ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ  ΜΟΥΣΤΑΚΑ

ΜΗΤ/ΛΙΤΟΥ ΠΡ. ΑΥΛΩΝΟΣ

Η ΥΠΟΔΟΧΗ TOT ΜΕΣΣΙΑ

«Ώσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν όνόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ» {Ιωάν. 12, 13).

Ο θριαμβευτής «καθήμενος επί πώλον όνου», όπως και οι βασιλείς των Ιουδαίων, όταν γύριζαν νικητές απ’ τον πόλεμο, μπαίνει στα Ιεροσόλυμα ο ’Ιησούς Χριστός. Είναι ανάγκη, λοιπόν, επιτακτική να σταθούμε κι εμείς σήμερα στη μεγάλη πύλη της Ιερουσαλήμ. Να σταθούμε, για να δούμε και να θαυμάσουμε, αλλά προπαντός να διδαχθούμε το βαθύτερο νόημα της θριαμβευτικής εισόδου του Θεανθρώπου - Βασιλέως στην πόλη των Παθών Του.

<< Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος... ο βασιλεύς του ’Ισραήλ »

Κραυγάζει το μανιασμένο πλήθος. Ενθουσιασμός στην καρδιά. Κλαδιά στα χέρια, σύμβολα της νίκης. Φωνές στα χείλη. Ενδύματα στρωμένα στο δρόμο απ’ όπου πρόκειται να περάσει ο ’Ιησούς Χριστός. Το παραλήρημα είναι ασυγκράτητο! Ο ενθουσιασμός είναι φανερός! Η βοή συγκλονίζει τον τόπο! Τα «ωσαννά» σείουν την πόλη των Προφητών.

’Έρχεται! ’Έρχεται «ο Υιός του Δαυίδ» (Ματθ. 1, 1), ο βασιλεύς του Ισραήλ! Αυτός που θα συντρίψει τους Ρωμαίους. Που θα απομακρύνει τη δυναστεία του Ηρώδη και θα καθήσει στο θρόνο του Δαυίδ (Λουκ. 1, 32). Αυτός που θα κυβερνήσει το λαό Του και θα χορτάσει την πείνα του. Αυτός που θα οπλίσει τα χέρια του λαού Του, για να κατακτήσει πόλεις και βασίλεια αλλοεθνή. 'Έτσι φαντάζονταν οι Ιουδαίοι το Μεσσία. Μ’ αύτη την καρδιά που έβραζε από ανάμεικτα αισθήματα και ανεδαφικές επιθυμίες τρέχει ο περιούσιος λαός να επιδεχθεί το Μεσσία και Λυτρωτή του.

Ο Θεάνθρωπος όμως μένει απαθής και αδιάφορος απ’ όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Δεν Τον παρασέρνει η ορμή του όχλου που Τον θέλει για επίγειο βασιλιά. Ο ’Ιησους Χριστός μένει σιωπηλός. Πράος και ανέκφραστος. Χωρίς κανένα γνώρισμα επίγειου κυρίαρχη. «Καθήμενος επί πώλου όνου» περνάει την πύλη της πόλεως. Εκείνος για Τον Όποιο το προφητικό στόμα είχε προείπει χιλιάδες χρόνια πριν: «Μη φοβού θύγατερ Σιών· ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται σοι πραΰς, καθήμενος επί πώλον όνου» (Ζαχ. 9, 9).

Ναι. Ο Μεσσίας έρχεται σήμερα θριαμβευτής, αλλά όχι σύμφωνα με τις αντιλήψεις εκείνων που Τον υποδέχονται. Ο Μεσσίας δεν είναι επίγειος βασιλιάς, όπως εκείνοι Τον φαντάσθηκαν. Βέβαια είναι βασιλιάς, αλλά όχι της βίας και του πολέμου. Του μίσους και της σφαγής. Της καταδυνάστευσης και της δουλείας. Ο Μεσσίας ’Ιησους Χριστός είναι:

Βασιλιάς της ανθρώπινης καρδιάς

Και το βασίλειό Του, Βασιλεία ουράνια. Δεν εξουσιάζει εξωτερικά. ’Άπειρες φορές διεκήρυξε μπροστά στο λαό: «Η Βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (7ωαν. ΙΗ. 36). Πολλές φορές ετόνισε ότι «η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λουκ. 17, 21). Ναι. Βασιλεύει ο Χριστός. Αλλά βασιλεύει στις κάρτες εκείνων που Τον αγαπούν. Εκείνων που Τον δέχονται και Τον αναγνωρίζουν για Σωτήρα και Ευεργέτη της υπάρξεως τους. Γιατί ό,τι πιο πνευματικό, ό,τι πιο άγιο και ό,τι πιο ιερό έχει μέσα του ο άνθρωπος, αυτό είναι κτήμα του ’Ιησού Χριστού. Αυτό συνιστά τη Βασιλεία Του. Γι’ αυτό κανείς δε μπορεί να το κυριέψει η να το αλλοιώσει, εφ’ όσον ανήκει στον Κύριο.

Χρειάζεται όμως μια παρατήρηση. Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο και κανένας δε μπορεί να την αλώσει. Εν τούτοις υπάρχει ένας κίνδυνος. Υπάρχει ένας και μοναδικός ύπουλος εχθρός που είναι όχι εξωτερικός, αλλά εσωτερικός. Αυτός ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός μας. Ο κατώτερος εαυτός μας που επιστρατεύει τις αδυναμίες που οργανώνει τα πάθη που συμμαχεί με τον αιώνιο αντίδικο και εχθρό της Βασιλείας του Θεού, το διάβολο, για να συντρίψει τη Βασιλεία του Θεού. Για να μας αποξενώσει από την κατάσταση της πραγματικής πνευματικής ευφορίας που δημιουργεί μέσα μας η εξουσία της Βασιλείας του Χριστού. 'Όσοι από τους πολίτες της Βασιλείας του Θεού προδίδουν τον Ιησού Χριστό, αυτοί χάνουν τη Βασιλεία Του.

'Όσο δύσκολα κερδίζεται, τόσο εύκολα χάνεται η Βασιλεία του Χριστού

Ο Ιησούς Χριστός, ο βασιλιάς των ανθρωπίνων καρδιών. δε συμβιβάζεται με την άπατη. Δεν ανέχεται το μίσος. Δεν υπομένει την κλοπή. Δε μπορεί να έχει στη Βασιλεία Του πιστούς με κίβδηλο περιεχόμενο! Με ζωή παραδομένη στην ασωτία και την αμαρτία. Η αμαρτία είναι καθεστώς αντίθετο από το καθεστώς της Βασιλείας του Θεού. Ει-κυριαρχία του σκότους η αμαρτία, ενώ η Βασιλεία του Θεού είναι κυριαρχία του Φωτός, της Αληθείας, της Δικαιοσύνης, της Αγάπης, της Ειρήνης.

Για να έχει συνεπώς ο άνθρωπος μέσα του τη Βασιλεία του Θεού πρέπει να τον διακρίνουν όλα της αύτά τα γνωρίσματα. Να βασιλεύει στις σκέψεις του, στις αισθήσεις του. στο νου του, στις ενέργειες του όλες ο ’Ιησούς Χριστός! Διότι όταν βασιλεύει ο Χριστός μέσα στον άνθρωπο, τότε και οι. πράξεις του και τα καθημερινά του έργα θα φανερώνουν το γεγονός και την αλήθεια της Βασιλείας του Θεού.

Κανένας ανθρώπινος νόμος και καμμιά ανθρώπινη εξουσία δε μπορεί να εγγυηθεί τις αξίες της ζωής, γιατί §1ναι δωρεές του Χριστού. Η ευτυχία και η χαρά, η αγάπη « η δικαιοσύνη, η πίστη και η ελπίδα είναι κατακτήσεις Της ψυχής. Προνόμια και «καταστάσεις» της Βασιλείας του Θεού. Μόνο κάτω από το βλέμμα του ’Ιησού Χριστού μπορεί ο άνθρωπος να πραγματοποιήσει τις μεγαλύτερες νίκες και κατακτήσεις.

Η πολίτες της Βασιλείας του Θεού κατορθώνουν και υποτάσσουν τα πάθη και συντρίβουν τη μικρότητα και εξαλείφουν την κακία και σπάζουν τα δεσμά της αμαρτίας και πετούν ελεύθεροι στους πνευματικούς αιθέρες. Γι’ αυτό ας δούμε όχι σαν τους Ιουδαίους τη σημερινή θριαμβευτική πορεία του Θεανθρώπου, γιατί στην «πόλη» της ψυχής μας έρχεται να μπει ο Κύριος. Κι έρχεται με τη διάθεση να στήσει σ’ αυτήν τη Βασιλεία Του.

Χρειάζεται προσοχή, αγαπητοί. Να μη μας παρασύρει Η) Επιφάνεια των εορταστικών εκδηλώσεων των Παθών που εγκαινιάζει από σήμερα η αγία Εκκλησία μας. Ο Θεάνθρωπος θέλει τις καρδιές μας. Τις σκέψεις μας. Τον εσωτερικό μας κόσμο. Να τα χριστοποιήσει. Να γίνουν ένας «κόσμος» μέσα στον κόσμο της Βασιλείας Του. Γι’ αυτό με νήψη ψυχής ας προσευχηθούμε στο Νυμφίο της Εκκλησίας και της ψυχής να έλθει και να κατασκηνώσει μέσα μας. Υ2, Κύριε, ελθέτω η Βασιλεία Σου (Ματθ. 6, 10).

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ  ΜΟΥΣΤΑΚΑ

ΜΗΤ/ΛΙΤΟΥ ΠΡ. ΑΥΛΩΝΟΣ

Ο Ιησούς Χριστός πορεύεται στο δρόμο του Σταυρού για τη λύτρωση του ανθρώπου. Σ’ αυτό το αποφασιστικό στάδιο του έργου Του πάνω στη γη με αγάπη αγκαλιάζει σήμερα τον τόπο που Τον φιλοξένησε για τρία ολόκληρα χρόνια, για να τον αποχαιρετήσει. Πίσω Του είναι το κηρυκτικό έργο. Τα θαύματά Του και η δροσιά της Αλήθειας που σαλπίζουν προς κάθε κατεύθυνση την αξία αυτού του έργου και τη Θεότητά Του.

Μαθητές και φίλοι, άνθρωποι που έζησαν τις στιγμές  του μεγαλείου και της δόξας Του, δε μπορούν να συλλάβουν νοησιαρχικά το όραμα των Παθών του Θεανθρώπου, που έχει ήδη ροδίσει. Μπροστά Του ο ανήφορος που οδηγεί στην αγία Πόλη! Αλλά και ο ανήφορος των Παθημάτων Του που αρχίζει από τούτη την ώρα του χωρισμού και κορυφώνεται με το «τετέλεσται» του Σταυρού:

Η πορεία προς το Πάθος

Αβάστακτα είναι τα γεγονότα που πρόκειται να συμβούν. Αλλά κυρίως ανεξήγητα. γεμάτα πειρασμούς και αμφιβολίες, γιατί θα ταπεινώσουν τόσο τον Κύριο. Σε λίγο δε θα έχει καμμιά «εξουσία» στο μίσος και την κακία των αρχόντων του Λαού Εκείνος που εξουσιάζει τα πνεύματα και τους άνεμους και τη θάλασσα (Ματθ. 8, 26-27)!

Σαν άκακο Άρνίο θα παραδοθεί στη σφαγή ο υιός του ανθρώπου! Δε θα αντισταθεί και δε θα μιλήσει. Δε θα προβάλλει αντίσταση και ούτε θα επικαλεσθεί τα αγγελικά τάγματα με τις πύρινες ρομφαίες να Τον ενισχύσουν, όταν θα ταπεινώνεται και θα εμπαίζεται και θα εξευτελίζεται (Ησ. 53, 7). Γι’ αυτό πριν ακόμη μπει στο δρόμο της σφαγής Του θα συγκεντρώσει τους Μαθητές Του ιδιαιτέρως και με κάθε σαφήνεια θα τους αναγγείλει το σκοπό της τελευταίας πορείας Του στα Ιεροσόλυμα, στην πόλη που έργο της έκανε το θάνατο των προφητών (Ματθ. 23, 37).

«Ιδού αναβαίνομεν εις 'Ιεροσόλυμα και ο υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται τοις αρχιερεύσι και γραμματεύσι και κατακρινούσιν αυτόν θανάτω». Αυτός ο δρόμος δε θα οδηγήσει τα βήματα του Ιησού Χριστού στο κήρυγμα, αλλά στο εκούσιο Πάθος. Φυσικό, λοιπόν, ήτο να μείνουν, ύστερα απ’ αυτή τη λεπτομέρεια, εμβρόντητοι οι Μαθητές.

Πολλές φορές, βέβαια, είχαν ακούσει γι’ αυτή την πένθιμη ώρα του θανάτου του Κυρίου τους, άλλα η τοποθέτησή της σε κάποιο χρονικό απώτερο μέλλον τους την αφαιρούσε από τη σκέψη! Τώρα που βρίσκονται μπροστά στην αλήθεια της «ώρας» του Σταυρού, αισθάνονται την τραγικότητά του, τη φρίκη του, τις δυσκολίες του. Είχαν συνηθίσει στις εκπλήξεις των θαυμάτων, πως να μπουν τώρα στο νόημα του Σταυρού;

Οι Μαθητές προβληματίζονται

Δεν είχαν γνωρίσει δυσκολίες οι Δώδεκα, γιατί ποτέ δεν τους άφησε δίχως προστασία ο Διδάσκαλός τους. Τώρα καλούνται να προβληματισθούν και να παλέψουν μόνοι τους! Η αμφιβολία για το θεανδρικό Πρόσωπό Του θα τους «λικνίσει» περισσότερο από τα κύματα της τρικυμισμένης θάλασσας, γιατί το Πάθος και ο Σταυρός του ’Ιησού Χριστού είναι το σκάνδαλο και η μωρία των εθνικών και των Ιουδαίων (A' Κορ. 1, 23), καθώς αργότερα θα υπογραμμίσει ο απόστολος Παύλος!

Και όμως! Μπορούσαν να σωθούν από κάθε αμφίβολη σκέψη για τα παθήματα του «Δούλου του Θεού», όπως αποκαλούν οι προφήτες τον Ιησού (Ησ. 53, 4-5). Και όχι μόνο αυτό. Αλλά σ’ αυτά τα παθήματα να δουν την αναγέννηση και ανακαίνιση του ανθρώπου και της κτίσεως. Την οντολογική αποκατάσταση των πάντων «εν Χριστώ». Το άνοιγμα της πύλης του ουρανού για την επικοινωνία με το Θεό Πατέρα. Την απαλλαγή από το θάνατο. Τη ζωή που μόνο στο πληγωμένο σώμα του Κυρίου μπορούσαν να ψηλαφήσουν!

Λέμε πως ήσαν «αγράμματοι» οι Μαθητές, απλοί ψαράδες; της Γαλιλαίας. Κι όμως, σύμφωνα με τα φιλολογικά δεδομένα της εποχής τους, γνώριζαν πολύ καλά την Παλαιά Διαθήκη. Γιατί άραγε να προβληματίζονται; Γιατί ήσαν άνθρωποι ακόμη οι Μαθητές. Δεν τους είχαν ακόμη φωτίσει οι πύρινες γλώσσες της Πεντηκοστής. *

Βέβαια ο Θεάνθρωπος ήξερε τι έκανε. Ήξερε πως πήγαινε να θυμιασθεί για τους δικούς Του, δηλαδή όλο το κόσμο. Να γνώριζε όμως ο κόσμος ότι αυτός ο θάνατος γινόταν για λογαριασμό του; Να γνώριζε ακόμη ότι από καμιά δύναμη δε «βιάζεται» ο Θεάνθρωπος; Ο ευαγγελιστής Μάρκος σημειώνει το τμήμα «παραδοθήσεται». Δηλαδή με την ελεύθερη θέλησή Του. Χωρίς εξαναγκασμούς. Διαφορετικά οι παράνομοι και σκοτεινοί άρχοντες δε θα μπορούσαν να αγγίξουν τον Ιησού! Για τους σύγχρονους μαθητές του Χριστού πρακτική σημασία έχει η συνειδητοποίηση της προσφοράς του Κυρίου τους.

Οι Δώδεκα, όπως το διαβάζουμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, καθώς ανέβαιναν προς τα Ιεροσόλυμα άρχισαν να φιλονικούν και να διεκδικούν θέσεις στην ερχόμενη Βασιλεία του Κυρίου τους, δείχνοντας έτσι όχι μόνο ότι δεν ήξεραν τι ζητούσαν, αλλά ότι και δε γνώριζαν να διακρίνουν τις ώρες και τις περιστάσεις.

Μήπως και οι σύγχρονοι μαθητές, οι χριστιανοί δηλαδή, ανήκουν στην κατηγορία αυτή; Μήπως από τον Κύριο του Σταυρού δε ζητούν εκείνο που δίνει, εκείνο που αποτελεί την ουσία της ζωής τους, αλλά κάνουν το Πάθος Του κοσμικό γεγονός, ανθρώπινο θέαμα, ευκαιρία επιδείξεων, η ακόμη ευκαιρία συναισθηματικών εκδηλώσεων;

Ο Θεάνθρωπος δίνει την απάντηση

Ιδού! Άναβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα, για να παραδοθώ εκούσια στους αρχιερείς και γραμματείς. Να σταυρωθώ «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας». Πορεύομαι το δρόμο του αίματος! Σ’ αύτη την πορεία μου ψάξτε να βρείτε το «τέλος» της. Δηλαδή το γεγονός της λυτρώσεώς σας.

Φορτώνομαι τις αμαρτίες σας. Μίλησαν γι’ αυτό και οι Προφήτες. Θα κολαφισθώ για σας. Θα εμπαιχθώ. Θα κακοποιηθώ. Θα σταυρωθώ. Θα πεθάνω για σας. Εγώ, που είμαι η Ζωή, θα κλεισθώ στον Τάφο, για να κληρονομήσετε οΐ άνθρωποι από μένα με την Ανάστασή Μου τη ζωή. Να αγιασθείτε όλοι, όσοι με πιστέψετε. Ναι. Να σωθείτε όλοι σας με το δικό Μου θάνατο! Μη ζητάτε, λοιπόν, παράλογα πράγματα. Να ζητάτε αυτό που μπορώ να σας δώσω. Κι αυτό είναι η σωτηρία σας.

Λυτή την απάντηση του Κυρίου ας τη βάλουμε στην καρδιά  μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Εσύ, Κύριε, θεμελίωσες αρχικά τη γη και έργο των χεριών σου είναι οι ουρανοί. Αυτοί θα καταστραφούν, εσύ όμως παραμένεις αμετάβλητος. Και όλοι γενικά σαν ρούχο θα παλιώσουν και σαν περικάλυμμα θα τους τυλίξεις και θα αλλοιωθούνε, εσύ όμως παραμένεις ο ίδιος και τα χρόνια σου τελειωμό δε θα ‘χουν. Και σε ποιον από τους αγγέλους είπε ποτέ ο Θεός: Στα δεξιά μου να κάθεσαι, ωσότου κάνω τους εχθρούς σου ακουμπιστήρι των ποδιών σου; Δεν είναι μήπως όλοι υπηρετικά πνεύματα που αποστέλλονται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για εκείνους που πρόκειται να κληρονομήσουν τη σωτηρία; Γι’ αυτό πρέπει εμείς να στρέφουμε την προσοχή μας περισσότερο σ’ αυτά που ακούσαμε για να μην τυχόν και λοξοδρομήσουμε απ’ αυτά σε καμιά περίπτωση. Γιατί, αν ο λόγος που κηρύχτηκε μέσω των αγγέλων αποδείχτηκε αληθινός και κάθε παράβαση και παρακοή πήρε τη δίκαιη ανταμοιβή της σύμφωνα με το νόμο, πώς θα μπορέσουμε εμείς να ξεφύγουμε, αν παραμελήσουμε μια τόσο μεγάλη σωτηρία; H οποία αφού άρχισε να πρωτοκηρύσεται από τον Κύριο, μας την επιβεβαίωσαν στη συνέχεια εκείνοι που τον άκουσαν.

            Η Κυριακή Β΄ Νηστειών αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης, της Κυριακής της Ορθοδοξίας και το θρίαμβο της Εκκλησίας. Στο πρόσωπο του μεγάλου Πατέρα της, Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά βλέπει τη συνέχεια της νίκης της ορθής πίστης απέναντι αυτή τη φορά στους νέους διαστρεβλωτές της, το δυτικοθρεμμένο φιλόσοφο Βαρλαάμ και τους ομόφρονές του, που με ότι δίδασκαν συρρίκνωναν κατ’ ουσία την πίστη του Χριστού σ’ ένα ξερό και απονευρωμένο από τη χάρη του Θεού ανθρώπινο κατασκεύασμα. Ο Άγιος Γρηγόριος είναι εκείνος που με αφορμή το Βαρλαατισμό εξέφρασε συνολικά την ορθόδοξη πίστη, αγωνιζόμενος να κρατηθεί η Εκκλησία σ’ αυτό που αποκάλυψε ο Κύριος, κήρυξαν οι απόστολοι, δίδαξαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, δηλαδή τη Χάρη του Θεού. Έγινε μέτρο πίστης και κήρυκας της χάριτος. Στο αποστολικό ανάγνωσμα αυτής της μέρας βλέπουμε την ανάγκη πιστότητας στο λόγο του Χριστού. Τονίζει μεταξύ άλλων ότι θεμέλιο αυτής είναι η αιωνιότητα του Θεού και λόγου Του.

«Κατ᾽ ἀρχάς σύ, Κύριε, τήν γῆν ἐθεμελίωσας, καί ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί. Αὐτοί ἀπολοῦνται, σύ δέ διαμένεις καί πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται...Σύ δέ ὁ αὐτός εἶ καί τά ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι»: Ο Απόστολος Παύλος διατυπώνει επιγραμματικά ένα μεγάλο μυστήριο της πίστης μας: ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν είναι μόνο άνθρωπος, αλλά είναι και ο προαιώνιος και αναλλοίωτος Θεός. Και τεκμηριώνει τη μεγάλη αυτή δογματική αλήθεια αναφέροντας ένα χωρίο της Παλαιάς Διαθήκης που απευθύνεται στον Υιό του Θεού και λέγει: "Εσύ, Κύριε, στην αρχή της δημιουργίας θεμελίωσες τη γη στο ουράνιο στερέωμα, και «ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις». Αυτοί θα εξαφανιστούν και το σχήμα τους θα αλλάξει. Εσύ όμως παραμένεις αμετάβλητος. Όλος ο κόσμος σαν ένδυμα θα παλιώσει, κι’ Εσύ θα τον περιτυλίξεις σαν ρούχο και θα γίνει καινούργιος. Εσύ όμως είσαι πάντοτε ο ίδιος και τα έτη σου θα είναι ατελείωτα.

Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος εξηγεί ότι ο Κύριός μας είναι ασυγκρίτως ανώτερος από τους αγγέλους, θέτοντας το εξής ερώτημα: Σε ποιον από τους αγγέλους έχει πει ποτέ ο Θεός Πατήρ: Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να υποτάξω τους εχθρούς σου και να τους βάλω κάτω από τα πόδια σου; Σε κανένα. Μόνο στον Υιό του το είπε. Διότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο προαιώνιος Υιός του Θεού. Είναι ο δημιουργός της κτίσεως. Αυτός δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και όλη την οικουμένη. Όλα μέσα στην κτίση φθείρονται, γηράσκουν και χάνονται. Το σύμπαν ολόκληρο είναι υπόδουλο στη φθορά και οδηγείται προς το τέλος του. Αλλά και η ιστορία των ανθρώπων διαρκώς μεταβάλλεται. Βασιλείες και αυτοκρατορίες εμφανίζονται, ακμάζουν, παρακμάζουν και τελικά εξαφανίζονται. Όλα κάποτε τελειώνουν, και οι εγκόσμιες επιτυχίες σβήνουν. Οι γενιές διαδέχονται η μία την άλλη. Κι εμείς ολοένα αλλάζουμε, στον κόσμο αυτό όλοι είμαστε προσωρινοί. Ας μην αφήνουμε λοιπόν την καρδιά μας να προσκολλάται στα επίγεια και φθαρτά, που φεύγουν και χάνονται. Αλλά να ζούμε με τον πόθο και την αγάπη για τον ασυγκρίτως ανώτερο εκείνο κόσμο που θα ανατείλει, τον αιώνιο και άφθαρτο και αληθινό. Να ποθούμε τον ουρανό και τη Βασιλεία του Θεού. Εκεί να στρέφουμε τη σκέψη μας και τη ζωή μας, εκεί να είναι τα όνειρά μας και οι προσδοκίες μας. Και να είμαστε πάντοτε άγρυπνοι για να την κατακτήσουμε.

Ο απόστολος Παύλος στη συνέχεια μας θέτει ενώπιον των ευθυνών μας. Αφού λοιπόν, λέγει, ο Κύριός μας είναι ο προαιώνιος Θεός, «διά τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι». Πρέπει περισσότερο να προσέχουμε σ’ αυτά που ακούσαμε και είναι λόγοι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Διότι εάν δεν προσέξουμε, διατρέχουμε τον κίνδυνο να παρασυρθούμε και να πέσουμε έξω. Στο ιερό αυτό κείμενο ο Απόστολος Παύλος μας προειδοποιεί ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε τη σωτηρία μας, εάν δεν δείξουμε την ανάλογη προσοχή στις θείες αλήθειες που μας αποκάλυψε ο Κύριος. Κινδυνεύουμε να τις συνηθίσουμε και σιγά-σιγά να χάσουμε το δρόμο μας. Και τότε θα είμαστε αναπολόγητοι την ημέρα της Κρίσεως. Διότι δεν μπορούμε να παίζουμε με το νόμο του Θεού και να τον περιφρονούμε. Γι’ αυτό ο θείος Απόστολος μας ζητά να δείξουμε σοβαρότητα και υπευθυνότητα απέναντι στο νόμο του Θεού. Να τον ακούμε με προσοχή και ενδιαφέρον. Πόσες φορές ακούμε στην εκκλησία το ιερό Ευαγγέλιο ή κάποιο κήρυγμα; Πόσες φορές διαβάζουμε στο σπίτι μας την Αγία Γραφή ή κάποιο πνευματικό βιβλίο! Κάθε φορά λοιπόν που ακούμε τον θείο λόγο, να κατανοούμε ότι είναι μεγίστης σπουδαιότητας. Και γι’ αυτό να τον ακούμε με πίστη και φόβο Θεού. Να τον μελετούμε συχνά και με προσοχή, συγκρατώντας τα θεία νοήματα στη μνήμη μας και στις καρδιές μας. Κι έτσι να ευθυγραμμίζουμε τη ζωή μας με το θείο νόμο. Για να μη χάσουμε την ψυχή μας, αλλά να κερδίσουμε τη σωτηρία μας και να αξιωθούμε να ζήσουμε κι εμείς μαζί με τον Κύριο στη Βασιλεία του αιωνίως.