγή παραδεχόμενοι τον Χριστό, αρνήθηκαν να υπερασπιστούν το παιδί τους, μόνο πιστοποίησαν την εκ γενετής ασθένειά του και άφησαν το θεραπευμένο πλέον παιδί τους να δώσει μαρτυρία μόνος του.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η ομολογία του πρώην τυφλού. Η παρρησία του εκδηλώνεται ολοένα και πιο θαυμαστή. Ομολογεί γεμάτος ευγνωμοσύνη το θαύμα. Και όταν οδηγείται μπροστά στους τυφλωμένους από την κακία Φαρισαίους, δεν κάμπτεται από τις απειλές τους και την ασφυκτική τους πίεση. Περιγράφει και πάλι το θαύμα και ομολογεί χωρίς να φοβάται ότι ο Ιησούς είναι προφήτης. Κι όταν οι Φαρισαίοι απαιτούν να ομολογήσει ότι πλανήθηκε, αυτός ακάθεκτος επιμένει στην αλήθεια. Τελικά προτιμά να διωχθεί από τη συναγωγή, μένοντας σταθερός στην ομολογία του, με ό, τι κι αν αυτό θα του κοστίσει.

Αδελφοί μου!

Είδαμε την δύναμη του χαρακτήρα του τυφλού, τη πίστη του, αλλά και την ομολογία του. Δεν ήταν λίγο να πάει κανείς κόντρα στους Φαρισαίους.

Σήμερα εμείς τολμάμε να πάμε κόντρα στους υβριστές και χλευαστές της πίστεως μας και να τους αποστομώσουμε με μια ετοιμόλογη απάντηση γεμάτη πίστη; Αμφιβάλλω.

Εμείς οι Έλληνες ήμασταν ένας λαός θρήσκος και κατά το 90% Χριστιανοί Ορθόδοξοι που τηρούσαμε τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας. Ήμασταν περήφανοι και το είχαμε καμάρι. Δυστυχώς και αλίμονο για μας, όσο περνούν τα χρόνια, τα πράγματα αλλάζουν… Μια έρευνα που έγινε λίγο πριν από το Πάσχα αποκάλυψε τα παρακάτω:

Μειωμένο κατά 34% μέσα σε μια δεκαετία, εμφανίζεται το ποσοστό των θρησκευόμενων Ελλήνων, ενώ μειωμένη εμφανίζεται και η προσέλευση στην Εκκλησία η οποία σημειώνει 16% απώλειες ως προς τις επισκέψεις των πιστών σε σύγκριση με το 2006.

Ταυτόχρονα η  έρευνα δείχνει ακόμη, ότι το 74,2% των Ελλήνων πιστεύουν στον Θεό και πως το 62,5% πιστεύει στη βασκανία (στο μάτι) και πολλά παρόμοια.

Τι δείχνει αυτό; Αυτά που αναφέραμε στην Αποστολική περικοπή. Τη μεγάλη πονηριά  των δαιμόνων. Οι δαίμονες  κερδίζουν έδαφος και  την εμπιστοσύνη των ανθρώπων, και έτσι μας παρασύρουν στον όλεθρο. Και βλέπουμε που έχουμε φτάσει.  Από τη μια προσκυνάμε στο Χριστό και από την άλλη ασχολούμαστε με ξεματιάσματα, με χαρτιά, με τ’ άστρα, με καφέδες και μαντείες και ό, τι άλλο δαιμονικό. Εκεί που οι άνθρωποι αναζητούν τον Θεό, εκεί πάντοτε υπάρχει και η παγίδα που στήνει ο διάβολος.

Και το άλλο. Το είδαμε τις ημέρες αυτές.

Είχε την ευλογία η πατρίδα μας και ιδιαίτερα η πρωτεύουσά μας, η Αθήνα να δεχτεί και να υποδεχτεί τα χαριτόβρυτα λείψανα της αθλοφόρου και μεγαλομάρτυρας Βαρβάρας.

Ξεσηκώθηκε ο άθεος συρφετός της θολοκουλτούρας, ακόμη και  βουλευτάδες, όλοι αυτοί οι γνωστοί – άγνωστοι που πάντα ζητάνε ευκαιρία για να χτυπήσουν τη πίστη μας, όλοι αυτοί τους είναι άγνωστη και άχρηστη η πίστη και  λίγο –πολύ βλασφημώντας, βράχνιασαν να φωνασκούν ότι δεν έχουμε καμιά δουλειά εμείς οι προοδευμένοι Έλληνες με τις Αγίες κι τα λείψανα. Βλέπουμε τη πρόοδο μας και που μας έχουν οδηγήσει η αποφάσεις τους και οι ψηφοφορίες τους!

Οι ίδιοι όμως δεν έβγαλαν τσιμουδιά όταν τις ίδιες μέρες διοργανώθηκαν στο κέντρο της Αθήνας επίσημα οι λεγόμενες γιορτές του οπίου, οι χασισογιορτές!

Τι να τους πει κανείς. Τα χασίσια προτιμότερα από τους Αγίους, τη πίστη μας και τη παράδοσή μας. Που μας οδηγούν όλοι αυτοί!

Αδελφοί μου!

Έχουμε λοιπόν εμείς το θάρρος να πάμε κόντρα σε όλους αυτούς και να υπερασπιστούμε τη πίστη και τα ιδανικά μας; Έχουμε το θάρρος να ομολογήσουμε την Εκκλησία σαν τη αληθινή μητέρα και τροφό μας; Να κάνουμε τον σταυρό μας χωρίς να φοβηθούμε ότι θα μας ειρωνευτούν; Η να ομολογήσουμε ότι "ναι, πιστεύω στον Θεό και θέλω να πιστέψω και άλλο";

Αν Τον ομολογήσουμε, τότε ο Θεός θα μας ξαναπλησιάσει.

Σε μία εποχή πνευματικής κρίσης σαν την σημερινή, όπου η θόλωση, η μαυρίλα, η αποχαύνωση και το καταλυτικό πνεύμα, συνιστά το κύριο γνώρισμά της, η λύση βρίσκεται στην σχέση με τον Χριστό. Σχέση όμως ζωντανή και πραγματική, σχέση που δεν επιτρέπει στο διάβολο να ψιθυρίζει διάφορα στ’ αυτί μας. Σχέση μέσα στο ζωντανό σώμα Του, την Εκκλησία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Σήμερα, αγαπητοί Χριστιανοί, είναι η τελευταία Κυριακή που ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη». Είναι η έκτη Κυριακή μετά την Ανάσταση, η Κυριακή του Τυφλού.

Ο Χριστός στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού του σημερινού Ευαγγελίου, επιδιώκει με την επέμβαση αυτή να επικεντρώσει την προσοχή των ανθρώπων, όχι τόσο στην αιτία της τυφλώσεως, μα στην σκοπιμότητά της. Πως και γιατί επετράπη αυτή η ασθένεια στον άνθρωπο;

Δυο σκέψεις αρχικά έχουμε να υπογραμμίσουμε

• «Άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς, πηλόν εποίησε και επέχρισέ τους οφθαλμούς, και είπε « Υπαγε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και νίψαι». Απελθών δε και νιψάμενος ανέβλεψε .....» και «Εκ του αιώνος ουκ ηκούσθη, ότι ήνοιξε τις οφθαλμούς τυφλού γεγενημένου. Ει μη ούτος παρά Θεού ουκ ηδύνατο ποιείν ουδέν....»

• «Ην δε Σάββατον, ότε τον πηλόν εποίησεν ο Ιησούς και ανέωξεν αυτού τους οφθαλμούς.....»

Και προχωρώντας πιο πέρα απ’  αυτές τις σκέψεις μας, τρία πράγματα, αδελφοί μου, υπογραμμίζονται σαν απαραίτητα για τον άνθρωπο: το ψωμί, η υγεία και η ελπίδα. Στερημένος από τα άλλα αγαθά μπορεί να ζήσει, χωρίς αυτά, όμως, βαδίζει ταχύτερα προς το θάνατο. Η πείνα φθείρει το σώμα, ο πόνος δημιουργεί μίσος για το σώμα και η απελπισία αφαιρεί κάθε χαρά - γεύση από οτιδήποτε.

Ο Ιησούς ευλόγησε τον άρτο, ώστε να χορτάσουν οι χιλιάδες που τον ακολούθησαν, χάρισε τη ψυχική και σωματική υγεία όπου τον αναζήτησαν και έδωσε την πίστη - ελπίδα για μια καλύτερη ζωή μέσα από την αγάπη, τόσο σε αυτόν τον κόσμο, όσο και στην επουράνια συνέχειά του.

Η θεραπεία λοιπόν του τυφλού είναι η ορατή φανέρωση της δυνάμεως του Θεού. Αυτή είναι και η πρώτη σκέψη μας που τονίσαμε στην αρχή. Πραγματώνεται δε με την εγκόσμια παρουσία του Χριστού, «ο οποίος απεστάλη για να φωτίσει τον κόσμο, που κατέκειτο σκεπασμένος νεκρός στα σκοτάδια της πλάνης και της αμαρτίας».

Δεν απαρνήθηκε, ο Ιησούς, δεν απαρνείται ο Θεός, ποτέ τους αρρώστους, δεν πιστεύει ότι ο πόνος είναι αναγκαίος για να νικηθεί η αμαρτία – και  το κακό. Ούτε πιστεύει ότι η ασθένεια και ο πόνος είναι συνέπεια αμαρτήματος του πάσχοντος η των γονέων του, αλλά δίνει μια νέα διάσταση. Έτσι, ετούτος ο τυφλός, που δεν αμάρτησε ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του, φανερώνεται ως όργανο του σκοπού του Θεού. Προορίζεται να δείξει στον κόσμο τα θαυμαστά έργα του Δημιουργού. Να τους πει με απλά λόγια τι είναι και τι δεν είναι το γεγονός να βλέπεις.

 Οι Ιουδαίοι, αλλά και ο αρχαίος κόσμος, έβλεπαν την αρρώστια σαν τιμωρία. Ο Ιησούς την διδάσκει σαν ευκαιρία δόξας Θεού και μετάνοιας. Έτσι, λοιπόν, ο Ιησούς, που δεν επιθυμούσε να βασανίζονται οι άνθρωποι για να βρουν την πραγματική σωτηρία, όταν τον πλησιάζει ένας εκ γενετής τυφλός, τον θεραπεύει. Γιατί δεν ήρθε ο Ιησούς να αρνηθεί την ζωή με τις χαρές της, αλλά να την επιβεβαιώσει. Η επιθυμία Του είναι να διώξει τον πνευματικό πόνο και να φέρει την ψυχική υγεία, όταν, όμως, στον δρόμο Του εμφανίζεται ο σαρκικός βασανισμός δεν αρνείται τη βοήθεια Του. Δεν είναι περιπλανώμενος μάγος η σαν τον Μεσσία που περιμένουν αιώνες τώρα οι Ιουδαίοι αλλά μέσα στην αγάπη Του βρίσκει καταφύγιο κάθε ανθρώπινη ανάγκη.

Εκείνη την στιγμή, τη βοήθεια Του τη ζήτησε ένας τυφλός που δεν είχε δει ποτέ το φως της ημέρας. Το φως της ημέρας δε βοηθούσε τον τυφλό να δει. Ο,τι δεν κατάφερε αυτό το γήινο φως, το πέτυχε η αγάπη και το έλεος του Ιησού. Με το φως του Ιησού θεραπεύτηκε ο τυφλός και με την πίστη του μπόρεσε να ελέγξει την μωρία των σοφών, των σχολαστικών διδασκάλων, που κοιτούσαν τον τύπο και προσπερνούσαν την ουσία. Ο τυφλός διαφώτισε με την έλλαμψη του λόγου του τους διδασκάλους σκοτεινών γραμμάτων και κενών ουσίας.

Η σχολαστική εμμονή στον τύπο (" Ην δε Σάββατον"), η δεύτερη σκέψη μας, δεν επέτρεψε στους νομοδιδασκάλους να αισθανθούν την παρουσία της ίδιας της ουσίας, του δημιουργού των νόμων, της μοναδικής αλήθειας. Η μεμψίμοιρη και σχολαστική έρευνα του Θείου λόγου γίνεται εμπόδιο για την βίωση της παρουσίας του Θεού.

Η συμπεριφορά αυτή είναι τυπική και παρουσιάζεται πανομοιότυπη στις μέρες μας, όπως και στην εποχή του Ιησού. Οι «διδάσκαλοι» των οιωνδήποτε ιερών κανόνων, οι σύγχρονοι Γραμματείς και Φαρισαίοι που παρουσιάζονται σαν τηρητές και θεσμοφύλακες, αυτοί οι άνθρωποι που αγνοούν την ύπαρξη της βίωσης του Χριστιανισμού και την αποδέχονται μόνο σαν γράμμα και τύπο νόμου, όλοι αυτοί, όλοι εμείς, πρέπει να εντάξουμε, μέσα στον καθημερινό αγώνα μας για τη βιωτή, τον Ιησού. Ο τυφλός είναι σε πλεονεκτικότερη θέση από εμάς γιατί, αν και δεν έβλεπε ποιος τον θεράπευσε, αναγνωρίζει τον Σωτήρα, δεν έχει διδαχθεί γι' Αυτόν, αλλά πιστεύει στον Κύριο.

Αδελφοί μου!

Όλοι μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, απορούμε ποιος είναι ο πραγματικός μας εαυτός; Εκείνος που, όντας τυφλός, ξεπλένει τα μάτια της ψυχής του και βλέπει την ουσία του κόσμου, όπως την δίδαξε ο Ιησούς, με λόγο και έργα ή εκείνος που κρατά, σε όποια θέση και να βρίσκεται, όσο ψηλά ή χαμηλά, το γράμμα του νόμου και αγνοεί ηθελημένα πλέον ή βολεμένος με την τύφλωσή του, την ύπαρξη της αλήθειας;