Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ


Αποτέλεσμα εικόνας για τελωνησ και φαρισαιοσ                                                                                                                 Ενώ ζούσε στον Παράδεισο ο άνθρωπος άκουσε το ψέμα που μεγαλύτερό του ούτε έχει μα ούτε και πρόκειται να ειπωθεί. Με διαβολική παρέμβαση μετεστράφη και διεστράφη. Και ενώ Ενώ ζούσε στον Παράδεισο ο άνθρωπος άκουσε το ψέμα που μεγαλύτερό του ούτε έχει μα ούτε και πρόκειται να ειπωθεί. Με διαβολική παρέμβαση μετεστράφη και διεστράφη. Και ενώ θαύμαζε και δοξολογούσε τον Θεό, υπάκουε στις εντολές του Θεού και χαιρότανε την αφοσίωση του στον Θεό, έγινε εγωιστής και εγωκεντρικά αυτονομημένος. Ήθελε τα πράγματα να γίνουν κατά το δικό του θέλημα, κατά το συμφέρον του, όπως εκείνος βέβαια το εννοούσε και όχι πλέον όπως το εννοούσε ο Θεός. Άκουσε τη συμβουλή του διαβόλου και επαναστάτησε, επειδή θεώρησε ότι είναι πλέον συμφερότερο σε αυτόν να ακούσει την οδηγία του διαβόλου παρά την εντολή του Θεού.
Έκτοτε, αγαπητοί χριστιανοί, όλοι εμείς πορευόμαστε με έναν εγωκεντρισμό αδυσώπητο και άκαμπτο. Κι αυτός ο εγωκεντρισμός ξεκινάει από αυτή τη γέννησή μας και δυστυχώς, μας συνοδεύει μέχρι τον τάφο. Το σύνθημά μας τι έχω και τι είμαι. Στηρίζω όλα μου τα βιώματα, όλα μου τα αισθήματα για οντότητα και για υπεροχή στο τι έχω, τι απολαμβάνω, τι κάνω, και συνάμα συγκεντρώνω την προσοχή μου στο τι είμαι, πως με θεωρεί ο κόσμος, πόσο μεγάλος είμαι, αλλά και πόσο μικροί, πόσο μηδαμινοί, πόσο τιποτένιοι είναι όλοι οι άλλοι.
Ένας από αυτούς τούς ανθρώπους είναι και ο Φαρισαίος, ο οποίος παρουσιάσθηκε στο Θεό μπροστά, φωτογραφίζοντας, κατά τη γνώμη του, πολύ καλά τον εαυτό του και λέγοντας όλα εκείνα τα εγκωμιαστικά, με ένα αίσθημα ευεξίας, ένα βίωμα οντότητας και υπεροχής έναντι όλων των άλλων και ιδιαίτερα έναντι του Τελώνου.
Έκανε βέβαια δύο μεγάλα λάθη. Το ένα ότι θέλησε να κάνει σύγκριση του εαυτού του με άλλους ανθρώπους και το δεύτερο ότι ήθελε να συγκρίνει τα δώρα που του έδωσε ο Θεός στον ίδιο, με εκείνα που δεν είχε πάρει ο Τελώνης. Διότι ό,τι καλό είχε ως άνθρωπος ήταν δώρο του Θεού και δεν μπορούσε να το θεωρεί δικό του κατόρθωμα. Έτσι έφθασε σ’  αυτή τη φαρισαϊκή έπαρση, το αίσθημα της υπεροχής και της τελειότητας.
Αλλά δυστυχώς, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, είμαστε όλοι Φαρισαίοι!  «Είμαστε όλοι Φαρισαίοι πού καλούμαστε να γίνουμε τελώνες. Μας φαίνεται άραγε παράξενο κάτι τέτοιο; Δεν θα έπρεπε. Ο καθένας από μας ξεκινά, λίγο η πολύ. ως Φαρισαίος -ας είμαστε ειλικρινείς κι ας μην «χαριζόμαστε» στον εαυτό μας. Διότι ίσα - ίσα αυτό ακριβώς σημαίνει η ιδιότητα του Φαρισαίου: να «χαρίζεσαι» στον εαυτό σου· να βλέπεις τα πράγματα με τέτοιο τρόπο, που να μη θεωρείς αναγκαία τη μεταστροφή σου- να λες «έκανα τούτο κι εκείνο - ποιος μπορεί τώρα να ζητήσει κάτι περισσότερο από μένα; Δεν έκανα ό,τι θα μπορούσε να ζητηθεί σε ένα λογικό άνθρωπο;» (Και φυσικά, συνεχίζουμε συμπληρώνοντας: «και τώρα είναι ή δική σου σειρά να ανταποδώσεις»).
Μα αυτό ακριβώς είναι πού λέει κι ό Φαρισαίος: «Τα έκανα όλα αυτά, τήρησα το Νόμο. Είμαι δίκαιος απέναντι στο Θεό. Πράγματι δεν είμαι σαν κάτι άλλους. Εκείνοι δεν έχουν κάνει  ό,τι έκανα εγώ· και για να πλησιάσουν το Θεό όσο εγώ, πρέπει να ακολουθήσουν τα βήματα μου».
Πόσο απέχει μία τέτοια αντίληψη από την Αλήθεια! Πόσο απέχει μία τέτοια στάση από την εσώτατη εκείνη αλήθεια πού οι προφήτες θέλησαν για τον εαυτό τους και τους άλλους! Ό Χριστός λέει στο Φαρισαίο και σε μας: «Παιδί μου, όταν έχεις πια κάνει όλα όσα σού ζήτησα -κι ακόμα περισσότερα- κοίτα να πεις στον εαυτό σου: "Είμαι ένας δούλος αχρείος -δεν έκανα παρά το καθήκον μου".
Διέφευγε της προσοχής τού Φαρισαίου ένα πράγμα. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι μάς είναι αδύνατο να ανυψωθούμε με τις δικές μας δυνάμεις και να φτάσουμε στο Θεό. Είναι αδύνα­το να Τον προσεγγίσουμε στηριγμένοι στις δικές μας προσπάθειες. Το μόνο πού μπορούμε να κάνουμε είναι να απαλλαγούμε απ' όλα αυτά, απ' όλες αυτές τις συμπεριφορές και νοοτροπίες που Τον εμποδίζουν να έρθει και να λειτουργήσει μέσα στη ζωή μας, να σταθεί στο πλάι μας, να μάς ελκύσει κοντά Του. Και ένα από τα λάθη πού πολύ συχνά διαπράττουμε -κι έχει αρνητικότα­τες συνέπειες πάνω μας-είναι το να αντικρίζου­με τους εαυτούς μας ως «δούλους αγαθούς», να μονολογούμε: «Έχανα τούτο κι εκείνο∙ και τώρα είμαι εντάξει». Δεν υπάρχει κάτι που να μπορούμε εμείς να κάνουμε προκειμένου να υπερβαθεί η άβυσσος μεταξύ τού Θεού και του αμαρτωλού ανθρώπου.  Μόνο Εκείνος μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα και να μας αρμόσει μαζί Του». (Βασίλειος Όσμπορν. Επίσκοπος Σεργκίεβο).
Είμαστε όλοι Φαρισαίοι, και όλοι μας συγκεντρώνουμε την προσοχή μας, είτε κρυφά είτε φανερά, είτε θρησκευτικά είτε μη θρησκευτικά, στο να δούμε τι πήραμε από τη ζωή, τι κερδίσαμε, τι κατακτήσαμε, πόσο οι άνθρωποι μας υπολήπτονται, πόσο οι άνθρωποι μας υπολογίζουν, αν υπάρχουν κατώτεροι ή ανώτεροι από μας, αν… αν… Χίλιες δυο συγκρίσεις κάνουμε σύμφωνα με το μυαλό μας και τις κοσμοθεωρίες μας, για να αποδείξουμε πως δε μοιάζουμε με τους άλλους. Και πολλές φορές αυτά τα βιώματα της οντότητας και της υπεροχής που αποκτούμε, τα κάνουμε και προσευχές ανάλογες με του Φαρισαίου και νομίζουμε ότι όλα τα πράγματα πάνε καλά.
Αδελφοί μου!  Από τότε που ο Κύριος έγινε άνθρωπος και σαρκώθηκε και προσέλαβε όλο το ανθρώπινο γένος και ήρθε και έζησε για μας, θα μπορούσαμε να πούμε, με μια απλή λέξη, σημερινή και σύμφωνη με την κοσμοθεωρία και αντίληψη της υλοκρατούμενης εποχής μας, έγινε «αποτυχημένος». Για μας πάνω στο Σταυρό πέθανε σαν αποτυχημένος, ο πιο αποτυχημένος άνθρωπος του κόσμου, ο πιο αποτυχημένος επαναστάτης πραξικοπηματίας, έτσι τον θεωρήσανε, έτσι τον θεωρούμε έτσι τον σταυρώσανε έτσι τον σταυρώνουμε. Όμως ο Χριστός από τότε που έγινε άνθρωπος και συγκέντρωσε όλη την αποτυχία, όλου του ανθρώπινου γένους στη δική του «αποτυχία», όχι για να μείνει αποτυχία, αλλά για να οδηγήσει στο θρίαμβο, στην Ανάσταση. Έγινε αποτυχημένος για μας, αλλά έγινε συγχρόνως και νικητής για μας. Έγινε η σωτηρία μας, η επιθυμία μας, η αιώνια λύτρωσή μας, η αιώνια μακαριότητα μας.
Από τότε λοιπόν εμείς οι πιστοί δεν πρέπει να προσέχουμε τι είμαστε, πόσο αξίζουμε, πόσα αγαθά κατακτήσαμε, η υπόληψη, η κοινωνική θέση και χίλια δυο άλλα πράγματα. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι πρώτα-πρώτα σαν τον Τελώνη να ζητάμε με κατάνυξη με δάκρυα, με συντριβή το έλεος του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή μας, να ανοίξει τα μάτια μας να βλέπουμε πραγματικά, να χαιρόμαστε τα όσα έκανε για μας. Τα αισθήματα της οντότητάς μας να εδραιώνονται και να πηγάζουν από το τι έκανε ο Θεός για μας, όχι αν έχουμε εμείς κάνει τίποτε.
Έτσι μπαίνουμε στο τελωνικό βίωμα, στο βίωμα εκείνο που, κατανύσσει την ψυχή του ανθρώπου, τραβά τη Χάρη, το έλεος του Θεού και μας κάνει άνθρωπο του Θεού. Έτσι ζούσαν κι οι Πατέρες. Ο μεγαλύτερος Άγιος ποτέ δεν αισθανόταν ότι είναι άγιος, αλλά ότι είναι ο έσχατος των αμαρτωλών, ο πιο φθηνός και βδελυρός άνθρωπος. Πολλοί έφθασαν μέχρι το σημείο να πουν ότι «ούτε το σώμα μου να μην κηδέψετε»! «Να το αφήσετε να το φάνε τα θηρία», γιατί πίστευαν από το ταπεινό φρόνημα που είχαν για τον εαυτό τους, ότι δεν άξιζε ούτε την τιμή της κηδείας! Τέτοια ιδέα είχαν οι Άγιοι για τον εαυτό τους.
Ανοίγει το Τριώδιο, αδελφοί μου, άλλη μία φορά και η Εκκλησία, μας καλεί στην κατάνυξη, στη συντριβή στη μετάνοια. Αν κρατήσουμε αυτό το βίωμα, που θα  έλεγε κανείς ότι είναι επικεφαλής της μεγάλης αυτής περιόδου, αν κρατήσουμε αυτό το βίωμα να διατηρηθούμε μέσα στο Θεό με ταπείνωση και με ελπίδα, θα έχουμε και χαρά και ειρήνη και θα ζούμε, όχι φαρισαϊκά, αλλά τελωνικά τη βεβαιότητα της σωτηρίας μας.



Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ // ΖΑΚΧΑΙΟΥ

Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ


π.Alexander Schmemann

Αποτέλεσμα εικόνας για ζακχαιος

Η Ορθόδοξη Εκκλησία για να μας προετοιμάσει για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αρχίζει να μας αναγγέλλει τον ερχομό της έναν ολόκληρο μήνα πριν αυτή αρχίσει. Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει ο άνθρωπος πως πέρα από την αφοσίωσή του στις αναρίθμητες ασχολίες της ζωής, θα πρέπει να αφιερώσει επίσης φροντίδα για την ψυχή, για τον εσωτερικό του κόσμο.
Αν είμασταν λίγο πιο σοβαροί, θα βλέπαμε πόσο σημαντική, ουσιαστική και θεμελιώδης είναι η φροντίδα της ψυχής. Θα κατανοούσαμε τότε τον αργό και μυστηριώδη ρυθμό της εκκλησιαστικής ζωής. Γνωρίζουμε φυσικά το νόημα που έχει η τροφή για τη ζωή μας. Μερικές τροφές είναι καλές και θρεπτικές, άλλες είναι ανθυγιεινές· κάποιες είναι βαριές, πρέπει να προσέξουμε. Προσπαθούμε πολύ να εξασφαλίσουμε πως η τροφή που τρώμε είναι καλή για μας.
Και είναι κάτι πολύ περισσότερο από ευσεβές ρητορικό σχήμα όταν λέμε πως και η ψυχή χρειάζεται να τραφεί, πως «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» (Ματθ. 4,4). Όλοι μας ξέρουμε πως χρειαζόμαστε χρόνο για διάβασμα, για στοχασμό, για συζήτηση, για διασκέδαση. Ακόμη κι αυτά όμως τα φροντίζουμε πολύ λίγο, τα προσέχουμε ελάχιστα, ακόμη και από την άποψη της υγιεινής. Επιδιώκουμε το ελαφρύ διάβασμα, τα πειράγματα αντί για τη συζήτηση, τη διασκέδαση αντί για την ψυχαγωγία.
Δεν καταλαβαίνουμε πως η ψυχή παθαίνει δυσκοιλιότητα πολύ ευκολότερα απ’ ο,τι το πεπτικό μας σύστημα, και πως οι συνέπειες μιας δυσκοίλιας ψυχής είναι πολύ πιο επιβλαβείς. Τόσος χρόνος αφιερώνεται στα εξωτερικά πράγματα, και πολύ λίγος στην εσωτερική ζωή. Πλησιάζουμε όμως τώρα αυτή την εποχή του έτους που η Εκκλησία μας κάλει να θυμηθούμε την ύπαρξη αυτού του εσωτερικού ανθρώπου και να θορυβηθούμε από την αμνησία μας, από τον δίχως νόημα παραλογισμό μέσα στον οποίο βρισκόμαστε, από τη σπατάλη του πολύτιμου χρόνου που μας έχει δοθεί τόσο φειδωλά, από την άγαρμπη και μικροπρεπή σύγχυση μέσα στην οποία ζούμε.
Η Σαρακοστή είναι καιρός μετανοίας, και μετάνοια είναι η επανεξέταση, η επανεκτίμηση, το να βαθύνει κανείς και να φέρει τα πάνω κάτω. Μετάνοια είναι το επώδυνο ξεσκέπασμα του παραμελημένου, ξεχασμένου, μολυσμένου «εσωτερικού» ανθρώπου.
Η πρώτη αναγγελία της σαρακοστής, η πρώτη υπενθύμιση προέρχεται από μία μικρή ευαγγελική ιστορία για έναν εντελώς ασήμαντο άνθρωπο, «μικρόν τω δέμας», που το επάγγελμα του φοροεισπράκτορα που εξασκούσε, τον χαρακτήριζε, την εποχή εκείνη και σ’ εκείνη την κοινωνία, ως πλεονέκτη, απάνθρωπο και ανέντιμο.
Ο Ζακχαίος ήθελε να δει τον Χριστό· το ήθελε τόσο πολύ, ώστε η επιθυμία του τράβηξε την προσοχή του Ιησού. Η επιθυμία είναι η αρχή του παντός. Όπως λέει το ευαγγέλιο, «όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. 6,21). Τα πάντα στη ζωή μας αρχίζουν με κάποια επιθυμία, επειδή ο,τι επιθυμούμε είναι και αυτό που αγαπούμε, αυτό που μας τραβάει από τα μέσα, αυτό στο οποίο παραδινόμαστε. Γνωρίζουμε πως ο Ζακχαίος αγαπούσε το χρήμα, και κατά τη δική του παραδοχή γνωρίζουμε πως για να το αποκτήσει δεν είχε κανένα ενδοιασμό να κλέβει άλλους. Ο Ζακχαίος ήταν πλούσιος και αγαπούσε τον πλούτο, αλλά μέσα του ανακάλυψε μια άλλη επιθυμία,ήθελε κάτι άλλο, και αυτή η επιθυμία έγινε κεντρική στιγμή της ζωής του.
Αυτή η ευαγγελική ιστορία θέτει ένα ερώτημα στον καθένα μας: τι αγαπάμε, τι επιθυμούμε, -όχι φυσικά επιπόλαια, αλλά βαθιά. Δεν υπάρχει κανένας μυστηριώδης δάσκαλος που να περπατά στην πόλη σας, που να περιβάλλεται από το πλήθος. Είναι όμως έτσι; Δεν υπάρχει κάποια μυστηριώδης κλήση που περνά κάθε στιγμή από τη ζωή σας· και κάπου στα βάθη της ψυχής σας, δεν αισθανεσθε κάποιες φορές μια νοσταλγία για κάτι το διαφορετικό απ’ αυτό που γεμίζει τη ζωή σας από το πρωί μέχρι το βράδυ; Σταματήστε για μια στιγμή, προσέξτε, εισέλθετε στην καρδιά σας, αφουγκραστείτε το εσωτερικό σας, και θα βρείτε μέσα σας την ίδια ακριβώς παράξενη και όμορφη επιθυμία.
Ο Ζακχαίος ήρθε αντιμέτωπος χωρίς αυτό κανείς δεν μπορεί να ζήσει, είναι κάτι όμως που σχεδόν όλοι μας φοβούμαστε και το καταπιέζουμε με το θόρυβο και τη ματαιότητα όλων αυτών που μας περιστοιχίζουν. «Ιδού εστηκα επί την θύραν και κρούω» (Άποκ. 3,20). Ακούς το σιγανό κτύπημα; Αυτή είναι η πρώτη πρόσκληση της εκκλησίας, του Ευαγγελίου, και του Χριστού: επιθύμησε κάτι άλλο, πάρε μια βαθιά αναπνοή από κάτι άλλο, θυμήσου κάτι άλλο. Και τη στιγμή ακριβώς που σταματάμε για να ακούσουμε αυτή την κλήση είναι σαν ένα φρέσκο και ευχάριστο αεράκι να φυσά στο μουχλιασμένο αέρα της άχαρης ζωής μας, και αρχίζει έτσι η αργή επιστροφή.
Επιθυμία. Η ψυχή παίρνει μια βαθιά ανάσα. Όλα γίνονται -έχουν κιόλας γίνει- διαφορετικά, νέα, απεριόριστα σημαντικά. Ο ανθρωπάκος, με τα ματιά του καρφωμένα στο χώμα πάνω σε γήινες επιθυμίες, τώρα παύει να είναι ανθρωπάκος καθώς αρχίζει η νίκη μέσα του. Εδώ βρίσκεται η αρχή, το πρώτο βήμα από τα έξω προς τα μέσα, προς αυτή τη μυστηριώδη πατρίδα που όλοι οι άνθρωποι, συχνά ασυνείδητα, νοσταλγούν και επιθυμούν.


Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη μετα φωταΧΡΙΣΤΟΣ 

ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ


Βρισκόμαστε, μέσα στο κλίμα των Θεοφανείων. Τα πάντα στην Εκκλησία πλημμυρίζουν από φως. Φως εκ φωτός έλαμψε το κόσμω, Χριστός ο Θεός ημών, ο επιφανείς Θεός…. Για το φως ομιλεί και το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα. ο λαός, που βίωνε το σκοτάδι της ειδωλολατρίας, είδε το φως της αλήθειας στο πρόσωπο του Χριστού. Ο λαός, που ζούσε σε καθεστώς πνευματικού μαρασμού, είδε ν’ ανατέλλει εμπρός του το φως της όντως ζωής. Το φως είναι η ταυτότητα του Χριστού. Εκείνος είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης, που ήλθε στον κόσμο για να διαλύσει τα σκοτάδια της αγνωσίας. Ήλθε για να φέρει στον κόσμο και στις ανθρώπινες καρδιές την αγάπη και την ειρήνη. Γι΄ αυτό και δικαίως διεκήρυξε για τον Εαυτό Του: «Εγώ είμαι το φως. Όποιος με ακολουθήσει δε θα περπατήσει ποτέ ξανά στο σκοτάδι, αλλά θα αποκτήσει το φως της ζωής»2.
Όμως αδελφοί μου!
Το τι συμβαίνει γύρω μας είναι τοις πάσι γνωστό.
Η Εκκλησία μας σε πρόσφατο μήνυμα της προς το λαό που ταρακούνησε συθέμελα μεταξύ των άλλων μας λέει:
Οί ήμέρες πού ζούμε είναι δύσκολες καί κρίσιμες. Περνάμε ως χώρα μιά δεινή οικο­νομική κρίση πού δημιουργεί στούς πολλούς άνασφάλεια καί φόβο. Δεν γνωρίζου­με τί είναι αύτό πού μάς έρχεται τήν επόμενη μέρα. Ή χώρα μας φαίνεται νά μήν είναι πλέον έλεύθερη άλλά νά διοικείται έπί τής ούσίας άπό τούς δανειστές μας. Γνωρίζουμε ότι πολλοί περιμένετε άπό τήν ποιμαίνουσα Εκκλησία νά μιλήσει καί νά τοποθετηθεί πάνω στά γεγονότα πού παρακολουθούμε.
Είναι άλήθεια ότι αύτό πού συμβαίνει στήν πατρίδα μας είναι πρωτόγνωρο καί συ­νταρακτικό. Μαζί μέ τήν πνευματική, κοινω­νική καί οικονομική κρίση συμβαδίζει καί ή πάσης φύσεως άνατροπή. Πρόκειται γιά προσπάθεια έκρίζωσης καί έκθεμελίωσης πολλών παραδεδομένων, τά όποια ως τώ­ρα θεωρούνταν αύτονόητα γιά τή ζωή του τόπου μας. Από κοινωνικής πλευράς έπιχειρείται μιά άνατροπή δεδομένων καί δι­καιωμάτων καί μάλιστα μέ ένα πρωτοφανές έπιχείρημα. Τά άπαιτούν τά μέτρα αύτά οί δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μιά χώρα ύπό κατοχή καί έκτελούμε έντολές τών κυριάρχων - δανειστών μας. Τό ερώτημα, τό όποιο γεννάται, είναι έάν οι άπαιτήσεις τους άφορουν μόνον σέ οικονομικά καί άσφαλιστικά θέματα ή άφο­ρούν καί στήν πνευματική καί πολιτιστική φυσιογνωμία τής Πατρίδος μας.
Κι άπό τήν άλλη πλευρά, ένας λαός, έμείς, πού λειτουργήσαμε άνεύθυνα. Παραδοθή­καμε στήν εύμάρεια, στόν εύκολο πλουτι­σμό καί στήν καλοπέραση, έπιδοθήκαμε στό εύκολο κέρδος καί στήν εξαπάτηση. Δέν προβληματισθήκαμε γιά τήν άλήθεια τών πραγμάτων. Ή αύθαίρετη άπαίτηση δικαιω­μάτων άπό συντεχνίες καί κοινωνικές όμάδε; μέ πλήρη άδιαφορία γιά τήν κοινωνική συνοχή συνετέλεσαν κατά ένα μεγάλο μέρο; στήν σημερινή κατάσταση.
Και κάτι ακόμα…
Βλέπετε τι γίνεται ευκαίρως -  ακαίρως στις Καλλικρατικές ορκωμοσίες…
Βρήκε την ευκαιρία η άθεη και ανθελληνική Καλλικρατική υποκουλτούρα να ξεσπαθώσει κατά της Εκκλησίας. Δεν θέλουμε την Εκκλησία φωνάζουν. Μακριά η Εκκλησία από μας. Έξω από δω οι παπάδες…
Μέσα οποιοσδήποτε άλλος, έξω όμως όποιος, μιλά για Θεό…
Έχουμε και άλλα…
Δυο ύπουλες και ύποπτες ηλεκτρονικές κάρτες.
Η φοροκάρτα και η κάρτα του πολίτη…
Η περιλάλητη ηλεκτρονική κάρτα με τσιπ, που ονομάστηκε «ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ» για να δώσει την ψευδαίσθηση της οικειότητας και της φιλικότητα προς τον χρήστη-θύμα, τα στοιχεία, αλλά και τη ζωή του οποίου με τα προσωπικά του μυστικά θα αποθηκεύει, όχι μόνο σε τσιπ, αλλά και σε βάσεις δεδομένων, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν άνευ προηγουμένου εφιάλτη για το λαό μας, που έχει δώσει μέσα στους αιώνες τιτάνιους και επικούς αγώνες για ελευθερία.
Η ηλεκτρονική Κάρτα-Ταυτότητα, θα μπορεί να έχει αποθηκευμένα όλα τα...
στοιχεία μας, την οικογενειακή μας κατάσταση, τις διευθύνσεις κατοικίας μας, όλες κατά σειρά ετών, τον ΑΜΚΑ, αλλά και δακτυλικά αποτυπώματα, ψηφιακές σαρώσεις του προσώπου μας, αλλά και ψηφιακές σαρώσεις της ίριδας του ματιού μας μελλοντικά, το φάκελο με το ιστορικό της υγείας μας καθώς και πλήθος άλλων στοιχείων, άλλων ορατών και άλλων πιθανών «κρυφών», τα δεύτερα εκ των οποίων θα μπορούν να αναγνωσθούν μελλοντικά μόνο με ειδικό λογισμικό… για λόγους δήθεν …κρατικής ή διακρατικής ασφαλείας…
Από όλα τα παραπάνω, είναι φανερό πλέον, πως η «ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ» και η «ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΡΤΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ - ΦΟΡΟΚΑΡΤΑ» - εκτός όλων των άλλων θρησκευτικών ή συνειδησιακών λόγων, τους οποίους εύλογα μπορεί να επικαλεστεί κανείς – αφού θα λειτουργεί και θα βασίζεται στο δυσώνυμο αριθμό 666 όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννου -  είναι ΚΑΡΤΕΣ-ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ της προσωπικής μας ζωής, ΚΑΡΤΕΣ-ΚΑΤΑΔΟΤΕΣ, που θα καταδίδουν κάθε δευτερόλεπτο στο σύστημα, τους διαχειριστές και την εξουσία, πού είμαστε, με ποιόν είμαστε, τι είμαστε, τι πιστεύουμε, πού διασκεδάζουμε, τι αγοράζουμε και τι πουλούμε, πότε, πόσο και σε ποιόν, από τι πάσχουμε, ποια είναι τα ενδιαφέροντά μας, οι αδυναμίες ή οι «αχίλλειες πτέρνες» μας… και θα κατασκοπεύονται σαν από αόρατες κάμερες η ζωή μας σε κάθε της βήμα και θα μας φυλακιζόμαστε στα σκοτεινά και δυσώδη ηλεκτρονικά μητρώα για πάντα.  (www.promitheasblog.com)
Αδελφοί μου!
Οι μέρες που έρχονται αφάνταστα σκοτεινές…
Η χρονιά που μπήκε δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα μας φέρει…
Εφόσον όμως καταφέρουμε να βάλουμε καλά μέσα μας και να πιστέψουμε ότι ο Χριστός είναι το φως του κόσμου και η Εκκλησία, που είναι το Σώμα Του, η συνέχεια και έκφρασή Του στους αιώνες, είναι εξίσου φως, είναι ο χώρος μέσα στον οποίο βιώνεται ο φωτισμός του Χριστού, όχι χαριστικά και μαγικά, αλλά συνειδητά και οντολογικά, τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά.
Παρά ταύτα, ο κόσμος σήμερα αρνείται τον Χριστό και βυθίζεται στο σκοτάδι της άρνησης και της απιστίας και η επιλογή της άρνησης του φωτός που σκορπίζει ο Χριστός έχει οδυνηρά αποτελέσματα στη ζωή του κόσμου. Σήμερα ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας βιώνει την τραγικότητα της φτώχειας και της ανέχειας, του πολέμου και της ανασφάλειας, αποτέλεσμα της απάνθρωπης πολιτικής των ισχυρών της γης, που είναι βουτηγμένοι στα σκοτάδια της ιδιοτέλειας και του παγερού συμφέροντος. Σήμερα η πατρίδα μας βιώνει την πρωτοφανή οικονομική, φερτή όμως, κρίση, αποτέλεσμα της πνευματικής χαλάρωσης, του ωχαδελφισμού, του εκμαυλισμού των συνειδήσεων, της αρρωστημένης νοοτροπίας του εύκολου πλουτισμού και της έλλειψης αλληλεγγύης.
«Η κρίση κατέστησε φανερό, ότι η συγκρότηση του σύγχρονου κοινωνικού βίου με γνώμονα τον ατομισμό και την άρνηση της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας οδήγησε στην καταρράκωση της αξίας του ανθρώπου και στην επικράτηση της αναξιοκρατίας και της αδιαφορίας για τον πόνο του διπλανού μας. Αυτή η κατάσταση, για την δημιουργία της οποίας όλοι έχουμε μικρό η μεγάλο μερίδιο ευθύνης, είναι αταίριαστη με την παράδοση του τόπου μας. Η μόνη έξοδος από το αδιέξοδο είναι η αλλαγή αυτής της νοοτροπίας…»
Η αλλαγή της νοοτροπίας που βυθίζει τους ανθρώπους στο τέλμα, στο σκοτάδι και στ’ αδιέξοδα, μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν επιστρέψουμε, με ταπείνωση, στη ζωή του Χριστού, την οποία αρνηθήκαμε, παρασυρμένοι από την δαιμονική έπαρση και τον πλάνο αυτοθαυμασμό. Μόνο αν δεχθούμε να ξαναφωτίσουμε τη ζωή μας, όχι με τα ψεύτικα φώτα του κόσμου, όχι με τις εφήμερες φωταψίες της κοσμικής ματαιότητας, αλλά με το φως του Χριστού, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον.

ΑΜΗΝ!

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ


Αποτέλεσμα εικόνας για θεοφανειαΘεοφάνεια, αδεςλφοί μου,  είναι το γεγονός που σημαδεύει την αρχή του επί γης σωτηριολογικού έργου του Θεανθρώπου. Είναι η στιγμή που αναπτερώνονται οι ελπίδες του ταλαιπωρημένου από την αμαρτία ανθρωπίνου γένους. Είναι η στιγμή εκπληρώσεως της υπόσχεσης του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου. Παραστατικά καταγράφει, ο μεγαλοφωνότατος των προφητών, γεγονότα που θα συμβούν αιώνες μετά από αυτόν. Σαν να είναι παρών ο θεόπνευστος προφήτης Ησαΐας, περιγράφει με εκπληκτική κάποτε λεπτομέρεια και σαφήνεια, γεγονότα από την επί γης ζωή του Ιησού Χριστού που συνδέθηκαν με την σωτηρία του ανθρώπου. Προφητεύει λοιπόν ο Ησαΐας και καταγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στο ανάγνωσμα που ακούσαμε σήμερα:«Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς».
Ορθά και επιτυχημένα, αγαπητοί μου αδελφοί, παραδόθηκε η ονομασία των Θεοφανίων, “τα Φώτα”. Φώτα, γιατί όπως συνεχίζει προς το τέλος της η σημερινή περικοπή, «από τότε ήρξατο ο Ιησούς κηρύσσων» μεταδίδοντας με το κήρυγμά Του το φως της αληθείας. Μετά την βάπτιση ο Κύριος μας, που είναι το φως του κόσμου, αρχίζει τις περιοδείες Του, σε πόλεις και χωριά κηρύσσοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού. Ο λαός λοιπόν που βρισκόταν καθηλωμένος στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας, του ψεύδους, δούλος της αμαρτίας, είδε και γνώρισε το μεγαλειώδες πνευματικό φως της παρουσίας και της διδασκαλίας του Χριστού. Σ’  αυτούς που ζούσαν μέχρι τότε, σε χώρα που την κάλυπτε η θανάσιμη σκιά της αμαρτίας, έλαμψεν το ουράνιο φως της σωτηριώδους αλήθειας.
Μετά την, υπακοή του ανθρώπου στο διάβολο, που παρουσιάζεται στην Αγία Γραφή, ως εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο, αγαπητοί, Χριστιανοί, το ανθρώπινο γένος απομακρύνθηκε από τον Θεό και την τήρηση του θελήματός Του. Έκαμε κακή χρήση της ελευθερίας με την οποία τον προίκισε ο Θεός και έγινε δούλος της αμαρτίας. Αγνόησε την αλήθεια, έμεινε στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας, που τον κράτησε μακριά από τον Δημιουργό του. Αρνήθηκε τον αληθινό Θεό του, πίστεψε στον εαυτό του και στα είδωλα που επινόησε. Ωστόσο ο Πανάγαθος Θεός δεν άφησε τα πλάσματά Του να καταστραφούν από την αμαρτία. Έστειλε τους Προφήτες για να καθοδηγήσουν και να συνετίσουν τον άνθρωπο. Τους έστειλε να του υποδείξουν την οδό της σωτηρίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τηρώντας ωστόσο την παλιά Του υπόσχεσή, αποδεικνύοντας την μεγάλη Του αγάπη και υλοποιώντας την φροντίδα Του μέσα στα πλαίσια της πρόνοιάς Του, έστειλε τον ίδιο τον Γιο Του. Το ανθρώπινο γένος είχε τώρα μια ακόμη ευκαιρία για επανέλθει στον Πατέρα -Δημιουργό του. Θέλησε ο Θεός να προλάβει την τελειωτική καταστροφή του από τον αμαρτωλό βίο. Γι' αυτό περιέρχεται ο Χριστός πόλεις και χωριά και τον προειδοποιεί: «ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Δεν υπάρχει χρόνος αναβολής, καθυστέρησης. Είναι πολύ κοντά ο χρόνος που έρχεται η βασιλεία των ουρανών. Έχει φτάσει. Και η προϋπόθεση της συμμετοχής στην βασιλεία του Θεού; Μία μόνον λέξη. Μονολεκτική είναι η καθοδηγητική εντολή και υποχρέωση: «Μετανοείτε». Ο Μωσαϊκός νόμος, εκτός από τις απλές δέκα εντολές, αποτελείτο από κάποιες εκατοντάδες άλλες διατάξεις που έπρεπε να εφαρμόζουν σχολαστικά οι Ισραηλίτες. Και φυσικά ήταν αδύνατο να τις γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια και κατά συνέπεια και να τις εφαρμόζουν. Ωστόσο επειδή κάθε πράξη, λόγος ή σκέψη μας, είναι αποτέλεσμα μιας αποφάσεως που λαμβάνεται μέσα στο μυαλό μας, εκείνο που χρειάζεται να διορθωθεί, είναι το μυαλό μας, ο νους μας. «Μετανοείτε», λοιπόν είναι το μονολεκτικό, συνοπτικό μήνυμα που στέλνει ο Κύριος μας, σε όλους μας, και σήμερα αλλά και κάθε μέρα της ζωής μας. Οδηγός στην ορθή αντιμετώπιση της καθημερινότητάς μας, είναι η συνείδησή μας, που πρέπει να διαπνέεται από την αγάπη προς τον Θεό. Η βασιλεία των ουρανών είναι οπωσδήποτε η συνέπεια της αγαθής, ενάρετης, αλλά ωστόσο σύντομης ζωής μας πάνω στη γη. Κριτήριο όμως των ενεργειών μας δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι μόνον αυτή η φυσική επιβράβευση, που μάς υποσχέθηκε ο Πανάγαθος. Κριτήριο και οδηγός μας πρέπει να είναι η αγάπη μας προς τον Θεό. Γi’  αυτό, επειδή αγαπούμε τον Θεό και θέλουμε να είναι και Εκείνος ευχαριστημένος από εμάς, θα σκεπτόμαστε πάντοτε, σε κάθε περίσταση ποιο είναι το θέλημά Του. Τι θέλει από εμάς.
Τι κάνουμε όμως εμείς τι του προσφέρουμε εμείς;
………………………………………………………….
Η αμαρτία, αδελφοί μου, οι κακές μας συνήθειες, το λανθασμένο ή αμαρτωλό παράδειγμα των άλλων, του περιβάλλοντός μας, οι ποικιλόμορφοι πειρασμοί και η αδύνατη θέλησή μας, μας παρασύρουν εύκολα και εμποδίζουν την διόρθωση του νου μας. Είναι πολύ δυνατοί οι πειρασμοί γύρω μας. Υπάρχουν πλήθος είδωλα που κατασκευάσαμε, λατρεύουμε και ακολουθούμε, λησμονώντας την ανάγκη να τηρούμε το θέλημα του Θεού. Χρειάζεται αγώνας επίπονος για να αλλάξουμε την νοοτροπία μας. Χρειάζεται προσευχή για να καλέσουμε τον Θεό να μάς βοηθήσει στη δύσκολη προσπάθεια μας, να μετανοήσουμε πραγματικά και να μεταφέρουμε την αλλαγμένη αυτή νοοτροπία στην καθημερινή μας ζωή, ως πράξη, λόγο και σκέψη.
Πριν λίγες μέρες, αγαπητοί Χριστιανοί, με την βοήθεια του Θεού, μπήκαμε σε ένα καινούργιο χρόνο. Ίσως είναι μια ακόμη ευκαιρία να κάνουμε μια νέα αρχή στη ζωή μας. Να ξεχάσουμε, να απορρίψουμε τον παλιό μας εαυτό με τις κακές του συνήθειες και τις αμαρτωλές πράξεις. Σε συγκεκριμένο σχέδιο θα στηρίζεται η βαθιά μελέτη του εαυτού μας, για να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Η αλλαγή αυτή θα στηρίζεται στη γνώση των αδυναμιών μας και τον τρόπο αντιμετώπισής τους. Να νοιώσουμε την πραγματική σημασία της εντολής «μετανοείτε», όχι μόνο θεωρητικά αλλά και πρακτικά. Να νοιώσουμε ακόμη πόσο σύντομη είναι η ζωή μας, χωρίς πολλά χρονικά περιθώρια, γιατί «ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών». Ας εργασθούμε λοιπόν συστηματικά για την ριζική ανακαίνιση της ζωής μας, από τώρα. Να εγκαινιάσουμε από τούτη τη ζωή, την βασιλεία των ουρανών μέσα μας.