Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Ας εξαγοράσουμε λοιπόν το χρόνο μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΕΟ ΕΤΟΣ
Ένα καινούριο χρόνο, αγαπητοί Χριστιανοί, υποδέχεται και πάλι ο κόσμος μας.  Ένας καινούριος χρόνος εισέρχεται στο προσκήνιο της ιστορίας εν μέσω πάλι ξέφρενων και πολυποίκιλων εορταστικών εκδηλώσεων. Φώτα, δένδρα, μουσικές, δώρα, αγορές, ξεφαντώματα, πολλές ευχές. 
Νέο έτος, λοιπόν,   ….. Και γιορτάζουμε όλοι και πανηγυρίζουμε για την πρώτη μέρα του έτους και την είσοδο μας σ’ αυτό. Και προσφέρουμε και δεχόμαστε ευχές –πληθωρικές ευχές- και ελπίδες. Και οι πόθοι μας αναπτερώνονται ξανά, για ένα καλλίτερο «αύριο», και οι βλέψεις μας, σε κάτι διαφορετικό, πιο όμορφο, πιο ανθρώπινο, για ακόμη μια φορά διακαείς και έντονες.
Αγαπητοί Χριστιανοί.
Ανέκαθεν ο άνθρωπος ψάχνει, ελπίζει και προσπαθεί για ένα καλλίτερο κόσμο. Και πρώτα – πρώτα ο αγώνας γι’ αυτή την ίδια τη ζωή. Αγώνες για την εξασφάλιση των απαραίτητων για την επιβίωση αγαθών. Αγώνες για την κοινωνική άνοδο και επικράτηση. Αγώνες για την επαγγελματική τακτοποίηση και οικονομική χειραφέτηση. Και κοντά σ’ αυτούς κι άλλοι αγώνες με ευγενέστερο περιεχόμενο, αγώνες εθνικής μορφής, ιδεολογικοί, πολιτικοί και τόσοι και τόσοι άλλοι.
Αγώνες λοιπόν πολλοί και διάφοροι συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει και κινείται ο άνθρωπος. Και σήμερα πρώτη του νέου έτους και για αρκετές ακόμη ημέρες, αναπτερώνεται η αγωνιστική μας διάθεση για την κατάκτηση των αυτονόητων και την πετυχημένη έκβαση των εναγώνιων επιδιώξεων μας.
Αδελφοί μου.
Είναι αλήθεια ότι το σύγχρονο άνθρωπο τον διακατέχει το ανικανοποίητο. Όχι μόνο τώρα, στις αρχές της καινούριας χρονιάς, τώρα με τους προγραμματισμούς και τους προϋπολογισμούς του για το αμέσως επόμενο χρονικό πλαίσιο των 365 ημερών, αλλά, πάντα και παντού. Συνεχώς αναζητά για να γεμίσει τη ζωή του. Όλο ψάχνει και ποτέ δεν αρκείτε ποτέ δεν αναπαύεται στα επιτεύγματα του. Η «πείνα», λοιπόν, και η «δίψα», για το διαφορετικό και το καινούριο, χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου. Και γεννάται το ερώτημα:
Γιατί να μην μπορούμε να ικανοποιηθούμε στις αναζητήσεις μας; Γιατί να μην μπορούμε ποτέ να χορτάσουμε τη ψυχή μας τη στιγμή που έχουμε όλη τη πλάση στη διάθεση μας; Γιατί να μην μπορούμε να ξεδιψάσουμε πραγματικά τη στιγμή που καμιά πηγή δεν έχουμε αφήσει απλησίαστη και ανεξερεύνητη, είτε αυτή λέγεται επιστήμη, είτε τεχνολογία, είτε φιλοσοφία, είτε πολιτική, είτε οτιδήποτε άλλο;
Η απάντηση είναι ότι στις αναζητήσεις μας προσεγγίζουμε τα ζητούμενα μέσα από λάθος δρόμους. Σίγουρα έχουμε κάνει ένα τεράστιο λάθος. Ο κόσμος που ζούμε, οι ελπίδες και τα όνειρα  μας, οι πίκρες και οι χαρές μας, όλος ο αγώνας μας για τη ζωή γενικά, δεν είναι μια υπόθεση άσχετη με τον τελικό σκοπό της ύπαρξη μας. Και ενώ πρέπει να διψάμε για το Θεό, ενώ πρέπει να αναπαυόμαστε με την αγάπη, τη δικαιοσύνη, την προσφορά, ακόμα και τη θυσία, αναπαυόμαστε στο απόλυτο συμφέρον, στην περιποίηση του «εγώ» μας, και σ’ ένα απίστευτο «ωχαδερφισμό». Ο «ευτουλισμός» μας έγινε ιδεολογία και σήμα κατατεθέν της «πολιτισμένης» εποχής μας. Η απομάκρυνση μας απ’ το Θεό και η συνεχής και επίμονη αποθέωση των κατακτήσεων μας, μας στέρησαν από τη δυνατότητα να κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τον εαυτό μας, και να δούμε το δράμα ενός αντιφατικού κόσμου που παλεύει δίπλα μας και ψάχνει να βρει τον εαυτό του.
Που έχουμε φτάσει!   
Μιλάμε υπερβάλλοντας για ελευθερία και έχουμε υπο­δουλωθεί σε πολλές μορφές ψυχολογικής και κοινωνικής δουλείας. Εγκαταλείψαμε τα παιδιά μας χωρίς αρχές, χωρίς αληθινά πρότυπα και αναζητούν τη χαρά, και τον παράδεισο, στα θολά νερά του αλκοόλ, των ναρκωτικών, του ασύδοτου ηδονισμού και καταλήγουν στην τυραννία, και την κόλαση. Οι μεγάλοι και οι ισχυροί, παίζουν το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. Θεατές φρικτών καταστάσεων και πίσω από τα φαινόμενα ίσως συνεργούν στην αθλία κατάσταση. Η δικαιοσύνη, λόγος κενός, που χάνεται μέσα σε δολοπλοκίες.  Φτώχεια και πείνα μαστίζει το 1/3 του πληθυσμού της γης και από το άλλο μέρος πλούτος, αλόγιστη σπατάλη και επίδειξη άκριτης ματαιοδοξίας. Η βιομηχανία με το πάθος του απροσμέτρητου κέρδους κατα­στρέφει τη γη και την ατμόσφαιρα της.
Μιλάμε για χριστιανισμό, για ανθρώπινα δικαιώματα, για την προστασία του παιδιού και η κυριαρχία του μίσους φέρνει αντιμέτωπους τους λαούς, διαψεύδει τις ελπίδες των εθνών και επιβάλλει τη σκληρότητα και τη βία, ακόμη και εις βάρος των τρυφερών παιδικών υπάρξεων. Μιλάμε για τη νεολαία, ενώ έχει τραυματιστεί βά­ναυσα συνειδησιακά από τις αντιφάσεις τις δικές μας. Δυστυχώς έχουμε κατορθώσει να συμβιβαστούμε με μια κοιμισμένη συνείδηση.
Ακόμα, μας λέει ένας σύγχρονος θεολόγος! «Ο αιώνας μας βάλθηκε και βιάστηκε να πλάσει το μύθο για το «θάνατο» του Θεού, στο όνομα μιας κα­θαρά ανθρωπιστικής λογικής και ουμανιστικής υπε­ροψίας: Ο «θάνατος» του Θεού όχι μόνο δεν αφήνει ρωγμές στη δομή του κόσμου, αλλά και θα επιτρέψει επί τέλους στον άνθρωπο να πραγματοποιήσει ανε­νόχλητος τον εαυτό του και να ζήσει τη ζωή του, να ασκεί απεριόριστα την ελευθερία και την αγάπη του! Σύμφωνα μ' αυτή τη φιλοσοφία, ο «θάνατος» του Θεού είναι ή ζωή του ανθρώπου (ξεχνώντας βέβαια τον αληθινό θάνατο του Θεού πού είναι πηγή ζωής και αναστάσεως), γιατί ό Θεός, στα όρια φαίνεται των ιδεών περί Θεού, είναι το αδύνατο, το δειλό, το πονηρό και ανέραστο όν, πού φοβάται, μισεί, επιβου­λεύεται και εχθρεύεται τη ζωή του ανθρώπου. Στο δαιμονικό ψευδοδίλημμα: ή ο Θεός ή ο άνθρωπος, ο άνθρωπος δε δυσκολεύεται να διαλέξει το μηδενισμό, γιατί δε θ' αργήσει να ανακαλύψει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να υποκαταστήσει ή αντικαταστήσει το Θεό. Έτσι όμως φτάσαμε στην τραγωδία του σύγ­χρονου άθεου ανθρωπισμού, στη σύγχυση των ουμανισμών και των πολιτισμών: Ο δαίμονας νίκησε κι ο άνθρωπος έμεινε χωρίς να πάει πουθενά. Ο δρόμος της αυτοθεοποιήσεως του ανθρώπου οδηγεί στην κα­ταστροφή του ίδιου του ανθρώπου και της ελευθε­ρίας του». ( π. Μιχαήλ Καρδαμάκης).
«Και είναι οδυνηρό να βλέπει κανένας το φόβο και την υποκρισία του αυτονομηθέντος και αυτοθεοποιηθέντος ανθρώπινου όντος: Να είναι ελεύθερος, αλλά γε­λοίος και κυνικός, παντοδύναμος, αλλά φοβισμένος και επικίνδυνος, παντογνώστης, κάτοχος μιας εξυ­πνάδας πού καταπιάνεται με όλα ή τα εξηγεί όλα, άλλα πού τα αγνοεί ή τα αρνείται όλα. Και ενώ αρνήθηκε το θεό, αρνείται να αναλαμβάνει τις ευθύνες της απεριόριστης ελευθερίας, της παντοδυναμίας και παντογνωσίας του. Ενώ κατέστησε τον εαυτό του «μέτρον πάντων χρημάτων», η αρχή κάθε σοφίας, την αυτάρκη και αυτονόητη εξήγηση όλων των πραγ­μάτων, παραμένει ανήμπορος και τρομαγμένος ενώ­πιον του μυστήριου του κόσμου. Ενώ γι' αυτόν τον αλλοτριωμένο από το Θεό και αυτονομημένο άνθρω­πο όλα επιτρέπονται και όλα είναι δυνατά, ταυτόχρο­να διαπιστώνει ότι ό ίδιος δεν μπορεί να αντέξει αυτή την ανεξέλεγκτη πλησμονή των θελήσεων και των δυ­νάμεων του, όταν μάλιστα ανακαλύπτει τον κίνδυνο πού κρύβεται σ' αυτές τις θελήσεις και τις δυνάμεις του». ( π. Μιχαήλ Καρδαμάκης).

Αγαπητοί Χριστιανοί.
Πριν μια βδομάδα γιόρτασε όλος ο Χριστιανικός κόσμος την ενανθρώπηση του θεού. Γιορτάσαμε, μάλιστα σε έντονους ρυθμούς, την έλευση του θεού στον κόσμος μας και όλοι, μικροί και μεγάλοι, μιλήσαμε για τα Χριστούγεννα.
Αυτός ο ταπεινός Χριστός με την έλευση του αναδημι­ούργησε τον άνθρωπο. Καθάρισε την ύπαρξη του, τον κατέ­στησε εικόνα του, ελεύθερο διανοητή, ένα τέλειο δημιούργη­μα. Του χάρισε τις αληθινές αρετές, τη νηφαλιότητα, την ηρεμία, την ακεραιότητα, την αγαθοσύνη. Την πραγματική σοφία, τη δικαιοσύνη, την ανεξικακία, την καθαρή πίστη και προπαντός την αγάπη. Ανέβη ο άνθρωπος ψηλά, για να φθάσει το θεό και την αθανασία. Ίδρυσε ο Χριστός την Εκκλησία, μια υπέροχη κοινωνία προσώπων, όπου όλα τα ενώνει –πρέπει να τα ενώνει  -  η ανιδιοτελής αγάπη.
20 αιώνες λοιπόν μ.Χ… Όμως εξακολουθούμε να ζούμε χωρίς Χριστό. Το φως του αστεριού χαμένο μέσα σε έντονα πάθη, στην προβολή όχι της ανθρώπινης αξίας, αλλά της απαξίας στην καταρράκωση κάθε αξιοπρέπειας. Αντί της αγάπης, της δικαιοσύνης, της ανεξικακίας, της εθελοθυσίας, η υποτίμη­ση της ανθρώπινης ζωής, η κυριαρχία του κέρδους, η περιφρόνηση όλων των θεσμών που οικοδόμησαν και οικοδομούν τον αληθινά ανθρωπιστικό πολιτισμό. Ο Χρι­στιανισμός προβάλλεται σαν μία βιτρίνα και δυστυχώς οι περισσότεροι ζούμε μέσα σε μία αντιφατικότητα λόγων και πράξεων. Ο άνθρωπος ζαλισμένος από την τεχνική της επιστήμης, και την τεχνολογία, έγινε δούλος των ειδώλων  και της μηχανής και έχασε το πνεύμα του, έχασε την αληθινή ύπαρξη του. Ζούμε όλοι μας σήμερα σε τρομακτικές αντιφάσεις.
«Έχει ήδη διατυπωθεί η βεβαιότητα ότι «ο εικοστός πρώτος αιώνας θα είναι η μυστικιστικός ή τίποτα». Οι άνθρωποι άρχισαν ήδη να αναγνωρίζουν ότι τίπο­τα δεν είναι πιο άνανδρο και πιο μάταιο, πιο άχρηστο και πιο απελπιστικό, από του να κάνουν το γενναίο ενώπιον του θεού ή να αρνούνται το θεό, χωρίς να έχουν κάτι αντάξιο να προτείνουν στη θέση του. Και φαίνεται ότι ο κόσμος, με τα γρηγορούντα πνεύματα του, προετοιμάζεται για μια νέα εποχή, πού ήδη έχει αρχίσει όταν οι κάθε λογής επαναστάσεις αποδείχτη­καν «φιάσκο» και διαψεύστηκαν οι ιδεολογίες, για να παραχωρήσουν τη θέση τους στην πνευματική ανα­ζήτηση και το θεολογικό-θεανδρικό μυστήριο: Όλα τείνουν να καταλήξουν στην ελπίδα ότι μόνο ο Θεός και η πίστη στο θεό είναι η διαφάνεια του ανθρώπου και η πίστη στον άνθρωπο, ότι μόνο στο θεό έχουμε τη βεβαιότητα της υπάρξεως και της αιωνιότητας της υπάρξεως του ανθρώπου. Τα γεγονότα του αιώνα μας είναι τόσο τραγικά, αλλά και τόσο αποκαλυπτι­κό εκφράζουν τόση αθλιότητα αλλά και τόση δίψα, πού είναι σαν να επιβεβαιώνουν και να διακηρύσ­σουν: «Σήμερα, λοιπόν, ο Θεός ή τίποτα». …( π. Μιχαήλ Καρδαμάκης).
Σήμερα λοιπόν ή Θεός ή τίποτα!

Όλοι μας και ο καθένας μας ξεχωριστά να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας με τη πλάση ολόκληρη. Με τον εαυτό μας, το συνάνθρωπο μας, το Θεό. Να νοιώσουμε επιτέλους ότι κοινωνία σημαίνει αλληλεξάρτηση και να μη διστάσουμε να δούμε κατάματα τις αδυναμίες, τα πάθη, τις ελλείψεις μας. Ο Χριστός είναι η μοναδική διέξοδος στα αδιέξοδα μας. Η μοναδική ελπίδα στη σημερινή απελπισία, το μοναδικό στήριγμα στον κλονισμένο άνθρωπο. Ας εξαγοράσουμε λοιπόν το χρόνο μας. Ας θεωρήσουμε την καινούρια χρονιά σαν μια ακόμη ευκαιρία, σαν «παροχή» του Θεού στον άνθρωπο, για να ανακαινίσει τον εαυτό του και τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει. 

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

«Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται Χριστού τεχθέντος, εκ της Παρθένου»


Αποτέλεσμα εικόνας για ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ

«Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε
Χριστός ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε.
Χριστός ἐπί γῆς ὑψώθητε.
Ἄσατε τῶ Κυρίῳ πᾱσα ἡ γῆ, 
και ἐν εὐφροσύνῃ ἀνυμνήσατε λαοί∙ 
ὅτι δεδόξαστε».

Χριστός γεννάται. Αγαπητοί μου αδελφοί!                 
Ο Χριστός έρχεται από τους ουρανούς και φαίνεται πάνω στη γη. Στη Βηθλεέμ, στο σπήλαιο, στη Φάτνη, είναι ανάμεσα μας, είναι κοντά μας, είναι δίπλα μας. 
Όλοι οι λαοί, απ’ άκρο σ’ άκρο της γης, όλη η οικουμένη, άσατε, ανυμνήσατε, ψάλλατε άσματα  στον Κύριο με χαρά και ευφροσύνη.
Αυτά ακριβώς έχοντας στο νου του και ο ιερός Χρυσόστομος σκιρτά από χαρά και αγαλλίαση και πανηγυρίζει βροντοφωνάζοντας:
…Γιορτάζουν τα πάντα ολόγυρα. Γι΄ αυτό κι εγώ να γιορτάσω θέλω. Θέλω να ευφρανθεί η ψυχή μου, να πανηγυρίσει από τα κατάβαθα μου.
Αδελφοί μου!
             «Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται Χριστού τεχθέντος, εκ της Παρθένου»
            Από τα βάθη των αιώνων, από τα βάθη 2006 χρόνων, μας έρχεται μήνυμα χαρμόσυνο,  μήνυμα ελπιδοφόρο μήνυμα λυτρωτικό. Ένα μήνυμα πέρα και μακριά από τον απατηλό διάκοσμο της παγκοσμιοποιημένης εμπορικής εκμετάλλευσης της πίστεως μας..
            Η Σάρκωση του Θείου Λόγου. Γεγονός υπερφυσικό, που ξεπερνά την ανθρώπινη γνώση. Γεγονός ασύλληπτο από την ανθρώπινη λογική. Κάθε φορά που προσπαθούμε να το πλησιάσουμε βρισκόμαστε στο χώρο του Μυστηρίου, στο χώρο του Θαύματος. "Μυστήριον ξένον, ορώ και παράδοξον", γράφει ο Υμνογράφος και αναρωτιέται: "Ο αχώρητος παντί, πως εχωρήθη εν γαστρί; Ο εν κόλποις του Πατρός, πως εν αγκάλαις της Μητρός;" Για να συμπλήρωση: "Πάντως ως οίδεν, ως ηθέλησε και ως ηυδόκησεν·
            Η Πατερική παράδοση στάθηκε με ευλάβεια και σεβασμό,  μπροστά στην υπερφυσική διάσταση του Μυστηρίου της ενανθρωπήσεως και απέκλεισε κάθε προσπάθεια γνωσιολογικής προσπελάσεως σ' αυτό. Και προσπάθησε να το ζήσει δια της πίστεως. Ο δρόμος της πίστεως μένει πάντα ανοικτός μέσα στην Εκκλησία γι' αυτούς που θα θελήσουν να εισχωρήσουν στο "μέγα και παράδοξον θαύμα" της σαρκώσεως του Θεού. Κάθε άλλος δρόμος, εκτός από αυτόν της πίστεως, γίνεται λαβύρινθος και οδηγεί σε αδιέξοδο.
            «Βλέπω παράξενο και παράδοξο μυστήριο, ποιμένες, αντί να παίζουν με τις φλογέρες τους κάποιο μελωδικό σκοπό, ψάλλουν ουράνιο ύμνο και γεμίζουν με τους ήχους τους τα αυτιά μου. Ψάλλουν άγγελοι και ανυμνούν αρχάγγελοι, υμνούν τα Χερουβίμ και δοξολογούν τα Σεραφείμ. Όλοι πανηγυρίζουν γιατί βλέπουν το Θεό στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς …»
Χριστούγεννα λοιπόν και πάλι, αδελφοί μου.
          Χριστούγεννα σε καιρούς παγκοσμιοποίησης.
          Πρωτεύουσες του κόσμου, πόλεις και χωριά ανταγωνίζονται τούτες τις μέρες σ΄ ένα εορταστικό παραλήρημα. Ακόρεστα τα ένστικτα του ανθρώπου, απίστευτα εφευρετική η αγορά. Καταιγισμός διαφημίσεων και προσφορών. Δελεάζουν τις πιο απίθανες επιθυμίες. Το γιορτινό τραπέζι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Πρώτο θέμα επικαιρότητας η τιμή πώλησης της γαλοπούλας. με κλάματα βέβαια για το χαμένο 13ο μισθό. Απαραίτητο συμπλήρωμα που θα βρούμε στα μέτρα μας «εορτοδιακοπές». Πολιτικές αντιπαραθέσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα για τα αγαθά ευρείας κατανάλωσης με μπόλικη δόση υποκρισίας. Και μέσα στους στολισμένους και φωταγωγημένους δρόμους των πόλεων, στην κοσμοσυρροή των πολυκαταστημάτων, κυκλοφορεί ανατριχιαστικά η παγωνιά της απουσίας του Θεού. Περιοριζόμαστε έτσι «στη γέννηση του ηθικολόγου Ιησού, του ακίνδυνου Χριστού των κηρυγμάτων, των στερεότυπων ευχών, του ρομαντικού Ναζωραίου των παραισθήσεων» (Γιανναράς).
Κι όταν οι γιορτές τελειώσουν... Το χριστουγεννιάτικο δένδρο με τα στολίδια στο κουτί, για του χρόνου, αν βέβαια δεν μείνει αμανάτι στο σκουπιδιάρη, τα επιπλέον κιλά άγχος δυσβάσταχτο, και οι δόσεις του εορτοδανείου που μόλις άρχισαν να τρέχουν. Κουρασμένα Χριστούγεννα... Ζωή εκπτώσεων και συμβιβασμών.
Στον αντίποδα των αγοραίων παγκοσμοποιημένων  Χριστουγέννων ο μυστικός κόσμος της παράδοσης, που γέννησε το ήθος αυτού εδώ του τόπου, μπολιασμένος με την πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στη γλώσσα και τη ζωή της Εκκλησίας τα Χριστούγεννα σημαίνουν Σάρκωση. Σάρκωση θα πει πως ο απερινόητος, απρόσιτος και άκτιστος Θεός ταπεινώνεται και γίνεται ένα με τη φθαρτή και θνητή φύση μας. Πραγματικά, όχι φανταστικά. Γίνεται πλήρης, όμοιος με μας άνθρωπος, αποκτά σάρκα και οστά. Αδειάζει η θεότητα μέσα στο κορμί της ανθρωπότητας από αγάπη και μόνον. Σκάνδαλο για τη λογική, τρέλα ακατανόητη.
Αυτό είναι το μεγαλείο της Σάρκωσης! Και μια τέτοια θεολογία και φιλοσοφία ζωής μόνο μέσα από την Εκκλησία και μέσα από την ορθόδοξη παράδοση μας μπορείς να τη ζήσεις.
Με υμνολογία των αγίων ημερών, την ιλιγγιώδη ποίηση και το κατανυκτικό μέλος των τροπαρίων.
Την ταπεινή λογοτεχνία ενός Παπαδιαμάντη κι ενός Κόντογλου που κράτησαν την πίστη των ανθρώπων στο σωστό της το ύψος
Το λαϊκό πολιτισμό που τραγουδά τη Σάρκωση, στα κάλαντα, με το στόμα των παιδιών πως «Άναρχος Θεός καταβέβηκεν και εν τη Παρθένω κατώκησεν...».
Τούτη την παράδοση που δίνει μέτρο ζωής, δυστυχώς, την υποτιμούμε σήμερα εμείς από παχυλή άγνοια! Την ξεπουλάμε αντί πινακίου φακής και την κάνουμε μουσείο για τους ξένους. Ανυποψίαστοι, γονατισμένοι και γυμνοί απομείναμε έτσι να γιορτάζουμε Χριστούγεννα...
Όμως!
Μέσα από την Ορθοδοξία μπορούμε να αναζητήσουμε τη «χαμένη ψυχή μας»
Λέει ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Καλοκαιρινός σε ένα παλαιότερο άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή»
«Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κατα­κλύζονται αυτές τις εορταστικές ημέ­ρες από τις λεγόμενες, δημοσιογραφι­κά, «ειδήσεις της αγοράς», που αφο­ρούν την κίνηση των καταστημάτων, ε­πικεντρώνοντας   το   ενδιαφέρον   τους   στο «χριστουγεννιάτικο τραπέζι». Με άλλα λόγια, το εορταστικό... βάρος πέφτει στο τι θα φάμε και θα πιούμε, στο πώς και πού θα διασκεδά­σουμε και τι ρούχα θα φορέσουμε για να αισθανθούμε όσο περισσότερο... γιορτινοί γίνεται.
Η σκέψη δηλαδή όλων μας σχεδόν είναι στραμμένη στην καταναλωτική... διάσταση των Χριστουγέννων. Πρόκειται για την καθα­ρά υλιστική άποψη που έχει επικρατήσει τις τελευταίες δεκαετίες.
…Δυστυχώς, έχουμε λησμονήσει ότι οι μεγά­λες αυτές γιορτές, ειδικά, καθιερώθηκαν κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια από τις Οικουμε­νικές Συνόδους, για να μας δίνουν την ευκαι­ρία υπενθυμίσεως των δύο αυτών κορυφαίων θρηοκευτικο-ιστορικών γεγο­νότων -της Γεννήσεως και της Αναστάσεως- και, φυσικά, προ­σεγγίσεως των υψηλών νοημά­των και μηνυμάτων τους, που αποτελούν την Αλήθεια της Ζωής. η οποία εκπορεύεται μέσα από αυτές.
Τα Χριστούγεννα -όπως και το Πάσχα- μπο­ρούμε -εάν πραγματικά συμμετάσχουμε στον εορτασμό τους διά της Εκκλησίας- να ξανα­βρούμε την χαμένη επικοινωνία με την ψυχή μας …
…Όμως, εμείς τίποτε από αυτά δεν κάνουμε. Αντί να πάμε στην Εκκλησία, αντί να σταθούμε: για λίγο στα πιο σημαντικά από τα Θεία Λόγια των ημερών, αντί να ενδιαφερθούμε και να χτυπήσουμε την «διπλανή μας πόρτα» αναζητώντας το μοναχικό συνάνθρωπο, στριμωχνόμαστε στα σούπερ μάρκετ και στα καταστήματα. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Αυτό … και φέτος. Και τα Χριστούγεννα του 2017 δεν πρόκειται να είναι για τους πιο πολλούς από εμάς τίποτε περισσότερο από μια ποικίλο μορφή... ευκαιρία κραιπάλης. Αφού -απλούστατα- στα σούπερ-μάρκετ βρίσκεις τα πάντα, εκτός από τη χαμένη ψυχή σου…
Λοιπόν αδελφοί μου!
Με τη γέννηση του Χριστού ο παράδεισος ανοίχθηκε, η πλάνη καταργήθηκε, η αλήθεια επανήλθε. Η ουρανοπολιτεία εγκαταστάθηκε στην γη. Οι άγγελοι κοινωνούν με τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι διαλέγονται άφοβα με τους Αγγέλους. Τα πάντα άλλαξαν. Ήλθε στη γη ο Θεός ενώ είναι ολόκληρος στον ουρανό. Οι ουρανοί λύγισαν. Ο παλαιός των ημερών έγινε παιδίον. Τα σύμπαντα αγάλλονται, από την «απροσδόκητη» είσοδο, του Άναρχου Θεού στον ιστορικό γίγνεσθαι.
Το μόνο που χρειάζεται εμείς να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε με πίστη τον εν σπηλαίω τεχθέντα  Χριστό και να Του ζητήσουμε να έρθει στη καρδιά μας. Τότε θα ξέρουμε καλά ότι, κάναμε την καλύτερη επιλογή, που διαλέξαμε τον Κύριο του κόσμου να γίνει προσωπικός μας ένοικος και Κύριος. Θα ξέρουμε από σήμερα και για πάντα ότι Αυτός θα είναι δικός μας και μεις παιδιά Του. 

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

«έρχεσθε ότι έτοιμά εστι πάντα»./ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ

Σχετική εικόναΚαθώς βηματίζουμε προς τα Χριστούγεννα η Εκκλησία, με τέλεια παιδευτικό τρόπο, μας οδηγεί σε μια σημαντική συνάντηση. Μας καθοδηγεί και μας προωθεί να συναντήσουμε ευλογημένες και αγιασμένες μορφές, που προετοίμασαν τον ταλαίπωρο κόσμο για την μεγάλη και συγκλονιστική, την σώζουσα και ελπιδοφόρα συνάντηση με τον Θεάνθρωπο Λυτρωτή.
Έτσι με φιλάνθρωπο τρόπο προσεγγίζει την ταραγμένη ζωή μας και στο ανήσυχο σκοτάδι της αγωνίας μας, ρίχνει ιλαρό φως με την προβολή και την παρουσίαση των ιερών μορφών των Προπατόρων.
Ταυτόχρονα φέρνει στ’ αυτιά μας ένα αγωνιώδες κάλεσμα του Θεού για την πραγματοποίηση, μέσα στα όρια του ανίσχυρου και πεινασμένου  κυριολεκτικά στη ψυχή κόσμου, μας, ενός Μεγάλου Δείπνου. Μας φέρνει πιο κοντά στην ουσία και το περιεχόμενο, το βάθος της Σάρκωσης του Θεού. Τότε ακριβώς μετέχουμε στο σωτήριο Δείπνο ζώντας, προσωπικά και βαθειά. 
Εύκολα, αδελφοί μου, ο άνθρωπος με καθαρά μάτια μπορεί να διακρίνει το σωτήριο νόημα του Δείπνου, στο οποίο σήμερα, με την ευκαιρία της μνήμης των προπατόρων του Κυρίου μας και ενώ βρισκόμαστε στα Προπύλαια των Χριστουγέννων, αναφέρεται η Εκκλησιά. Ένα Δείπνο αλλιώτικης μορφής. Ένα δείπνο με το οποίο ο πιστός κοινωνεί το Χριστό. Εξάλλου σε κάθε εποχή, πολύ περισσότερο στην δική μας, που την διακρίνει η βαριά και καταθλιπτική σύγχυση γύρω από τα πνευματικά, που ο άνθρωπος τριγυρνά τους άφιλους και ανάδελφους κοινωνικούς δρόμους περίτρομα και βασανιστικά, που τον τρέφει ο άγριος υλιστικός μας πολιτισμός με τα ευτελή, ατελή και φθοροποιά ξυλοκέρατά του. που γονατισμένος νευροψυχικά, όπως είναι, δεν αντέχει να σηκώνει κεφάλι και ν ατενίζει μ ελπίδα το μέλλον του, αφού το παρόν τον κρατά δέσμιο στην σκληρή πραγματικότητα, που κολυμπάει στ αγαθά, αλλά παραμένει αχόρταγος, πεινασμένος εσωτερικά και βασανίζεται,  που άτολμα απευθύνεται στον Θεό ή πεισματικά τον αγνοεί και προσπερνά αδιάφορα από κοντά Tου για να γίνεται η πείνα και η δίψα της καρδιάς ολοένα και περισσότερο εφιαλτική, ο Θεός, ταπεινά. σιωπηρά και χαρισματικά, επιμένει να προσφέρει το ιερό και μαρτυρικό Tου Σώμα, για να τραφεί το πολύπαθο πλάσμα Tου, ο άνθρωπος.
Μεγαλόπρεπο το Δείπνο της βασιλείας του Θεού. Μεγαλόπρεπο και πλούσιο σε πνευματικά αγαθά, όπως και ο Θεός ο οποίος το ετοίμασε για χάρη των ανθρώπων και τους οποίους εκάλεσε να γίνουν συμμέτοχοι αυτών των αγαθών.
Όμως ποια η ανταπόκριση στη μεγάλη και τιμητική αυτή πρόσκληση; Δυστυχώς, όχι μόνο αρνητική, αλλά και αποκαρδιωτική. Πρώτον, γιατί ήταν καθολική, αφού «ήρξαντο από μιάς παραιτείσθαι πάντες». Καθολική άρνηση σαν να ήταν προσυνεννοημένοι κάτι που εκφράζει την κοινωνική κατάσταση της εποχής, ή της κάθε εποχής. Η κατάσταση ήταν αποκαρδιωτική όχι μόνο από την καθολικότητα της άρνησης, αλλά και από τους λόγους που ο καθένας επικαλέσθηκε για να δικαιολογήσει την άρνησή του. Κοινό χαρακτηριστικό όλων, η απροθυμία και η άρνηση.
«Αγρόν ηγόρασα», είπε ο πρώτος «και έχω ανάγκη να πάω να το δω». Μια απάντηση που έγινε παροιμιώδης και που εκφράζει διαχρονικά την πλήρη αδιαφορία.
Ο δεύτερος, επικαλείται λόγους επαγγελματικούς. Και αυτοί οι επαγγελματικοί λόγοι όχι μόνο τον απορρόφησαν, αλλά και τον έκαναν άπληστο και προ πάντων, υλόφρονα.
Ο τρίτος θα προβάλει σαν δικαιολογία της άρνησής του το γάμο και την οικογένεια.
Οι καλεσμένοι της παραβολής, αγαπητοί Χριστιανοί, πρόταξαν τρεις διαφορετικούς λόγους για να δικαιολογήσουν την άρνησή τους. Το Δείπνο όμως δεν ματαιώθηκε, ούτε και η πρόσκληση έλαβε τέλος. Η πρόσκληση του Θεού είναι προσωπική και άρα διαχρονική. Απευθύνεται συνεχώς σ’ όλους τους ανθρώπους. Απευθύνεται στους Χριστιανούς και πάλι λίγο πριν το γεγονός της ενανθρώπησης. Απευθύνεται σε μας που δυστυχώς όλο και λιγότερο, όλο και πιο επιδερμικά και εξωτερικά βιώνουμε το γεγονός; Σε μας που περιοριζόμαστε σ’ ένα εξωτερικό διάκοσμο, στις βιτρίνες των ημερών, στα φαγοπότια, τα ξενύχτια, τις διασκεδάσσεις. Σε μας που λέμε πως γιορτάζουμε Χριστούγεννα μα λείπει από αυτά ο Χριστός!
Αλλά και όσοι βρισκόμαστε στην Εκκλησία, ανταποκρινόμαστε στην πρόσκληση για συμμετοχή στο Δείπνο της βασιλείας του Θεού, τη Θεία Κοινωνία; Σ’ αυτή την πρόσκληση που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που τελείται το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, απαντούμε θετικά; Κι ακόμη περισσότερο, όσοι ανταποκρινόμαστε θετικά, μήπως η συμμετοχή μας στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας έγινε μια απλή συνήθεια; Πόσοι πλησιάζουμε στο μυστήριο με τη συναίσθηση του φόβου του Θεού, ή την πίστη ότι ζούμε το γεγονός της Ενανθρώπησης του Θεού και ζούμε πραγματικά τη δική μας ανάσταση;
H Ζωοτρόφος Τράπεζα που ετοίμασε ο Σαρκωμένος Θεός και παρέδωσε δια της Εκκλησίας Tου στην έναγχο πικραμένη και πνευματικά ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα προκαλεί ανύσταχτα, σταθερά και ατελείωτα τον αχθοφόρο της καθημερινότητας. Σε Δείπνο ζωής μας καλεί ο Χριστός. Με την αδιάλειπτη δική Tου παρουσία και την ζωντανή προσφορά. Σφάγιο χορταστικό ο Ίδιος απλωμένο στο ζωοφόρο Τραπέζι της Θείας Ευχαριστίας.
Αδελφοί μου, πλησιάζουν Χριστούγεννα. Ο Ιησούς, με τη μορφή του «δούλου» της παραβολής, μας προσκαλεί και σήμερα «έρχεσθε ότι έτοιμά εστι πάντα». Μας καλεί να μετατρέψουμε το σπήλαιο της καρδιάς μας σε νέα Βηθλεέμ απ’ όπου θα διαλαλείται η ενανθρώπηση πλέον και σαν εσωτερική μαρτυρία ο απόηχος της οποίας θα αντανακλά στην όλη ζωή και συμπεριφορά μας. Ο Κύριος είναι σαφής: «Λέγω γαρ υμίν ότι ουδείς των ανδρών εκείνων των κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου». Εμείς σε ποιους ανήκουμε, στους «εκλεκτούς» ή στους «κεκλημένους»; Η απόφαση είναι προσωπικά δική μας. Αμήν.


Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ / Ι΄. ΛΟΥΚΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για ι λουκα
Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Το γεγονός που διασώζει και μάς αφηγείται ο Ευαγγελιστής Λουκάς, στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, διαδραματίζεται μέσα σε μια εβραϊκή συναγωγή. Όπου οι ευσεβείς Ιουδαίοι προσέρχονται για να προσευχηθούν. Ανάμεσα σ' αυτούς είναι και μια γυναίκα, που για δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια είναι κυρτωμένη και βασανίζεται. Δεν μπορεί να σταθεί σε όρθια στάση. Ζει με φοβερές δυσκολίες και υποφέρει προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις καθημερινές της ανάγκες. Είναι όμως Σάββατο και έρχεται στη συναγωγή να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού. Έχει πλησιάσει πολύ κοντά στον διδάσκαλο Ιησού θέλοντας να παρακολουθήσει με ταπεινοφροσύνη την διδασκαλία Του. Είναι φανερή για τον παντογνώστη Κύριο η σιωπηρή αλλά έντονη εσωτερική προσευχή της ταλαίπωρης αλλά πιστής γυναίκας. Και ο Κύριος, που την βλέπει πονεμένη να τον παρακολουθεί, δεν χρειάζεται να περιμένει να απευθύνει προσωπικά σε Κείνον, την παράκλησή της. Νοιώθει την εσώτερη επιθυμία της. Αντιλαμβάνεται την πίστη της στον Θεό. Της δίνει αυτό που τόσο πολύ επιθυμεί. Την θεραπεύει από την δυσβάστακτη αρρώστια της. Δεν χρειάστηκε να κάνει οποιαδήποτε κίνηση ο Ιησούς. Απλώς, είπε. Και μάλιστα, αγαπητοί μου αδελφοί, σε χρόνο παρελθόντα. Γυναίκα, έχεις απελευθερωθεί από την αρρώστια σου. Πριν ακόμη εκστομίσει την ανακοίνωσή Του, η γυναίκα έχει θεραπευθεί. Έχει θεραπευθεί από την στιγμή που την είδε. Από την στιγμή που διέγνωσε τον πόνο της, την επιθυμία της αλλά και την βαθιά της πίστη, μέσα από την σιωπηρή ενδόψυχη προσευχή της. Είναι μια άλλη χαρακτηριστική τακτική του Θεού απέναντί μας. Βλέπει ο Θεός τις ανάγκες μας, ή μάλλον, τις γνωρίζει. Και έρχεται αυτεπάγγελτα. Χωρίς την πρόσκλησή μας. Χωρίς την προσευχή μας, ακόμη, γι αυτή τη συγκεκριμένη ανάγκη. Όπως Εκείνος γνώριζε την βαθύτερη επιθυμία της συγκύπτουσας γυναίκας, έβλεπε την κατάστασή της και το πρόβλημά της. «Γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας». Είσαι θεραπευμένη.
Ζούμε καθημερινά πολλά, ποικίλα και δυσβάστακτα προβλήματα. Αντιμετωπίζουμε περισσότερο ή λιγότερο σοβαρές δυσκολίες και αντιξοότητες στη ζωή μας. Μάς ταλαιπωρούν τα προσωπικά μας προβλήματα, τα προβλήματα των παιδιών μας ή των γονιών μας και των, αδελφών μας, των φίλων μας. Είναι θέματα οικονομικά και επιτυχίας στη ζωή μας, θέματα οικογενειακών και κοινωνικών σχέσεων, προβλήματα υγείας. Και όλα αυτά περιορίζουν τη χαρά της ζωής. Διαταράσσουν την ηρεμία του ύπνου μας. Επιδρούν ακόμη στην συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους, αλλά και στην κατάσταση της υγείας μας. Πιστεύουμε ότι μόνο εμείς υποφέρουμε, ή οπωσδήποτε κανείς άλλος δεν υποφέρει όσο εμείς. Τα βάζουμε με τους γύρω μας, που μάς φταίνε. Θυμώνουμε και με τον Θεό ακόμη, που μάς αφήνει να ταλαιπωρούμαστε. Κάποτε, και μυστικά βέβαια, τα λέμε ένα χεράκι και στον εαυτό μας, που σίγουρα έχει και αυτός ένα φταίξιμο. Μάς πιάνει μαύρη απελπισία. Τα βλέπουμε όλα μαύρα. Είμαστε απογοητευμένοι, απελπισμένοι. Έχουμε ωστόσο κάτι ξεχάσει. Κάτι αφήσαμε, που δεν σκεφτήκαμε. Περιορίσαμε την αναζήτηση για τη λύση των προβλημάτων μας, γύρω μας, στον ανθρώπινο παράγοντα. Ξεχάσαμε την ύπαρξη του Θεού. Λησμονήσαμε την Θεία Πρόνοια. Την φροντίδα του Θεού -Πατέρα για μας. Στην περίπτωση της σημερινής συγκύπτουσας, η Θεία Πρόνοια ενήργησε αυτεπάγγελτα. Ο Ιησούς γνώριζε τι πόνος υπήρχε στο βάθος της ψυχής της ταλαίπωρης γυναίκας. Είδε όμως και την ευσέβειά της. Είχε φοβερά παράπονα που για δεκαοκτώ χρόνια, ήταν διπλωμένη στα δύο. Δεν μπορούσε να σηκώσει το βλέμμα της εύκολα προς τα πάνω. Ωστόσο δεν λογάριαζε τους πόνους και τον κόπο για να έλθει στη συναγωγή, να προσευχηθεί στον Θεό της. Μπορούσε εκεί, αλλά και οπουδήποτε αλλού βρισκόταν, να σηκώνει τα μάτια της ψυχής της προς τον Θεό. Σ' αυτό δεν την εμπόδιζε το κυρτωμένο σώμα της. Και ο Κύριος το είδε αυτό. Το είδε και τής έδωσε αυτό που περισσότερο από κάθε άλλο επιθυμούσε. «Και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν». Αμέσως σήκωσε το σώμα όρθιο, ένιωσε απέραντη ευγνωμοσύνη και εδόξαζε τον Θεό.
Ανησυχούμε πολλές φορές, αγαπητοί μου, γιατί νομίζουμε ότι ο Θεός δεν βλέπει τα προβλήματα μας. Μάς διακατέχει βασανιστικό το άγχος, γιατί προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας, τις δυσκολίες μας. Και ασφαλώς δεν θα πρέπει να περιμένουμε μοιρολατρικά να γίνουν όλα, όπως τα θέλουμε, μόνα τους. Θα χρειαστεί να σκεφτούμε και να προσπαθήσουμε, να οργανωθούμε συστηματικά και να αγωνισθούμε. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να μάς εγκαταλείψει η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού. Σ' Αυτόν κυρίως θα στηριχθούμε. Σ' Αυτόν θα αναθέσουμε αποκλειστικά την ελπίδα για την ευόδωση των προσπαθειών μας. Θα δούμε τότε να συμβαίνουν ανεξήγητες λύσεις των δυσκολιών μας. Θα βλέπουμε έκπληκτοι, απρόσμενες θεραπείες σε σοβαρές ασθένειες. Θα δούμε να αποκαθίστανται ξαφνικά σχέσεις, που μάς ταλαιπώρησαν για χρόνια. Θα δούμε πραγματικά θαύματα. Αλλά τότε μόλις δούμε την επιτυχία των αγώνων μας, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να Τον δοξολογήσουμε, όπως η συγκύπτουσα. Να Τον ευχαριστήσουμε. Θα δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας έμπρακτα, με έργα αγάπης, με πράξεις λατρείας του ονόματός Του.
Αυτό, ας μείνει, αγαπητοί μου αδελφοί, σήμερα. Η σταθερή εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Αυτό θα μάς οδηγήσει στην ορθή αντιμετώπιση της ζωής μας. Αυτή η εμπιστοσύνη θα μάς κατευθύνει κοντά Του, στην αιώνια βασιλεία Του.


Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Κυριακή ΙΔ Λουκά





«Ιησού Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με», φώναξε ο τυφλός της Ιεριχούς.
Ο κόσμος που συνόδευε και ακολουθούσε τον Χριστόν, του είπαν να σωπάσει, να μη φωνάζει. Αλλά αυτός εκραύγαζε ακόμα πιο πολύ και ακόμα πιο δυνατά «Ιησού Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με». Και ο φιλάνθρωπος Κύριος που αγαπά και αρέσκεται πολύ στο να ακούει το όνομά Του, και μάλιστα όταν Τον επικαλούνται με όλη τους, με όλη τους την καρδιά, στάθηκε και είπε να φέρουν μπροστά Του αυτόν που τον φώναζε ως «Υιόν Δαβίδ».
Όταν πλησίασε τον ρώτησε, «Τι θέλεις να σου κάμω;»
Η απάντησις του τυφλού: «Κύριε ίνα αναβλέψω». Και ο Θεάνθρωπος Κύριος με ένα Του λόγο, λέγοντάς του δηλαδή «Ανάβλεψον», έκαμε το θαύμα. Έδωσε στον τυφλό το φως του, και πρόσθεσε «Η πίστις σου σέσωκέ σε».
Και ο τυφλός που είδε παραχρήμα, δηλαδή αμέσως, δόξασε τον Θεόν και ακολούθησε μαζί με το πλήθος του λαού τον Χριστό. Αυτήν την σωτήρια κραυγή, την συναντάμε πολλές φορές στην Αγία Γραφή. Τη φώναξε μάλιστα και μια ειδωλολάτρισσα, η Χαναναία, και πρόσθεσε στο «ελέησόν με» ότι «η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται». «Εμένα να ελεήσεις Ιησού, Υιέ Δαβίδ, εμένα, γιατί το παιδί μου είναι δαιμονισμένο. Εγώ είμαι η αιτία για το μεγάλο κακό που συνέβη στο παιδί μου. Εγώ φταίω για το δαιμόνιο που μπήκε μέσα του και δαιμονίστηκε. Αν ελεήσεις εμένα, θα ελεηθεί και το παιδί μου. Εάν με λυπηθείς και θεραπεύσεις τον πόνο μου, θα θεραπευθεί και το παιδί μου». Μας λένε και μας συστήνουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ότι θα πρέπει πολύ να μας προβληματίσουν τα λόγια αυτά της Χαναναίας, της ειδωλολάτρισσας αυτής μάνας, της οποίας η πίστις ήτο πολύ μεγάλη. Και ερωτώ: Μήπως από τα πολλά κακά που συμβαίνουν στα παιδιά μας, όπως αναποδιές, κακοτυχίες, δυστυχήματα, δαιμονοκρατίες και χίλιες δυο άλλες γρουσουζιές, μήπως αυτές και όλα αυτά οφείλονται στις δικές μας αμαρτίες; Μήπως οφείλονται στις αμαρτίες των γονέων, οι οποίοι ξεστομίζουν κάθε μέρα κατάρες, διαβολοστέλνουν, αναθεματίζουν, ή βρίζουν τα θεία καθημερινώς, - χώρια οι εκτρώσεις που γίνονται η μία πίσω από την άλλη.
Εμείς φταίμε για όλα. Εμείς αμαρτάνομε χωρίς ντροπή. Εμείς είμεθα μακριά από τον Θεόν, την Εκκλησία Του και τα Άγια σωστικά μυστήριά Της. Εμείς δεν προσευχόμεθα όπως πρέπει. Και αν καμιά φορά κάνομε καμιά προσευχή, την κάνομε χωρίς καρδιά και χωρίς αγάπη. «Ιησού Υιέ Δαβίδ» φώναξε ο τυφλός και μόλις άνοιξαν τα μάτια του, ποιόν είδε μπροστά του; Τον Χριστόν είδε! Το φώς είδε! Την αλήθεια είδε! Τον Θεόν είδε! Είδε τον Σωτήρα του, που είναι το φώς το αληθινόν, το φως του κόσμου. Άρα βγαίνει το συμπέρασμα ότι πρέπει και μείς να φωνάζουμε και να επικαλούμεθα το Πανάγιον όνομά Του, πολύ συχνά, γιατί και μείς είμεθα ψυχικά τυφλοί από τις πολλές μας καθημερινές αμαρτίες. Ας το φωνάζουμε λοιπόν, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», για να μας ελεήσει. Ας το φωνάζουμε για να μας αποτυφλώσει από την τύφλα της ψυχής μας. Ας Τον φωνάζουμε για να σκορπίσει και να διαλύσει τα σκοτάδια από τον σκοτισμένο μας νου. Ας Τον φωνάζουμε για να μας ελευθερώσει από την τυραννία των παθών μας αδελφοί μου.
Και όταν ανοίξουν τα μάτια της ψυχής μας, τότε θα δούμε και μείς, το φως το αληθινόν. Και τότε θα δοξολογήσουμε και μαζί με την Εκκλησία θα βροντοφωνήσουμε βεβαιωτικά και θριαμβευτικά : «Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον».
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και την διαβεβαίωση του Ευαγγελικού λόγου, ότι «ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν ή μη εν Πνεύματι Αγίω». Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός μας φωτίζει και μας σπρώχνει για να λέμε αυτό το αίτημα με την ευχούλα «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Και ανάλογα με την προαίρεση που έχουμε, ανάλογα με την διάθεση που έχουμε, τη μικρή ή τη μεγάλη, λέμε ή δε λέμε προσευχή, κάνουμε ή δεν κάνουμε προσευχή. Άμα υποκύψουμε σε ένα πάθος με πλήρη την πνευματικήν μας συγκατάθεση, με ολοκληρωμένη την συγκατάθεση την ψυχοσωματική μας, τότε δεν μπορούμε να κάνουμε προσευχή. Δεν βγαίνει η προσευχή από μέσα μας, διότι το πάθος σκοτίζει το νου, και εμποδίζει να βγάλει την προσευχή της καρδιάς. Βγαίνει η προσευχή, αλλά την λένε μόνον τα χείλη μας, είναι ξερή και άγονη. Είναι άκαρπη σαν την άκαρπη συκιά του Ευαγγελίου. Γι’ αυτό και ζητάμε πρώτα απ’ όλα, να αποκτήσομε τη συναίσθηση της αμαρτωλότητός μας και το βάρος των πτώσεών μας στην αδικία, στην κακία, στην πονηρία, στην κατάκριση, στην ατιμία, στο ψέμα και σε πλήθος άλλων αμαρτημάτων και κακιών. Η συναίσθησις αυτή θα φέρει την αληθινή μετάνοια αφού με την αμαρτία λυπήσαμε το Πνεύμα το Άγιο. Στην αληθινή μετάνοια ενεργοποιείται η πίστις προς την παντοδυναμία και την αγαθότητα του Αγίου Θεού, και τότε η ψυχή μας ψάχνει να βρει τον Σωτήρα της Ιησού Χριστό, για να Τον φωνάξει παρακλητικά «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».
Και όχι μόνον μια φορά, πολλές φορές, αμέτρητες, με δυνατή την πίστη, με συντριβή, και δάκρυα βγαλμένα απ’ την καρδιά. Επειδή όμως χριστιανοί μου είμεθα όλοι μας αμαρτωλοί, και πρώτος εγώ, και μάλιστα περισσότερο απ’ όλους σας είμαι αμαρτωλός, έρχεται ο διάβολος, ο αιώνιος αυτός εχθρός της ψυχής μας και μας πολεμάει με τους λογισμούς, στο να μη φωνάζουμε το όνομα του Ιησού Χριστού, στο να μη λέμε την ευχούλα «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», για να προκαλέσει απόγνωση και απελπισία. Τι μας ψιθυρίζει; - θα σας πω. Μας λέγει λοιπόν μέσα στο νου: «Γιατί λες την ευχή αφού δε βλέπεις από πουθενά ωφέλεια; Γιατί κοπιάζεις τόσο άδικα; Μάταια κουράζεσαι καυμένε! Γεύθηκες; Έχεις γεύσεις πνευματικές; Δεν έχεις! Θεϊκή ευωδία στην όσφρησή σου; Δεν έχεις! Όραση Θεού; Δεν έχεις! Καρπούς στα παιδιά σου και στην οικογένειά σου; Δε βλέπεις! Χαμένος λοιπόν κόπος και καιρός. Άλλωστε αυτός ο τρόπος δεν είναι για σένα που ζεις στο κόσμο και έχεις τόσες μέριμνες τόσες σκοτούρες! Μάταια λοιπόν κοπιάζεις!» Αυτά και άλλα παρόμοια μας ψιθυρίζει ο διάβολος, σπέρνοντας μέσα στην ψυχή μας τα ζιζάνια της αμφιβολίας. Μόνον η δική μας εμμονή στα πάθη εμποδίζει την προσευχή! Παρά ταύτα όμως, παρόλο που εμείς επιμένουμε στα πάθη και στην αμαρτία, ο Θεός και βλέπει και ακούει. Και επειδή «δεν θέλει τον θάνατον του αμαρτωλού, ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν», θα του δώσει του χριστιανού πολλές πολλές ευκαιρίες για να σωθεί. Μόνον να μην πάψει ως ο τυφλός της Ιεριχούς, να φωνάζει και να επικαλείται το όνομά Του. «Ιησού Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με», ή καλύτερα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». «Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς», φώναξαν οι απόστολοι όταν είδαν τον κίνδυνον από το ύψος των κυμάτων της τρικυμισμένης εκείνης λίμνης και εγείροντας τον Κύριο εσώθησαν. Γιατί ο Κύριος εγειρόμενος είπε προς την θάλασσα και τα αγριεμένα κύματα «Σιώπα, πεφίμωσον» και εγένετο γαλήνη μεγάλη. «Ο Θεός μου ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» φώναξε παρακλητικά ο Τελώνης, κτυπώντας το στήθος του με τα χέρια του για να βρεθεί ευθύς αμέσως δικαιωμένος στη Βασιλεία του Θεού.«Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έρθεις εν τη Βασιλεία Σου», φώναξε με πίστη και μετάνοια, και ο ληστής πάνω στο σταυρό, για να μπει πρώτος στον Παράδεισο. Ποιος; Ένας ληστής, ένας φονιάς, ένας κακούργος, ένας μεγάλος μεγάλος αμαρτωλός.
Είπαμε αδελφοί μου ότι ο τυφλός της Ιεριχούς, μόλις άνοιξαν τα μάτια του το πρώτο πράγμα που αντίκρισε μπροστά του ήταν το θεϊκό πρόσωπο του Κυρίου. Είδε το Σωτήρα του, είδε το Φώς του κόσμου. Το ίδιο συμβαίνει και στα δικά μας μάτια, στα μάτια της ψυχής μας που είναι τυφλά απ’ την αμαρτία. Όταν αυτά ανοίγουν από τη Θεία Χάρη, αποτυφλώνεται ο άνθρωπος στη σωματική του όραση, χωρίς όμως αυτή να τη χάσει, και βλέπει. Τι βλέπει; Δεν ξέρετε. Βλέπει όμως και ορά την παρουσίαν του Αγίου Θεού, που είναι Φώς, Φώς και μόνον Φώς. Φώς ο Θεός, Φώς ο Πατήρ, Φώς ο Υιός, Φως το Πανάγιον Πνεύμα, όλος ο Θεός Φώς. Φώς. Πλημμύρα Θεού Φωτός, μέσα και έξω απ’ τον άνθρωπο. Όλος ο προσευχόμενος χριστιανός γίνεται ένα με το φως, μέσα από το φως βλέπει το Φως του Θεού. Μέσα απ’ αυτό το Θείον Φώς βλέπει ακτίστως το έκτακτο κάλλος, την απροσπέλαστη δηλαδή ομορφιά του Θείου Προσώπου, του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, «ο ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς». Και η ομορφιά αυτή όπως το τονίζει ο δικός μου ο γέροντας, δεν συγκρίνεται λέγει βεβαιωτικά ούτε με μύριους Παραδείσους, από το αμήχανον αυτό κάλλος και από την Θεϊκή άπειρη δόξα του θείου προσώπου του Ιησού Χριστού τρέφονται άγγελοι και αρχάγγελοι, Χερουβείμ και Σεραφείμ και όλες οι υπερουράνιες αόρατες Ασώματες Δυνάμεις. Τρέφονται ακόμα και όλοι οι Άγιοι που θριαμβεύουν σήμερα στην Βασιλεία των Ουρανών. Τρέφονται ακόμα και όσες ψυχές έχουν φύγει ορθοδόξως και προγεύονται τη Βασιλεία του Αγίου Θεού. Απ’ αυτήν θα τρέφονται ακορέστως στους αιώνας των αιώνων και όσοι από μας αξιωθούν και σωθούν.
Η ευχή μου είναι να σωθείτε όλοι σας, μηδενός εξαιρουμένου, άνδρες και γυναίκες, νέοι γέροι και παιδιά, όλοι σας εύχομαι να σωθείτε εν μετανοία. Το επαναλαμβάνω. Όλοι σας εύχομαι να σωθείτε εν μετανοία. Να εύχεστε όμως και σεις όλοι, και να προσεύχεστε γι’ αυτό, για να σωθούμε και ημείς οι λειτουργοί του Υψίστου, οι ποιμένες των λογικών προβάτων, που σήμερα όλως αναξίως καταξιωθήκαμε να παρασταθούμε μπροστά στο επίγειο θυσιαστήριο του Αγίου Θεού, ο πατήρ Καλλίνικος, ο πατήρ Παναγιώτης και εγώ ο ανάξιος. Σας παρακαλώ πολύ να προσεύχεστε για να σωθούμε και μείς μαζί σας,



Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ / ΙΓ ΛΟΥΚΑ

ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για ιγ λουκά



Ακούγοντας τα λόγια της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, αδελφοί μου, έρχονται στο νου μου τα λόγια σύγχρονου μάρτυρα της Εκκλησίας της Σερβίας. π. Ιουστίνου Πόποβιτς ο οποίος έγραψε: «Ουσιαστικά όλα τα προβλήματα περιέχονται στο πρόβλημα του ανθρώπου και όλες οι λύσεις στη λύση του προβλήματος του ανθρώπου».
Περίπου στο ίδιο μήκος κύματος θα κινηθεί η σκέψη του Φώτη Κόντογλου, όταν με ρεαλισμό, παραστατικότητα και ακρίβεια τόνιζε: «οι άνθρωποι βρίσκονται σε ακατάπαυστη κίνηση, σαν μανιακοί. άλλοι τρέχουν από δω, άλλοι από κει. Όλοι βιάζονται. Δοξάζω τον Θεό άμα δω κανέναν να πορεύεται ήσυχα, χωρίς να βιάζεται «Όλοι καταγίνονται με όλα» για να ξεχάσουνε τον εαυτό τους, για να μην απομένουνε μοναχοί και δούνε τη γύμνια τους, τη μιζέρια τους, το χάος που τους ζώνει».
Αποκρυπτογραφώντας το μυστικό νόημα της Ευαγγελικής περικοπής του πλούσιου, βλέπουμε να επικεντρώνεται το πρόβλημα στον άνθρωπο. Τούτος ο πλούσιος διέθετε ισχυρό οπλισμό θρησκευτικότητας. Άγγιζε τολμηρά τον λόγο του Θεού και αναπαυόνταν με την μερική εφαρμογή του. Τον χαρακτήριζε ο πόνος, ο πόθος και η παρορμητική αγάπη για την σωτηρία του μέσα στην χάρη και την ελπίδα του Θεού. Μέχρις εκεί όμως!
Όταν ο Χριστός τον κάλεσε σε μεγαλύτερες υπερβάσεις, συγκλονιστικότερες ανατροπές, τότε κυριεύτηκε από αδιέξοδη και φθοροποιό λύπη. Μένει έκθετος και φοβισμένος - να ζει μέσα στο ασταθές και αβέβαιο έδαφος μιας νοσηρής και επικίνδυνης θρησκευτικότητας.
Αδελφοί μου!
Αδύναμος, αφτέρουγος, επιπόλαιος στις αναζητήσεις και άριζος στα πιστεύματά του ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται μπλοκαρισμένος, σύρεται αιχμάλωτος στο εξουθενωτικό άρμα ποικίλων ψευδαισθήσεων. Νομίζει - νομίζουμε - πως η επιλεκτική και κατά το ανθρώπινο συμφέρον πίστη μας πολιτογραφεί στην κοινωνία των Χριστιανών και μας χορηγείται εύκολα το ισχυρό διαβατήριο για την πλεύση μας προς την αιώνια ζωή. Αγκυροβολημένοι στο ακλόνητο μουράγιο μιας πίστης, που αγγίζει τον ατομισμό μας, υπηρετεί και δικαιολογεί τις ορέξεις μας χαϊδεύει τα όνειρά μας, για τη κατάκτηση της Βασιλείας των Ουρανών μέσα από «ελάχιστες» κινήσεις και «ασήμαντους» αγώνες, δεν αναδιπλωνόμαστε, ούτε μπαίνουμε στην ασήμαντη, την ελάχιστη περιπέτεια να προχωρήσουμε βαθειά στον ατάραχο εαυτό μας, για την ανάλογη και σωτήρια διερεύνηση.
Επισημαίνει εύστοχα αγιορείτης γέροντας: «Η ζωή των Χριστιανών μη διαφέροντας καταντά επιβίωση δίχως νόημα, ανόητη, αφού δεν μπορείς να ζεις μόνο για μια σύνταξη ή για ένα δεύτερο διαμέρισμα ή για ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Δεν καρτεράμε μια ουσιαστική αλλαγή, κινούμεθα δίχως ελπίδα. Έτσι τρέχουμε συνέχεια, υφαίνοντας κατά κάποιο τρόπο το σάβανο μας. Η ζωή, λέμε κι εμείς, είναι μαύρη, άχαρη, τα ίδια και τα ίδια, μουντή, θολή, ρουτίνα».
Επιβιώνουμε, δηλαδή μετράμε τις μέρες που ασυγκράτητα διαβαίνουν, ανάμεσα στον τρόμο και την αγωνία, τον πόθο και το πάθος, την λαχτάρα και την περιπέτεια. Δίχως αληθινά να ζούμε.
Μένουμε, δηλαδή, στην επιφάνεια, τα εξωτερικά σχήματα και τις επιπόλαιες αναζητήσεις, όπως ο πλούσιος του Ιερού Ευαγγελίου. Τύπος καθαρά θρησκευτικός. Πρόσωπο μιας κάποιας πνευματικής ανησυχίας. Κολλημένος ταυτόχρονα στα σκιρτήματα της υλοζωίας. Περιφερόμενος ανάμεσα στους πληθωρικούς ανεμοστρόβιλους του σήμερα. Εξαντλώντας κάθε εσωτερική δύναμη για την ικανοποίηση των υλικών και πνευματικών του αναγκών μέχρι ενός ορίου. Δίχως σταυρόσημες οδοιπορίες. Γι’  αυτό, όταν η φωνή του καρδιογνώστη Χριστού τον προκάλεσε για ουσιαστικότερες πτήσεις προς την Βασιλεία των Ουρανών, για απελευθερωτικές προσωπικές κινήσεις πέρα από την πνιγηρή εξουσία των υλικών «αγαθών», τυλίχθηκε σ ένα πενθοφόρο σύννεφο. Γιατί η χριστιανική του ιδιότητα ήταν ατελής, αβαρής και μονοδιάστατη. Έτσι αποκαλύφθηκε ένας Χριστιανός δίχως την βαρύτητα της αλήθειας και την εγκυρότητα της γνησιότητας. Που «έπαιζε» στον φτηνό ρυθμό της ατομικής του αγωνίας. Που ζύγιζε την πνευματική του αγωνία και στήριζε την ποιοτική του ανθοφορία στα απλά, καθημερινά και ιδιόμορφα καθήκοντα.
Κάτι, σαν το άναμμα του κεριού, την προσφορά αρτοκλασίας σε γιορτή, την άρνησή του σε κλοπές ή ηθικές παρεκτροπές κλπ. Δίχως να προχωρεί στην συμμετοχή του στα μυστήρια της Εκκλησίας, την προσφορά των «αγαθών» του στους έχοντες ανάγκη κλπ. Έτοιμος, όμως, να «γονατίσει» όποιον θα αμφισβητούσε το γνήσιο και το καθαρό της πνευματικής του ζωής, της χριστιανικής του ταυτότητας. Το απέδειξε η στάση και η έμπονη σιωπή του στην λυτρωτική απάντηση του Χριστού.
Πιο πάνω μιλήσαμε για την αιχμαλωσία του πλούσιου της Ευαγγελικής περικοπής στον χώρο πολλών ψευδαισθήσεων. Και την μαρτυρική του ψευδαίσθηση, πως ζει στην καθημερινή του ζωή το θέλημα του Θεού. Ήθελε να αγνοεί πως η αγάπη του Θεού μας καλεί σε ολοκληρωτική αφιέρωση σ’  Εκείνον, ταπεινή υπακοή στο άγιο θέλημα Του, συνεχή προσπάθεια αναγέννησης και μεταμόρφωσης, σε σταθερή πορεία μετάνοιας. Δίχως αυτή την προϋπόθεση θα ζούμε μακρυά Του, ριγμένοι στην άφιλη και άγονη έρημο της απουσίας Του. Στερημένοι της ζωηφόρου πνοής του και στραγγισμένοι από τον ελευθερογόνο φωτισμό Του.
Αγνοούμε, ίσως γιατί νομίζουμε πως κάτι τέτοιο δεν συμφέρει στον ατομισμό μας, πως ο Χριστός και η αγάπη Του δεν αποτελούν ασφάλεια και εγκυρότητα για την έλλειψη της θύελλας στην ζωή. Αποτελούν όμως ασφάλεια και εγκυρότητα μέσα στην θύελλα. Λειτουργούν προστατευτικά στους κλυδωνισμούς και τις περιπέτειες. Δημιουργούν τις ουσιαστικές προϋποθέσεις για την ομαλή και ευπρεπή λειτουργία της λογικής, για τον αγώνα που οδηγεί στην ηθική τελείωση, την πνευματική αναγέννηση, την υπαρξιακή μεταμόρφωση. Δεν αφήνουν στον άνθρωπο, ο οποίος αγωνιά και αγωνίζεται στο μεγάλο πνευματικό χαράκωμα, κερκόπορτες από τις οποίες υπάρχει κίνδυνος να περάσει ο διάβολος και να ανατρέψει την ισορροπία του σώματος και της ψυχής.
Πόσο όμορφα, διδακτικά και λογικά ο ιερός Αυγουστίνος σημειώνει: «Η αναζήτηση της χαράς και της ευτυχίας δεν είναι πλάνη. Την έχει βάλει μέσα μας ο Δημιουργός μας ο Θεός. Μα, αν δεν φροντίσεις εσύ, να ακολουθείς τον δρόμο, που οδηγεί στη χαρά, στην αληθινή χαρά, τότε η αναζήτηση σου αυτή θα σε οδηγήσει σίγουρα σε δρόμους λάθος, και θα καταλήξεις σε αδιέξοδα». Η χαρά και η ευτυχία, εξάλλου, δεν «κρύβονται» στα «ευχάριστα» τούτης της ζωής. Είναι δώρο της αγάπης του Θεού που προσφέρονται στους ταπεινούς αγωνιστές και τους τίμιους μάρτυρες της ελπίδος Του.
Και όμως! Είναι ανάγκη να γίνουμε οι Χριστιανοί «άνθρωποι των καθαρών βιωμάτων, να μιλά πιο βροντερά η ζωή μας η ίδια από τα πολλά λόγια μας, να μην απαιτούμε με προπέτεια το θαύμα, να μην βιαζόμαστε στην προσευχή, νΆακούμε και τον άλλο, όποιος κι αν είναι, να υπομένουμε την αντίδραση, την αντίσταση του άλλου, να συνεργασθούμε με τον Θεό. Εμείς θα του δώσουμε τον εκούσιο κόπο μας, την άσκηση, κι Εκείνος τη Χάρη Του και το έλεος Του, αφού πάντοτε η σωτηρία του ανθρώπου είναι συνεργία Θείας Χάριτος κι ανθρώπινης ενέργειας».
Ο πλούσιος, πνευματικά ατροφικός και προσωπικά εξασθενημένος, με τον προκλητικό του λόγο έδειξε το λάθος και το αδιέξοδο της καρδιάς του.
Ο Χριστός, με την ταπεινή Tου αγάπη και την ελευθερογόνο διδαχή Του, φώτισε το εσωτερικό σκοτάδι του τραγικού πλούσιου. Παραμένοντας σε όλους μας δείχτης αλήθειας και οδηγός ελευθερίας. Για την κατάκτηση της Βασιλείας των Ουρανών.

Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ