Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ / «ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ»

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ «ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ»
ΣΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΛΟΥΚΑ  ΚΑΛΟΥ ΣΑμαρειτη
 «Δάσκαλε τι πρέπει να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή» ρωτά ένας νομοδιδάσκαλος τον Ιησού. Δόλια βεβαία και δικανική η ερώτηση, χωρίς βάθος και πόθο, ερώτηση παγίδα, εντούτοις ο Ιησούς απαντά.: «Τι γράφει ο νόμος;» Να αγαπήσεις Κύριο το Θεό σου με όλη σου την ύπαρξη και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. «Αυτό να κάνεις
«Ένας άνθρωπος από τα Ιεροσόλυμα πηγαίνοντας για την Ιεριχώ, ληστεύεται, κακοποιείται από ληστές που τον εγκαταλείπουν αιμόφυρτο. Σε λίγο περνά ένας Ιερέας ο οποίος αδιαφορεί για τον τραυματισμένο, το ίδιο κάνει και ένας Λευίτης. Ο Σαμαρείτης τέλος που περνά σταματά, περιποιείται τα τραύματα και τον οδηγεί στο πανδοχείο όπου πληρώνει για να περιποιηθούν τον τραυματισμένο από τούς ληστές καί συνεχίζει τον δρόμο του.
Τελειώνοντας την διήγηση ο Ιησούς ρωτά: «Ποιος από τούς τρεις επιτέλεσε το καθήκον του προς το πλησίον;» και ο νομοδιδάσκαλος απαντά «αυτός που τον περιποιήθηκε». Τότε ὁ Ιησούς του λέει: «Πήγαινε λοιπόν να κάνεις και συ το ίδιο»
Και πήγε και έκανε έτσι ακριβώς.
Ποιος; Όχι βέβαια ο νομοδιδάσκαλος που έθεσε το ερώτημα, αλλά κάποιος άλλος. Αυτός που διάβασε την παραβολή αυτή του «Καλού Σαμαρείτη», ο Αββάς Αγάθων.
Κάποτε λοιπόν ο Αββάς Αγάθων πήγαινε στη πόλη για να πουλήσει τα εργόχειρα του και έτσι να προμηθευτεί ψωμί για τη συντήρησή του. Κοντά στην αγορά συναντά ένα φτωχό και ανάπηρο γέρο ο οποίος μόλις τον είδε του είπε: « Για άνομα του Θεού, αββά, μη με αφήσεις κι ἐσύ αβοήθητο τον δυστυχή. Πάρε με κοντά σου».
Ο αββάς τον έβαλε να καθίσει δίπλα του και άπλωσε τα καλάθια του. Μόλις πούλησε το πρώτο τον ρώτησε ὁ γέρος: «Πόσα λεφτά πήρες αββά;» Τόσα του απάντησε ο όσιος. «Καλά είναι. Δεν μου αγοράζεις όμως μια μικρή πίττα έτσι για να δεις καλό, γιατί έχω να φάω από χθες το βράδυ;». Και ο όσιος του απαντά «μετά χαράς» και του εκπλήρωσε την επιθυμία του.
Σε λίγο του ζήτησε φρούτα, ύστερα γλυκό. Έτσι σε κάθε καλάθι που πουλούσε, ξόδευε τα χρήματα χάριν του φτωχού ανάπηρου. Έδωσε όλα τα καλάθια αλλά και όλα τα χρήματα, χωρίς να μείνει τίποτα για τον εαυτό του. Έτσι θα έμενε μια βδομάδα χωρίς ψωμί. Δεν τον ένοιαζε όμως.
Σε λίγο ετοιμάσθηκε νά φύγει. «Φεύγεις;» του λέει ο ανάπηρος.
«Ναι τελείωσα τη δουλειά μου».
«Ἔ, τώρα θα κάνεις αγάπη να με πας ως το σταυροδρόμι και από κει φεύγεις για την έρημο» του λέει πάλι. Και τότε ο Αγάθων παρά τη κούρασή του, τον φορτώθηκε στη πλάτη του και τον μετέφερε με πολύ δυσκολία.
Όταν όμως έφθασαν στο σταυροδρόμι και ετοιμάσθηκε να αφήσει κάτω τον ανάπηρο άκουσε μια γλυκιά φωνή να του λέει: «Ευλογημένος να είσαι Αγάθων από το Θεό και στη γη και στον ουρανό». Σήκωσε τα μάτια του να δει τον που του μιλούσε. Ο ανάπηρος είχε γίνει άφαντος. Ήταν ένας άγγελος σταλμένος από το Θεό να δοκιμάσει την αγάπη του.
Αυτά ακριβώς τα στοιχεία περιγράφονται σήμερα στην πολύ γνωστή μας παραβολή του καλού Σαμαρείτη, ο οποίος με τη προσφορά του, έπραξε στο ακέραιο το καθήκον του, δείχνοντας ανθρωπιά στο συνάνθρωπό του. Μια ανθρωπιά, η οποία στην εποχή μας, μέχρι τώρα τουλάχιστον, δεν ήτανε το αυτονόητο και ο συνεκτικός σύνδεσμος στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις.
Αδελφοί μου, τα τελευταία πενήντα περίπου χρόνια, εξαιτίας της ευμάρειας και της καλοζωίας  μας  κατά μείζονα λόγο, οι άνθρωποι δεν αντιλαμβανόμαστε, ούτε την ύπαρξη ανθρώπων δίπλα μας, αλλά ούτε και την ανάγκη της ανθρωπιάς. Όλα λειτουργούν σε ένα σύστημα, που ατομικοποιεί και απομονώνει τους ανθρώπους, χωρίς  την ουσιαστική αλληλεπίδραση, χωρίς ανθρωπιά, χωρίς την ύπαρξη διαπροσωπικών σχέσεων.
Ο σύγχρονος πολιτισμός μας, αλλοτριωμένος από σκληρές και ανάλγητες υλιστικές απόψεις, παραδομένος στις ανελέητες διαθέσεις αδηφάγων οικονομικών πλανηταρχών, έχει στερηθεί το πνευματικό του φορτίο, και κατέληξε σ’  αυτή τη μεγάλη και βαθιά κρίση που βρήκαμε μπροστά μας. Και αυτή η κρίση δεν είναι ένα απλό τωρινό σύμπτωμα στο οποίο βρεθήκαμε μία «ωραία πρωία», χωρίς καν να το υποψιαζόμαστε. Είναι ασθένεια που έρχεται μέσα από τα παλιά, από την όλη προηγούμενη ζωή μας, από τον τρόπο και τη διάθεση της ζωής μας, από το ξέκομα από κάθε πνευματική ρίζα, το οποίο και σημάδεψε τη δομή και την ουσία στη ζήση μας και που μας απογύμνωσε από αρχές και αξίες. Άρα η κρίση αν και έρχεται, αν και επιβάλλεται έξωθεν, συντηρείται και θεριεύει με το ραγδαίο υποβιβασμό και την ατονία της πνευματικής μας υπόστασης και αντίστασης. Και καταλήγει ο άνθρωπος να απογυμνώνεται από κάθε ένδυμα κοινωνικότητας και ανθρωπιάς, να μένει άδειος από ό,τι πραγματικά μεγάλο, από ό,τι ωραίο και υψηλό και παράλληλα να οδηγείται στην πνευματική πτώχευση, στην αποξένωση, την απελπισία, τη μοναξιά. Αυτή η μοναξιά του πολιτισμού μας, του πολιτισμού της άθεης ευμάρειας και της ατομοκρατίας είναι και η βαθύτερη υπαρξιακή αίσθηση της μόνωσης και του πόνου. Δημιουργεί στεγανά μεταξύ των συνανθρώπων, απομονώνει σε μια πνευματική φυλακή, προκαλεί ρήγματα στις διαπροσωπικές σχέσεις, καταργεί κάθε σχέση κοινωνικότητας. Είναι και αυτή ένας από τους τελεστές της κρίσης.
Αδελφοί μου!        
Κάτω από αυτές τις σκέψεις μπορούμε να πούμε ότι η κατάσταση,  η κρίση που ζούμε σήμερα μπορεί να έχει και ένα θετικό παράγοντα. Και κρίση όπως βλέπουμε σημαίνει φτώχεια, ανέχεια, ανεργία, αδυναμία εκπλήρωσης και των ελάχιστων αναγκών σου, σημαίνει όλα αυτά που βλέπουμε και μαθαίνουμε καθημερινά.
Αυτή λοιπόν η κρίση έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα της μοναξιάς μας και να μας ξαναφέρει αντιμέτωπους με τη συντροφικότητα. Να μας ξαναθυμίσει την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, την αγάπη.  Έρχεται να μας ξαναβάλει στο δρόμο της θυσίας, της θυσίας όπως την εφάρμοσε και ο Σαμαρείτης της σημερινής παραβολής και ο αββάς Αγάθωνας.
Είναι λοιπόν μια ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά δίπλα μας, ένα βλέμμα στο συνάνθρωπό μας που υποφέρει. Και αυτοί που υποφέρουνε δεν είναι λίγοι. Μαζί με μας υπάρχουνε και άλλοι που υποφέρουνε και μάλιστα πολύ περισσότερο από μας. Σ’ αυτούς, η κρίση μας δίνει μια μεγάλη ευκαιρία να ανοιχτούμε. Να τους αγκαλιάσουμε, να στρέψουμε το βλέμμα μας στο πρόσωπό τους, στη κατάστασή  τους, στο πρόβλημά τους.
Η Εκκλησία, παράλληλα με το λόγο, με τη μετάδοση του λόγου του Ιησού, κάνει και με έργα ό,τι μπορεί. Υπάρχουν φορείς που έχουν διοργανωθεί και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν παρόμοια κοινωνικά προβλήματα. Προβλήματα που όσο αυξάνουμε τις ανάγκες μας, τόσο και μεγαλώνουν. Λειτουργεί διάφορα Ιδρύματα, Φιλόπτωχα Ταμεία, κοινωνικά παντοπωλεία και φαρμακεία, βοηθά όσο μπορεί τους ανθρώπους. Μα δεν αρκούν όλα αυτά. Χωρίς τη προσωπική μας κινητοποίηση τη δική μας ενεργοποίηση η αγάπη δεν στεριώνει.
Αδελφοί μου!
Την προσεχή Τετάρτη αρχίζει, συν Θεώ, η τεσσαρακοστή των Χριστουγέννων. Δεν είναι τυχαίο ότι ορίστηκε να διαβάζεται η παραβολή αυτή στην αρχή της περιόδου που μας οδηγεί στα Χριστούγεννα. Τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε την ενανθρώπηση του Θεού, το γεγονός ότι ο ίδιος ο Θεός πήρε πάνω του την ανθρώπινη φύση πώς έκανε και σήμερα ο καλός Σαμαρείτης.
Έτσι μιλώντας στη παραβολή του Καλού Σαμαρείτη ας κλείσουμε με τον ύμνο της αγάπης. Είναι ο πιο ταιριαστός επίλογος.
Ακόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο φασαρία. Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε. Kι αν ακόμα διάνεμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμένους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δε θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε.
H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί.
H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.


Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ


«Νυν δε ώδε παρακαλείται, συ δε οδυνάσαι»  (Λουκ. ιστ' 25)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΛΟΥΚΑΒαρυσήμαντη διδασκαλία για τη ζωή προβάλλει σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, μέσα από την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου. Βαρυσήμαντη διδασκαλία για την παρούσα και τη μέλλουσα ζωή που μάλιστα είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους κατά τρόπο αδιάσπαστο και αλληλοεξαρτώμενο.
Διδασκαλία λοιπόν σαφής περί ζωής η οποία παρουσιάζεται σε δύο φάσεις. Η πρώτη είναι η παρούσα ζωή, η οποία είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο, και η διάρκειά της ανομοιόμορφη για όλους. Ανεξάρτητα όμως από τη διάρκεια της ζωής του καθενός, υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Η παρούσα ζωή είναι προσωρινή, αφού όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν. Όσο μακρόβιος και να είναι ο άνθρωπος δεν υπάρχει περίπτωση να αποφύγει το θάνατο. Κατά τον Απόστολο Παύλο: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν» (Εβρ. θ' 27). Κατά συνέπεια, αφού η ζωή, η παρούσα ζωή, είναι προσωρινή, τότε και τα αγαθά της είναι προσωρινά. Κι αυτό σημαίνει ότι η  αξία, η ουσία της ζωής, θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Θα πρέπει να εντοπισθούν τα σημεία εκείνα που και τον άνθρωπο τον κάνουν πραγματικά ευτυχισμένο, αλλά και θέτουν τις βάσεις, τα θεμέλια, για την ομαλή μετάβαση στη δεύτερη φάση της ζωής τη μετά θάνατο και πέραν του τάφου ζωή. Την αιώνια ζωή.
Η δεύτερη φάση της ζωής, αδελφοί μου, είναι προέκταση της πρώτης. Παρά την διαφορετικότητα στη διάρκεια της κάθε μιας, εν τούτοις, η αλληλοεξάρτησή τους είναι αναμφισβήτητη. Τούτο διαπιστώνεται, τόσο μέσα από τη γενικότερη διδασκαλία του Κυρίου, όσο και μέσα από την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου που ακούσαμε σήμερα. Η δεύτερη φάση της ζωής είναι αιώνια, όπως αιώνιος είναι και ο Θεός. Παρά όμως την αιωνιότητα, πρέπει να γνωρίζουμε ότι το περιεχόμενο και η ποιότητα αυτής της ζωής διαμορφώνεται ανάλογα με την τρόπο προσέγγισης του ανθρώπου στο Θεό. Είπε ο Κύριος: «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ' ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ. ζ' 21). Στη βασιλεία του Θεού δε θα μπει όποιος μου λέει «Κύριε, Κύριε», αλλά όποιος κάνει το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου.
Η πιο πάνω διδασκαλία του Κυρίου επιβεβαιώνεται τόσο μέσα από την έκβαση της παραβολής, όσο και μέσα από την κατηγορηματική δήλωση του Κυρίου: «έχουσι Μωϋσέα και τους Προφήτας, ακουσάτωσαν αυτών». Έχουν τα λόγια του Μωϋσή και των Προφητών. Ας υπακούσουν σ' αυτά. Και ο μεν Λάζαρος υπάκουσε και με υπομονή σήκωσε το σταυρό του μαρτυρίου, ο δε πλούσιος αυτονομήθηκε απ’ το Θεό και έζησε μόνος του τη ζωή του. Ό πλούσιος κατέστησε κέντρο της ζωής του τα υλικά αγαθά, τα οποία μάλιστα χρησιμοποίησε αποκλειστικά για την ικανοποίηση κάθε ματαιοδοξίας του. Όμως  δεν καταδικάστηκε γιατί ήταν πλούσιος, αλλά γιατί σαν οικονόμος και διαχειριστής αυτών των αγαθών τα σφετερίστηκε, αφού τα χρησιμοποίησε μόνο για τον εαυτό του. Περιφρόνησε τον Θεό που του εμπιστεύτηκε τα αγαθά. Υποτίμησε και περιφρόνησε τον άνθρωπο, που πληγωμένος, στερημένος και ρακένδυτος σερνόταν καθημερινά στο κατώφλι του σπιτιού του ζητιανεύοντας λίγη αγάπη.
Υποτίμησε τον άνθρωπο, που στο πρόσωπο του Λαζάρου υποτίμησε τον κάθε άνθρωπο. Έδειξε ασπλαχνία και αδιαφορία. Μέσα από την προκλητική ζωή και στάση του κατέστη κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτος. Γιατί, θεμελίωσε την ευτυχία του πάνω στη δυστυχία των άλλων και μάλιστα ανθρώπων της αρετής όπως ο Λάζαρος. Μια τέτοια συμπεριφορά, πέραν από το ότι είναι σαφώς καταδικαστέα από πλευράς Ευαγγελίου, εγκυμονεί παράλληλα σοβαρούς κινδύνους σε επίπεδο κοινωνικό, οδηγώντας σε εξεγέρσεις και κοινωνικές αναστατώσεις.
Οι επιπτώσεις αυτού του τρόπου ζωής και συμπεριφοράς μακροπρόθεσμα λειτουργούν σε βάρος εκείνου που διαπράττει την αδικία. Και η αντίστροφη μέτρηση αν δεν αρχίσει σε κάποια φάση της παρούσας ζωής σίγουρα θ' αρχίσει από την ώρα του θανάτου που θα είναι πια αισθητή η αποστροφή και η καταδίκη. Με τον τρόπο αυτό αποκαθίσταται και η τάξη που τόσο βάναυσα κακοποιήθηκε από τον πλούσιο της παραβολής.
Η αποκατάσταση της τάξης που παρατηρείται μετά το θάνατο δεν αποτελεί απλά το μέσο ηθικής ικανοποίησης για τον κάθε Λάζαρο που δοκιμάζεται στη ζωή. Αποτελεί πηγή προβληματισμού. Αποτελεί πηγή δύναμης και θάρρους που στις δύσκολες ώρες θα δρουν καταλυτικά ενισχύοντας και παρηγορώντας. Στη σκέψη του ανθρώπου δύο παράγοντες θα .δρουν καταλυτικά. Πρώτον, θα θυμάται τους λόγους του Αποστόλου Παύλου: «Λογίζομαι γαρ ότι ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η' 18). Πιστεύω πραγματικά πως όσα υποφέρουμε τώρα δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο θεός στο μέλλον. Δεύτερον, ο τρόπος ζωής και συμπεριφοράς μας θα προδικάσει και το αιώνιο μέλλον του καθενός μας, αφού ο Κύριος «τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού» (Ματθ. ιστ' 27). Τότε θα ανταμείψει τον καθένα ανάλογα με τις πράξεις του.

Αδελφοί μου, όπως για τον πλούσιο κριτήριο της καταδίκης και για τον Λάζαρο κριτήριο της δικαίωσης υπήρξε ο τρόπος της ζωής τους και όχι ο πλούτος ή η φτώχεια αντίστοιχα, έτσι και με τον καθένα μας. O Θεός θα ζητήσει από μας έργα μέσα από τα οποία θα εκφράζεται η ευσέβεια, η λατρεία και η αγάπη προς Αυτόν και παράλληλα θα εκφράζεται η αγάπη προς το συνάνθρωπο. Όπως είπε ο Κύριος «εν ταύταις ταις δυσίν εντολαίς όλος ο νόμος και οι Προφήται κρέμανται» (Ματθ. κβ' 40). Κατά συνέπεια αυτός ο τρόπος ζωής θα είναι κατά πάντα ωφέλιμος για όλους και για όλα. Επειδή, κατά τον Απόστολο Παύλο, «υπόσχεται τη ζωή και την τωρινή και την μελλοντική» (Α' Τιμ. δ. 8). Αυτόν τον πλούτο της ευσέβειας και της αγάπης ας καταστήσουμε σκοπό της ζωής μας. 

Πέμπτη 31 Αυγούστου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ


Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ  ΙΓ´  ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(Μτθ. κα΄ 33-42)
Ἀδελφοὶ μου χριστιανοί,
Κάθε ἡμέρα στὸ πέρασμα τοῦ βίου μας διαπιστώνουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὴν ἔξαρση τοῦ κακοῦ μέσα στὸν κόσμο μας. Ἀδικίες, ἁρπαγές, ἐκβιασμοί, ληστεῖες, βασανιστήρια, πόλεμοι. Φοβούμαστε νὰ περπατήσουμε στοὺς δρόμους τῶν μεγάλων πόλεων. Σκεπτόμαστε πῶς θὰ μᾶς ἀντιμετωπίσουν σὲ δεδομένες στιγμὲς οἱ ἄνθρωποι μὲ τοὺς ὁποίους συναναστρεφόμαστε. Μὲ ἐγωϊσμό, μὲ φθόνο, μὲ κακία, μὲ ὑποκρισία, μὲ ὑπουλότητα; Κινδυνεύει ὁ κόσμος μας νὰ γίνη μία ἀπέραντη κόλαση. Κι ἐμεῖς διερωτώμαστε: Γιατὶ τόση κακία μέσα στὸν κόσμο μας; Ποῦ βρίσκεται ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ; Καὶ πῶς μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε αὐτὴν τὴν λαίλαπα τοῦ κακοῦ; Ἀπαντήσεις γιὰ τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ μποροῦμε νὰ βροῦμε στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή.
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀνέτρεψε τὰ τραπέζια τῶν τραπεζιτῶν στὴν αὐλὴ τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος καὶ ἔδιωξε ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ζῶα, ποὺ πωλοῦνταν γιὰ τὶς θυσίες, οἱ Ἰουδαῖοι τὸν πλησίασαν καὶ τὸν ρώτησαν: Μὲ ποιὰ ἐξουσία τὰ κάνεις αὐτά; Τότε Ἐκεῖνος ἀπήντησε μὲ τρεῖς παραβολές: α) τοῦ πατέρα καὶ τῶν δύο παιδιῶν του, β) τῶν κακῶν γεωργῶν τοῦ ἀμπελῶνος καὶ γ) τῶν βασιλικῶν γάμων. Καὶ οἱ τρεῖς ἀναφέρονται στὴν κακότροπη στάση τῶν Ἰουδαίων ἀπέναντι στὸν Ἰησοῦ Χριστό καὶ στὸ ἔργο του γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου.
Εἰδικώτερα ἡ παραβολὴ τῶν κακῶν γεωργῶν τοῦ ἀμπελῶνος εἶναι φτιαγμένη ἀπὸ μία σειρὰ εἰκόνων, προσώπων καὶ πράξεων, μέσῳ τῶν ὁποίων ἀποτυπώνεται ἡ ἐπίμονη κακία τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ καὶ ἡ μακρόθυμη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Θὰ προσπαθήσουμε τώρα νὰ ἑξηγήσουμε τὶ σημαίνουν τὰ ὅσα λέγονται στὴν παραβολή, μὲ βάση τὴν ἑρμηνεία, ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.
Τὸ ἀμπέλι ἀπεικονίζει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα. Εἶναι δημιούργημα καὶ κτῆμα τοῦ Θεοῦ, ὅπως τὸ ἀμπέλι ἦταν κτῆμα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τὸ φύτευσε. Σὲ συγκεκριμένους ἀνθρώπους ὁ Θεὸς ἄφησε μόνο τὴν φύλαξη καὶ τὴν καλλιέργεια τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ ἄφησε σ’ αὐτὸ τοὺς γεωργούς. Ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν τοὺς ἄφησε νὰ ἐνεργοῦν ἀσύδοτα, ὅπως ἐκεῖνοι ἔκριναν. Τοὺς δέσμευσε μὲ τὴν εὐθύνη νὰ ἀπολογηθοῦν κάποια ὥρα γιὰ τὴν διακονία ποὺ ἀνέλαβαν καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ διακόνησαν.
Τὸ ὅτι ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ ἀποδήμησε σὲ μακρυνὸ τόπο καὶ ἄφησε τοὺς γεωργοὺς στὸ ἀμπέλι δείχνει ὅτι ὁ Θεὸς θέλει νὰ δοκιμάση τὴν ἐλευθερία αὐτῶν ποὺ ἀνέθεσε νὰ φυλάγουν καὶ νὰ καλλιεργοῦν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του. Ἐπὶ πλέον δείχνει καὶ τὴν μακροθυμία τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν τιμωρεῖ τοὺς ὑπευθύνους γιὰ τὶς ἀστοχίες καὶ τὶς ἁμαρτίες τους ἀμέσως, ἀλλὰ συνεχῶς τοὺς δίνει εὐκαιρίες γιὰ τὴν διόρθωσή τους.
Οἱ δοῦλοι, τοὺς ὁποίους ἔστειλε ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ, γιὰ νὰ πάρουν ἀπὸ τοὺς γεωργοὺς τοὺς καρποὺς, εἶναι οἱ προφῆτες. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ μεταφέρουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ ποὺ διεκδικοῦν τὰ διακαιώματα τοῦ Θεοῦ.
Οἱ καρποί, τοὺς ὁποίους ζητοῦν ἀπὸ τοὺς γεωργούς, εἶναι τὰ ἔργα τῆς ὑπακοῆς. Οἱ ἄρχοντες γενικά, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπεύθυνοι στὴν Ἐκκλησία εδικώτερα, δὲν εἶναι ἀνεξέλεγκτοι. Εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπακοῦν στὸ θέλημα τοῦ οἰκοδεσπότου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Θεοῦ.
Οἱ βίαιες ἐνέργειες τῶν γεωργῶν πρὸς τοὺς ἀπεσταλμένους δούλους τοῦ ἰδιοκτήτη φανερώνουν τὴν ἀνυπακοὴ τῶν ὑπευθύνων τῆς Ἐκκλησίας στὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ἐπὶ πλέον δείχνουν τὴν ἐκδήλωση καὶ τὴν ἐξέλιξη τῆς κακίας, ποὺ φωλιάζει μέσα στὴν καρδιά τους.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μέσα τους τὴν κακία δὲν ἔχουν αὐτογνωσία. Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐλεεινολογοῦν τὸν ἁυτό τους καὶ νὰ τὸν θεωροῦν ἄξιο τιμωρίας, αὐτοὶ γίνονται ἀπὸ μόνοι τους τιμωροὶ τῶν ἀθώων. Κανονικὰ ἔπρεπε νὰ παρακαλοῦν καὶ νὰ ἱκετεύουν νὰ συγχωρηθοῦν γιὰ ὅσα ἄτοπα ἔπραξαν. Κι ὅμως, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν φαινομενικὴ ἀδυναμία τοῦ οἰκοδεσπότου, δηλαδή τὴν μακροθυμία του, ποὺ δηλώνεται μὲ τὴν ἀποδημία, ἀπειλοῦν καὶ φονεύουν τοὺς ἀπεσταλμένους.
Τὸ ὅτι ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ ἀποστέλλει ἀλλεπάλληλες ὁμάδες δούλων καὶ στὸ τέλος αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν γυιό του δηλώνει τὴν ἀπερίγραπτη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ὑπευθύνους καὶ γιὰ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔκαμε τὰ πάντα. Τίποτε ὅμως δὲν συγκίνησε τοὺς κακοὺς. Καμμία ἐνέργεια δὲν ἄλλαξε τὴν κακή τους προαίρεση. Οὔτε ἡ ἀρχικὴ συμφωνία, οὔτε οἱ μαρτυρίες τῶν προφητῶν καὶ τῶν ἀποστόλων, οὔτε ἡ θυσιαστικὴ παρέμβαση τοῦ ἰδίου τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Τόσο πολὺ τοὺς εἶχαν τυφλώσει ὁ ἐγωϊσμός, ἡ κενοδοξία, ἡ φιλαυτία καὶ ἡ προσκόλληση στὰ πρόσκαιρα ὑλικὰ ἀγαθά, ὥστε οὔτε μποροῦσαν νὰ σκεφθοῦν νὰ μετανοήσουν. Αὐτὲς εἶναι οἱ βασικὲς αἰτίες γιὰ τὴν ἐξαρση τοῦ κακοῦ στὸν κόσμο μας, ποὺ ἔχει ὡς συνέπεια τὴν σκληρὴ τιμωρία στὸν παρόντα βίο καὶ τὴν κόλαση στὴν αἰωνιότητα.
Ἡ παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ τοὺς κακοὺς γεωργοὺς μπορεῖ νὰ μᾶς συγκλονίση καὶ νὰ ἐνισχύση τὴν ἀπόφασή μας νὰ πετάξουμε ἀπὸ πάνω μας κάθε κακία, νὰ μετανοήσουμε εἰλικρινά καὶ ἀντὶ γιὰ τὴν φοβερὴ τιμωρία νὰ λάβουμε τὸν ἔπαινο τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. Α. Γ. Μ.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
ΣΕΡΒΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΖΑΝΗΣ

Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ


π. Στυλιανός Μακρής
Όλες οι δεσποτικές εορτές είναι εορτές του φωτός. Η παρουσία του Χριστού στον κόσμο μας είναι φως αληθινό που φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο και οδηγεί στην αλήθεια, στην αυτογνωσία και θεογνωσία. Μέσα στο φως, μέσα στην εν Χριστώ ζωή, ανοίγουν τα μάτια μας και αποκαλύπτονται τα όντα, αποκαλύπτονται τα πάντα. Μία αποκάλυψη είναι και η σημερινή εορτή για τους τρεις μαθητές, που εκστατικοί βλέπουν τον Διδάσκαλό τους λάμποντα σαν ήλιο, εξαστράπτοντα, και οι ακτίνες Του μεταμορφώνουν και τα δικά τους αισθητήρια.
Όταν μιλούμε για μεταμόρφωση, συνήθως εννοούμε την αλλαγή της μορφής ενός πράγματος. Ο Σωτήρας Χριστός στο όρος Θαβώρ δεν μεταμορφώνεται σε κάτι που δεν ήταν. Αφήνει να φανή ένα ελάχιστο σημείο της κρυμμένης για λόγους οικονομίας ενέργειας της θεότητός Του. Η Σελήνη δεν μεταμορφώνεται· απλώς η κάθε φάση της αφορά στην ανάκλαση του ηλιακού φωτός επάνω στο σημείο που φαίνεται σε ένα παρατηρητή στη γη, διαφορετικό κάθε μέρα εξαιτίας της περιστροφής της γύρω από αυτήν.
Είδαν οι μαθητές ένα ελάχιστο δείγμα του πως είναι πραγματικά ο Χριστός. Τον είδαν «ως εχώρουν», όσο δηλαδή τους επέτρεπε η δική τους εσωτερική κατάσταση. Εντυπωσιάστηκαν, συνεπάρθησαν, αλλοιώθησαν, μεταμορφώθηκαν και οι ίδιοι, ώστε ζήτησαν να μείνουν εκεί για πάντα. Γλυκιά η παρουσία του Χριστού μας κι όποιος γλυκαίνεται από αυτήν ξεχνά τις ανάγκες του, ακόμη και τον εαυτό του. Οι Σειρήνες με τη γλυκιά τους φωνή τρέλαναν τον Οδυσσέα, αλλά εδώ δεν πρόκειται περί παρομοίας περιπτώσεως. Οι Σειρήνες ήταν επικίνδυνες· το δέλεάρ τους ήταν πονηρό και δόλιο, γιατί ήταν ανθρωποκτόνες· ο Χριστός όμως είναι Σωτήρ ψυχών και σωμάτων. Θέλει τη ζωή μας στο φως, σαν ηλιόλουστη ημέρα. Εκείνος είναι πάντα φως και, επειδή μας αγαπά, θλίβεται, όταν αγαπούμε το σκοτάδι και τα έργα του σκότους και σκοτώνουμε την ελπίδα της σωτηρίας μας. «Φως ελήλυθεν εις τον κόσμον και ηγάπησαν οι άνθρωποι το σκότος μάλλον η το φως».
Η Μεταμόρφωση είναι η γιορτή της αλήθειας, της αποκάλυψης της δόξας του Χριστού, της εσωτερικής Του τελειότητος· είναι παράλληλα και η γιορτή της κλήσης μας για αλλαγή της ζωής μας προς το καλύτερο. Πρέπει να μεταμορφωθούμε, να ξεπεράσουμε τα σύνορα της φθοράς, να σπάσουμε τις αλυσίδες των αμαρτωλών παθών, να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, χωρίς να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι, να γίνουμε όντως άνθρωποι, σύμφωνα με τον σκοπό της δημιουργίας μας, να γίνουμε κατά φύσιν άνθρωποι, δηλαδή υπερβατικοί της φύσεώς μας· διότι το φυσικό στον άνθρωπο, αυτό που ορίζει η φύση του, είναι να πορεύεται προς το υπέρ φύσιν! Τέτοιες υπερβάσεις δεν γίνονται στο σκοτάδι, διότι αυτό σχετίζεται με τις πτώσεις.
Το φως της Μεταμορφώσεως είναι το αναστάσιμο φως· και ανάσταση σημαίνει έγερση προς τα πάνω, ζωντάνεμα, αναγέννηση, αιωνιότητα. Είχαν την εμπειρία του οι τρεις μαθητές, αλλά ο Κύριος τους έδωσε εντολή να την αποκαλύψουν σε άλλους μετά την Ανάστασή Του.
Καί σίγουρα κατενόησαν ακόμη περισσότερο τη σημασία αυτής της εμπειρίας στην εορτή του δικού τους φωτισμού, την άλλη μεγάλη εορτή του φωτός, της Πεντηκοστής. «Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως». Μέσα στο φως του Χριστού καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. Είναι σαν ένα ρούχο η ψυχή μας. Στα σκούρα χρώματα δεν διακρίνονται οι σκούροι λεκέδες. Στα ανοιχτά χρώματα προκαλούν το μάτι. Στο λευκό φαίνεται και το παραμικρό ίχνος.
Ας ανεβούμε κι εμείς, αδελφοί, στο Θαβώρ της μυστηριακής ζωής, όπου ο μεταμορφωθείς Χριστός φωτίζει και αγιάζει την ύπαρξή μας. «Καλόν εστιν ημάς ώδε μείναι». Είναι όμορφο να μένης με τον Χριστό.

Πέμπτη 15 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

agioi_martires_lesboy « Το νησί μας είχε από το Θεό την ευλογία να αναδείξει περί τους 37 αγίους. Λίγα μέρη έχουν τόσους πολλούς αγίους. Ίσως διότι είναι αγκαλιασμένο από την αγία γη της Ανατολής, όπου επάτησεν ο Κύριος και εκήρυξαν οι Απόστολοι και έλαμψαν οι επτά αστέρες των Εκκλησιών της Αποκαλύψεως. Εκεί κάθε τόπος έχει να καυχηθεί για κάποιον άγιο. Το νησί μας έχει για καύχημα και δόξα του τους 37 αγίους, που συνέδεσαν το όνομά τους με αυτό. Άλλοι από αύτούς είναι Λέσβιοι, έζησαν και απέθαναν ή εμαρτύρησαν στη Λέσβο. Άλλοι έζησαν σε διάφορα μέρη και ήρθαν στη Λέσβο και την αγίασαν με το μαρτυρικό τους αίμα. Ήταν άνθρωποι κάθε ηλικίας και τάξεως. Επίσκοποι αλλά και επαγγελματίες, άνδρες και γυναίκες, νέοι αλλά και γέροντες, όλοι όμως με θερμή πίστη, με αγάπη προς τον Χριστό και την Εκκλησία, με αγιότητα ζωής που έλαμπαν και εφώτιζαν και τους άλλους. Όλοι αυτοί έχουν κάποια ημέρα που εορτάζουν. Για όλους έχουν γραφεί ιερές ακολουθίες. Για πολλούς από αυτούς έχουν κτιστεί ναοί, εκκλησάκια σε διάφορα μέρη του νησιού μας.
Πολλοί από αυτούς έχουν αφήσει πολύτιμη πνευματική κληρονομιά τα άγια λείψανά τους. Αξίζει κάθε δόξα και τιμή στους Αγίους μας. Η Εκκλησία της Μυτιλήνης καθιέρωσε την εορτή των εν Λέσβω διαλαμψάντων αγίων την Κυριακή, μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, δηλαδή σε δεκαπέντε ημέρες από την ημέρα της Πεντηκοστής.
. Γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης ότι, όταν εμείς λέμε στην προσευχή και την παράκλησή μας το όνομα ενός αγίου, εκείνος λέει αμέσως το δικό μας στο Θεό. Τόσο εύκολα! Για να πει κάποιος το όνομά μας σε έναν ανώτερο, στον υπουργό, στον πρωθυπουργό, τι δεν πρέπει να κάνουμε και τι να υπομείνουμε; Εδώ με δύο λέξεις το όνομά μας φτάνει στον Κύριο της δόξης! Είμαστε όμως ολιγόπιστοι και αφήνουμε τον Θεό και την εκκλησία, την ιστορία και την πατρίδα και κυριεύει τις ψυχές μας η “άγρια Δύση” και η δεσποτική Ανατολή, ενώ μπορούμε να ζούμε με τον Χριστό, την Παναγία και τους αγίους που μας φρουρουν και μας περιβάλλουν.
Μέσα στην εκκλησία είμαστε με όλους τους ζωντανούς τους ένθεους και αγωνιζόμενους, αλλά και με όλους τους κοιμηθέντας εν Χριστώ. Υπάρχει ενότητα της ανθρώπινης φύσης. “Μές στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου” έλεγε ο Σολωμός. Η Ορθοδοξία είναι κρυφό μυστήριο και μέσα σε αυτό ζούμε με λογισμό και με όνειρο. Πάγωσε ομως η ψυχή και η καρδιά μας. “διά το πληθυνθήναι την ανομίαν ψυγήσεται η αγάπη των πολλών”. Εψύγη η αγάπη και εγκαταστάθηκε στις ψυχές η ολιγοπιστία ή και η απιστία και περιήλθαμε σε δεινή θέση.
Παρ’ όλα αύτά “Το έλεός Σου καταδιώξει με πάσας τάς ημέρας της ζωής μου”, ο Χριστός, η Παναγία και οι άγιοι μας καταδιώκουν, είναι και βρίσκονται ανάμεσά μας. “Τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων” αναφέρει ο Απόστολος Παύλος. Μας περιβάλλει νέφος μαρτύρων, δεν είναι υπερκείμενον, αλλά περικείμενον. Είμαστε εν ταίς λαμπρότησιν των αγίων και όλων των αγαθών ψυχών που έφυγαν από αυτή την πλάση και πέρασαν από αυτόν τον τόπο. Και ο τόπος αυτός, όπως όλη η Ελλάδα, είναι ποτισμένος με τα αίματα των μαρτύρων και των ηρώων, με τους ιδρώτες των ασκητών και των ευσεβών ορθοδόξων. Εδώ ετάφη ο Άγιος Αλέξανδρος Επίσκοπος Μηθύμνης, εδώ γεννήθηκαν αι Άγιαι Πέντε Νεάνιδες Μάρτυρες και οι Άγιοι Τρεις Αδελφοί, ο Γεώργιος Αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης, ο Συμεών ο Νέος Στυλίτης και ο Δαβίδ ο μοναχός, εδώ μαρτύρησε η Αγία Ευπρέπεια. Από το Πλωμάρι καταγόταν ο Άγιος Θεωνάς Θεσσαλονίκης ο Λέσβιος.
Γι’ αυτό όπου και να σταθεί κανείς, βλέπει εκκλησία Μάρτυρος και Αγίου, εκκλησία του Χριστού, εκκλησία της Παναγίας, εκκλησία των Αρχαγγέλων. Η Ιερά Μονή Καρυών της Θερμής στην οποία συμβαίνουν πλείστα θαύματα ανεγέρθη ως παγκόσμιο προσκύνημα στη μνήμη των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου, Ειρήνης και των συν αυτώ Μαρτύρων. Όποιο χώμα και να ανασκαλέψει, βρίσκει οστά μαρτύρων και ηρώων πεσόντων υπέρ πίστεως και πατρίδος. Όπως έλεγε ο Νικηφόρος Βρεττάκος, σε αυτόν τον τόπο έχει ξοδευτεί πολύ αίμα και πολύ πνεύμα.
Σε μία εποχή που ολα ανατρέπονται και ολα είναι δύσκολα, η εμπιστοσύνη στο Θεό φέρνει ισορροπία. Η αγάπη σε Θεό και ανθρώπους φέρνει πλήρωμα της ψυχής. Γιατί ο άνθρωπος, για να γεμίσει και να πληρωθεί θέλει αγάπη. Θέλει τη λατρεία στο Θεό και στον πλησίον. Τότε γίνεται ένθεος και τότε τα έχει όλα. Εκείνο που κυρίως μας λείπει στην τάλαινα εποχή μας είναι η πίστη, η αγάπη, ελπίδα. Η ελπίδα στην εκκλησία είναι ένσαρκη, είναι έμψυχη, είναι ο ίδιος ο Χριστός. Αν ο άνθρωπος είναι ανέλπιδος, δεν έχει νόημα η ζωή. Αν ελπίζει και πιστεύει και αγαπά είναι γεμάτος και γίνεται σπουδαίος και μεγάλος και ας είναι φτωχός και αδύναμος και δυσκολεμένος.
Ο άγιος Ιγνάτιος Μηθύμνης, ιερέας, χάνει από επιδημία τη γυναίκα του και τα παιδιά του εκτός από ένα. Δεν ολιγοπιστεί από την απώλεια. Στα κτήματα του πατέρα του ιδρύει το μοναστήρι του Λειμώνος και την περίφημη Λειμωνιάδα, όπου διατηρείται η ελληνική γλώσσα και η ιστορία του γένους. Ο ίδιος αναδεικνύεται στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας πατέρας, δάσκαλος και σύμβουλος για όλους τους ανθρώπους. Από τη Λειμωνιάδα Σχολή αποφοίτησε τέσσερις αιώνες αργότερα, ο Άγιος Ευθύμιος, επίσκοπος Ζήλων, ο οποίος ξεκίνησε ένα φοβερό έργο: να μορφωθούν οι 150.000 Έλληνες της περιοχής του. Το 1917 ανέλαβε να ηγηθεί στις ομάδες των Ελλήνων ανταρτών κατά των Τούρκων, οι οποίοι τον καταζητούν ως αρχηγό. Το 1921 δεν υπάκουσε την απόφαση της Κεμαλικής κυβερνήσεως να εγκαταλείψει τον Πόντο, γι’ αυτό συνελήφθη καταδικάσθηκε σε θάνατο και κλείσθηκε σε φυλακές, όπου υπέκυψε στα φρικτά βασανιστήρια.
Ο άγιος Δούκας ο ράπτης ήταν και αυτός θερμός χριστιανός. Με την ιδιότητα του ράπτη μπαινόβγαινε στα παλάτια με αποτέλεσμα να τον αγαπήσει μία τουρκάλα, μεγάλη κυρά, με έξουσία. Του υπόσχεται τιμές και δόξες και όταν τελικά αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να τον κερδίσει, τον συκοφαντεί στον βεζίρη. Με διαταγή του βεζίρη, τον έγδαραν ζωντανό, έριξαν το δέρμα του στη θάλασσα και άφησαν το σώμα του κρεμασμένο, μέχρι που ετελειώθη.
Τον άγιο Παρθένιο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον κρέμασαν και άφησαν κρεμασμένο το λείψανό του τρεις μέρες, επειδή σε επιστολή του ανέφερε ότι έρχεται η Βασιλεία των Ουρανών. Ο Άγιος Γεώργιος Πασγιάνος από την Πλαγιά Πλωμαρίου μαρτύρησε στο Βυζάντιο, ο Άγιος Νικόλαος ο Μυτιληναίος ετελειώθη επίσης μαρτυρικώς. Ανελέητοι δυνάστες απείλησαν, βασάνισαν, σκότωσαν άδικα αγίους.

Όλους αυτούς που έχουν στα χέρια τους έξουσία και ορίζουν τις τύχες των αδυνάτων ο Χριστός τους ονόμασε “δοκούντας άρχειν των εθνών”, δηλαδή αυτούς που νομίζουν πως διαφεντεύουν. Ο αφέντης είναι ένας και πήρε δούλου μορφή και διακόνησε τον άνθρωπο και τον διάκονεί. Εκείνος ορίζει και κυβέρνα κι αν ανέχεται να γίνονται όσα γίνονται είναι γιατί υπάρχει αυτεξούσιο και ελευθερία, αλλά είναι και γιατί την τελευταία λέξη την έχει ο ίδιος, ως Κύριος της ζωής και του θανάτου. Αν έλθουμε στα κάθ’ ημας, και σήμερα την πατρίδα μας ποιός την ορίζει και ποιός τη φυλάει; Για όσα συμβαίνουν μας αρέσει και είναι εύκολο να κατηγορούμε τους άλλους, κατηγορούμε τους άρχοντες, ενώ φταίμε εμείς και φταίμε πολύ και ο πρώτος και ο τελευταίος. Δεν φροντίζουμε όμως τον εαυτό μας. Επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας στους άλλους, ενώ θα έπρεπε να το στρέφουμε σε εμάς τους ίδιους, όχι με την έννοια της φιλαυτίας, αλλά της διαπίστωσης των αδυναμιών και των ατελειών μας και της προσπάθειας για θεραπεία. Και όταν ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του, τις αδυναμίες του, τότε δεν κατηγορεί τον άλλο, δεν τον επικρίνει, αλλά τον συγχωρεί και αμνηστεύει και γίνεται συγκαταβατικός. Και όταν διορθώνεται ο ίδιος μπορεί να διορθώσει και τους άλλους, να γίνει φως και να φωτίσει τον κόσμο.

Πέμπτη 8 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ


Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣΟι άγιοι Πάντες, όλοι δηλ. οι άγιοι, τιμώνται την πρώτη Κυριακή μετά την εορτή της Πεντηκοστής. «Αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος» της Εκκλησίας, αποδεικνύκτηριστικό της ζωής τους, που τους διαχωρίζει από τη χλιαρή ογκώδη μάζα των συνήθων Χριστιανών, η απόλυτη αυτοπαράδοσή τους, με βαθειά εμπιστοσύνη, στον Θεό. Αυτό που απλά ονομάζουμε πίστη. Όχι σαν μια αδιάφορη αποδοχή κάποιων ιδεολογικών σχημάτων, που δεν εξέρχεται από τα όρια μιας εγκεφαλικής διεργασίας. Αλλά σαν μια ριζική και εκ βαθέων ανατρεπτική αλλαγή του τρόπου ζωής, ώστε αυτή να προσανατολισθεί ευθέως προς το θέλημα του Θεού.
Από τα συγκλονιστικά παραδείγματα τέτοιας πίστης, που αναπροσδιορίζει τη ζωή του ανθρώπου, οδηγώντας τον σε πλήρη αλλαγή πλεύσης, ξεχωρίζει η μορφή του μεγάλου πατριάρχου Αβραάμ. Κάποτε ο Θεός του είπε: «Φύγε από τη χώρα σου, από τους συγγενείς σου κι από το σπίτι του πατέρα σου, και πήγαινε σε μια χώρα που εγώ θα σου δείξω. Θα κάνω από σένα ένα μεγάλο έθνος και θα σε ευλογήσω» (Γεν. 12, 1-2).
«Λόγω της πίστεώς του ο Αβραάμ υπάκουσε, όταν κλήθηκε να εξέλθει από την πατρίδα του και να πάει στον τόπο που έμελλε να λάβει κληρονομία. Και εξήλθε, χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Χάρη στην πίστη του έμεινε στη γη που του υποσχέθηκε ο Θεός θεωρώντας την ως ξένη. Και κατοίκησε σε σκηνές με τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, τους συγκληρονόμους της ίδιας υποσχέσεως του Θεού». Χάρη στην πίστη του αυτή δέχτηκε να προσφέρει θυσία στον Θεό τον υιό του Ισαάκ και επέδειξε σε όλα απόλυτη υπακοή στόν Θεό (Εβρ. 11, 8 εξ.).
Μια τέτοια πίστη που αναδιατάσσει εκ θεμελίων τον άνθρωπο, είναι το πάντοτε ζητούμενο. Πως γεννιέται; Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο δεκτικοί απέναντί της; Πολλοί είδαν τον Χριστό και τα θαύματά του, δεν πίστεψαν όμως όλοι σ’ Αυτόν. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Η συνάντηση με τον Χριστό δεν επενεργεί με τον ίδιο τρόπο, μηχανικά, αυτόματα, σε όλους. Φαίνεται πως και η πίστη χρειάζεται κάποιες προϋποθέσεις.
«Όταν ήμουν έντεκα-δώδεκα χρόνων, γράφει μια νεαρή Εβραία και τώρα Ορθόδοξη Χριστιανή, τότε που περνούσα τα πιο δυστυχισμένα χρόνια της ζωής μου, θυμάμαι ότι έμεινα άφωνη μπροστά σε μια εικόνα του Χριστού. …Το μόνο πράγμα που θυμάμαι είναι τα μάτια Του. Τόσο σοβαρά, τόσο βαθιά, τόσο γεμάτα αγάπη, που με συγκλόνισαν ως τα κατάβαθα της καρδιάς μου. Εκείνη την εποχή ήμουν πολύ εχθρική προς τη θρησκεία και κυρίως προς τη χριστιανική πίστη. Κάτι όμως σ’ εκείνη την εικόνα με έκανε να πονώ – χωρίς να ξέρω το γιατί, χωρίς να καταλαβαίνω. Ήμουν λυπημένη και αξιολύπητη, κι εκείνο το βλέμμα με έκανε κομμάτια».
Πολύ προκατειλημμένη απέναντι στον Χριστό, έχοντας υποστεί πλύση εγκεφάλου να Τον μισεί, η νεαρή Εβραία Μάρτζορυ Κόρμπμαν λέει, πως ανήκει σε μια γενιά ξεριζωμένη, χαοτική, εξουθενωμένη, που έχει πετάξει τα πάντα και είναι συνεχώς με άδεια χέρια.
«Κι εκεί ακριβώς, στην άρνησή μας να δεχθούμε οτιδήποτε άλλο πέρα από το απόλυτο αγαθό, μας συναντά ο Θεός. Ο Θεός έρχεται σ’ εμάς την ώρα της απόλυτης συντριβής μας. Ο Χριστός με πλησίασε καταμεσής του σχολείου, όταν Τον είδα σε μια εικόνα … Μας έχουν ονομάσει άθεους, επειδή δεν ομολογούμε ένα πιστεύω, …όμως υπάρχει μέσα μας ένα αίσθημα απελπισίας, ότι σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο θα πρέπει να υπάρχει ελπίδα κι εμείς έχουμε αποδυθεί στην ξέφρενη αναζήτησή της. Ανοίχτηκα στην αλήθεια που πάντοτε αναζητούσα. Όταν μιλώ στους ανθρώπους της ηλικίας μου, παρατηρώ ότι ακούνε με ένταση και προσοχή. Ενδιαφέρονται με γνησιότητα για τον Θεό. Τον περιμένουν» (Στη μέση της ερήμου, εκδ. Εν Πλω, σ. 25-31).
Μήπως η συγκλονιστική εμπειρία της πίστης συνοδεύει μόνο εκείνους, που αναζητούν απελπισμένα και με απόλυτη ειλικρίνεια το απόλυτο αγαθό και όχι εμάς, τους συνηθισμένους Χριστιανούς, που βλέπουμε και την πίστη σαν ένα ακόμα εργαλείο για μια καλύτερη βόλεψη μέσα στον κόσμο;
(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 347, Ιούνιος 2012)